Widzisz znajomą sylwetkę porucznika w pomarańczowej kurtce. Ból sprawia, że dwoi się – a…

„Tak. On też przeżył”.

„Zrobiłem unik”.

„Oddałem strzał i zraniłem go, a w tym czasie Glen oberwał w kręgosłup” – kiwa głową. „Ta kula była przeznaczona dla mnie. Glen nie przeżył” – następuje chwila milczenia.

„W odwecie ich strzelec próbował cię zabić. Trafił w napierśnik... Słyszałem, jak kula dosięgnęła celu. Szukałem odpowiedniego kąta, z którego mógłbym oddać celny strzał”.

Jest mu chyba odrobinkę przykro, że nie znalazł go, nim oberwałeś.

„W odwecie ich strzelec wystrzelił w twoją stronę. Trafił. Z karabinu... Szukałem odpowiedniego kąta, z którego mógłbym oddać celny strzał. Gdy go znalazłem...”

„Jestem mordercą...”

„Jesteś oficerem MOR-u” – kontynuuje, nie czekając na twoją odpowiedź...

„Ostrzegałem ich, że jestem zabójcą zabójców...”

„To prawda” – porucznik spogląda na ciebie z dziwnym wyrazem twarzy, po czym kontynuuje...

Człowiek honoru, zabójca zabójców.

„Co się stało? Strzeliłeś do majora. Niecelnie. Rozpętała się strzelanina”.

„Co... się stało potem?”

„Co się stało? Rzuciłeś w majora zaimprowizowaną bombą naftową. Rozpętała się strzelanina”.

„Krawat mnie do tego nakłonił”.

Nie odpowiada. Zamiast tego szuka czegoś w kieszeni swojej kurtki.

Zapewne papierosa.

„Próbowałeś rzucić zaimprowizowaną bombą naftową. Nie trafiłeś. A później powiedziałeś śmiesznym głosem: »to jest fiasko, bratan«. Rozpętała się strzelanina”.

„Krawat mnie do tego nakłonił”.

Porucznik nie odpowiada. Zamiast tego zaczyna szukać czegoś w kieszeniach swojej kurtki.

Zapewne papierosa.

„Co się stało? Próbowaliśmy dyplomacji i mieliśmy nadzieję, że nie zaatakują pierwsi. Ale zaatakowali. Rozkaz wydał major”.

„Żyję...”