„Wcześnie wstałeś... Jak się spało?”

„Wcześnie wstałeś... Jak się spało?”

(Przełknij krew i zakończ). „Przeczeszmy całą wyspę centymetr po centymetrze. To kolejny krok w łańcuchu zadań”.

„W porządku” – odpowiada po prostu.

Wciąż się niepokoi. Musiałeś naprawdę mocno się rzucać i pojękiwać przez sen.

(Przełknij krew i zakończ). „Wróćmy na ląd. To kolejny krok w łańcuchu zadań”.

„Rozwiążmy tę jebaną sprawę”.

„Już rozwiązaliśmy sprawę, pamiętasz? Spałeś”.

„Och...”

„Rzucałeś się, a później zerwałeś na nogi cały we krwi ze swojej rany. Wszystko w porządku?”

„Na pewno wszystko w porządku? Rzucałeś się, a później zerwałeś na nogi cały we krwi ze swojej rany”.

„Prawdę mówiąc... to była kompletna demolka, Kim”.

Marszczy czoło. „Nie chciałem cię budzić – może powinienem był to zrobić? To był sen związany z pracą?”

„Tak. Związany z pracą”.

„Spokojnie, detektywie. Rozwiązaliśmy tę sprawę. Zadanie wykonane” – spogląda na północ. „Jesteś gotowy?”

„Nie martw się, detektywie. Rozwiążemy tę sprawę. Jesteś gotowy?”

„Nie, z eks-żoną”.

Porucznik z powagą kiwa głową.

Rozumiem – wszyscy przechodziliśmy przez podobne rzeczy. Da się to przezwyciężyć.

„Jebać to”.

„Oczywiście” – odpowiada porucznik, kiwając głową. „Gotowy?”

(Przełknij krew i zakończ). „Wyduśmy z naszego sprawcy motyw. To kolejny krok w łańcuchu zadań”.

„To był głęboki i regenerujący sen”. (Postaraj się zasłonić dłońmi cieknącą krew).

„Oczywiście. Pomyślałem tylko, że może rozerwałeś swoje szwy... Na pewno możesz się ruszać?”

(Przełknij krew i zakończ). „Nakłońmy naszego sprawcę, żeby się przyznał do morderstwa. To kolejny krok w łańcuchu zadań”.

(Przełknij krew i zakończ). „Przyjrzyjmy się temu olbrzymiemu owadowi. To kolejny krok w łańcuchu zadań”.

Wypluj tę krew i wracaj do roboty. Taki właśnie z ciebie twardziel.

(Przełknij krew i zakończ). „Aresztujmy sprawcę. To kolejny krok w łańcuchu zadań”.

(Przełknij krew i zakończ). „Porozmawiajmy jeszcze raz ze sprawcą. To kolejny krok w łańcuchu zadań”.

„Łooo, stary. Kwiczałeś i rzucałeś się jak szalony. A do tego teraz krwawisz... znowu” – wpatruje się z zachwytem w krwawe smugi pokrywające twoje ciało.

„Cuno... Miałem...” (Pokręć głową). „Zjebany sen...”

„Taaa, Cuno widział. Koszmar o sukach”.

Stęknij po prostu z bólu.

„Racja. Świnia bierze to na klatę jak facet. I dobrze. Suki zawsze próbują dowalić człowiekowi bronią psioniczną. Psioniczny styl – byś nie uwierzył, co Cuno śni się o C...”

Ta C w jego snach to nic dobrego.

„No to bierzmy się znowu za to gówno. Tylko uważaj, żebyś nie wykitował” – zerka na twoje zakrwawione dłonie. „Cuno nie jest jebanym grabarzem”.

Jak źle by nie było, świnio, ciśniemy dalej – myśli posterunkowy Cuno. Działamy. Nic więcej nie zostało.

„Czyli co, gadałem przez sen?”

„Taaa. Nic wielkiego, nie zesraj się. Wszystkie najgorsze sny są o sukach – byś nie uwierzył, co Cuno śni się o C...”

„Skąd wiedziałeś?”

„Cuno zna to gówno. Wszystkie najgorsze sny są o sukach – byś nie uwierzył, co Cuno się śni o C...”

„Wszystko dobrze, serio”. (Postaraj się zasłonić dłońmi cieknącą krew). „W megazupełnym porządku”.

„Jasne, jasne. To dlatego mamrotałeś o sukach. Wszystko naprawdę w porządku”.

Twoje otoczenie pozostaje nietknięte. Kiedy spałeś, byłeś cały czas sam. Teraz, kiedy się obudziłeś, też jesteś sam.

Wynoś się stąd. Jebać to miejsce, jebać ten świat, jebać to życie, jebać to ciało. Po prostu, kurwa, idź.

Prześcieradło jest splamione czerwienią. Znów poszła ci krew z rany. Weź się w garść. Po prostu stąd idź i skończ wreszcie to gówno.

Harry... Wiem, że nie za dużo można by tu rzec, ale pamiętaj chociaż, że dotarłeś aż tutaj. I tak niewiele już zostało. Doprowadźmy to do końca.