„No dobrze” – stawia kubek z kawą na stole.

„Kto go pani nadał?”

„Pewien nastoletni chłopak. Milion lat temu”.

Nie obchodzi mnie to.

Ktoś się tu złości... Ma kłopoty.

„W końcu się poznajemy, Katarzine Alasije”. (Przejdź dalej).

Potwierdza kiwnięciem. Wymierza swoje okrągłe oczy w twoje. Wydają się wilgotne od wiatru, jaki buszuje po dachu.

„Chwila. Katarzine Alasije nie jest oranjeskim nazwiskiem, prawda? Nie pochodzi nawet z Mundi, a z Graadu”.

„Moi rodzice byli zsiemskimi imigrantami, ale ja jestem oficjalnie Oranjejką. Pamiętam tylko Oranje” – milknie. „Alasije to nazwisko mojego ojca”.

Oczywiście. Ani trochę nie przypomina kobiety z Oranje. Jest...

„Powinienem był się domyślić. Nie wygląda pani na Oranjejkę”.

„To zawsze był mój atut. Oranjejki nie wygrywają konkursów piękności w wieku 14 lat”.

„To zawsze był mój atut – mam jedynie charakterystyczne oranjeskie znamiona”.

Nic nie mów.

Nerwowo przytakuje. Zaciąga się papierosem.

Czy to może znaczyć, że Klaasje to zrost słów „Katarzine” i „Alasije”?

„Ten paszport to też była bzdura? Ten, co go pani ukrywa?”

„Nie, jest zanurzony w plastikowej boi na wybrzeżu, w trzcinach. Ale... nie ma w nim nazwiska »Klaasje Amandou«, tylko »Annouk Meijer-Smit«”.

„Sfałszowane dokumenty?”

„Paszport i wiza” – przytakuje. „Zapewnione przez mojego pracodawcę. Nie mogę z nich nawet skorzystać. Mój zleceniodawca pewnie ujawnił już nazwisko – Meijer-Smit – żeby mi zaszkodzić”.

„Dlaczego miałby to zrobić?”

„Nie pojawiłam się w umówionym miejscu. Oni nie puszczają czegoś takiego płazem”. Spieszy z wyjaśnieniem: „Nie przyszłam tam, bo obawiałam się, że... coś mi zrobią. Zadanie zakończone, więc jestem teraz już tylko kimś, kto wie za dużo”.

Boi się, że ją tu i teraz aresztujesz. Sprawy przybrały dla niej paskudny obrót.

„Też jest fałszywe?”

Kiwa głową twierdząco. „Fałszywe paszport i wiza. Zapewnione przez mojego pracodawcę. Nie mogę z nich nawet skorzystać. Mój zleceniodawca pewnie ujawnił już nazwisko, żeby mi zaszkodzić”.

„Dlaczego?”

„Dość”. (Zakończ).

Kiwa głową wyprostowana, gotowa na każdy możliwy ciąg dalszy.

Gotowa jak na tęgie lanie. Wie, że wziąłeś ją na warsztat.

„Gdzie jest ta boja?”

„Na zachód od promenady, w trzcinach, tutaj – na wybrzeżu” – wskazuje zgrupowanie szczątków budowli na zachodnim horyzoncie. „Umieściłam ją tam, kiedy tylko tu przybyłam. Od tamtej pory tam nie zaglądałam. Nie wiem nawet, czy potrafiłabym ją teraz znaleźć...”

„To bez sensu”.

Wiatr przybiera na sile, a włosy na twoich plecach stają dęba. Gdzieś na zachodzie z plastikowej, pływającej w wodzie kulki unoszą się małe bąbelki. Rdzawe, koloru zbyt mocno zaparzonej herbaty.

Potrząśnij głową.

Długie, patykowate ramiona obracają boją... Och, ale nic już tam nie ma...

„Dobrze. Proszę powiedzieć mi jeszcze jedno”. (Przejdź dalej).

„Oczywiście” – kiwa głową.

„Na zachód od promenady, w trzcinach? Muszę się przyjrzeć tej boi”. (Przyjmij zadanie).

Porucznik zapisuje to w swoim notatniku.

„Ależ proszę bardzo. Jest w trzcinach na północny zachód stąd, za pękniętą rurą ściekową. Zaraz przy brzegu”.

„Ależ proszę bardzo. Jest w trzcinach na północny zachód stąd, za pękniętą rurą ściekową. Zaraz przy brzegu”.

Co się dzieje?

Długie, patykowate ramiona obracają boją, kręcą nią, badają niczym magiczną kulę bilardową, próbując znaleźć sposób na jej otworzenie...

NIC NIE JEST BEZ SENSU.

„Wiedziałem”.

„Dobrze. Może pani powiedzieć mi prawdę”.

„Co »no dobrze«?”

„No dobrze, przyznaję”.

„Nie musimy tego robić”. (Odpuść).

„Dziękuję” – wyczuwasz w jej tonie wdzięczność.

„Wie pani co? Myślę, że to nie pani dokonała tego zgłoszenia na policję”.

„A jednak” – robi krok do przodu. „Co to ma być? Zadzwoniłam do biura zgłoszeń, czy gdzie tam. Waszym numerem całe miasto jest wytapetowane: »W nagłych przypadkach dzwoń pod 8-100-2«”.

„Zgłoszenie przyjęła jakaś starsza kobieta. Chyba palaczka. Kaszlała”.

To rzeczywiście jest numer Biura Zgłoszeń...

Każdy może to wiedzieć, szanowny panie. Rozejrzeć się trochę i tam zadzwonić. Nie wierzę w ani jedno jej słowo!

„Kiedy dokonała pani zgłoszenia?”

„W czwartek wieczorem. Było już późno. Jakoś po dwunastej”.

Porucznik kiwa głową. „Zgadza się”.

„Każdy może znać ten numer. Czyjeś kaszlnięcie nic nie znaczy”.

„Ale potrafię też podać godzinę zgłoszenia!” – robi wdech. „Wiem, że nie byłam z wami w stu procentach szczera. Ale teraz jestem”.

Kiedy tak przeprasza, mówi głosem dziewczynki z szóstej klasy podstawówki.