„No dobrze” – stawia kubek z kawą na stole.

„No Ruby. Wie pan, liderka”.

„Liderka? Czego?”

„Chłopaków Hardiego” – odpowiada, jakby było to zupełnie oczywiste.

„Myślałem, że to Hardie jest liderem chłopaków Hardiego”.

„Formalnie tak, ale to do Ruby uderzają, kiedy coś się dzieje. W sensie, kiedy trzeba coś załatwić. Ona jest od organizowania akcji”.

Ta Ruby, jak mówi Klaasje, dysponuje wielką siłą. Cieszy się jej zaufaniem. Pozostałych też.

„Czy zgodziłaby się pani, że ona jest...” – zerka na ciebie – „...ósmym chłopakiem Hardiego?”

„Czemu nie”.

Czy jednak z Ruby też imprezuje?

Może lepiej nie.

Czego ty próbujesz? Taktowności? Jej wszystko jedno. Przejdź dalej...

„Z Ruby też pani imprezowała?”

„Nie...” – uśmiecha się nerwowo. Jej zęby błyszczą jak paciorki.

A jednak... coś się w tym kryje. Ale teraz ci tego nie powie.

„Powiedziałaby pani, że jest ona... ósmym chłopakiem Hardiego?”

„Liderka? Czego?”

Przejdźmy dalej? O czym ty mówisz? Zapomniałeś, co to znaczy być gliną? W całym śledztwie pojawiła się nowa postać. Zmień w tej chwili pytanie!

Nie umiem tego powstrzymać – potrzeba policyjności jest zbyt wielka. Musisz po prostu spytać.

„Zanim przejdziemy dalej... Kim jest Ruby?”

Nie rozumiem, co ty robisz, detektywie. Przejdźmy dalej? Padło właśnie nowe imię – Ruby! To ważne. Zmień natychmiast pytanie.

„Zdaje się, że to wszystko. Jak na razie”. (Zakończ).

Przytakuje bez słowa, po czym podnosi kubek z zimną kawą i trzyma go w dłoniach.

Przytakuje bez słowa. Nie pali już nawet. Podnosi tylko kubek z zimną kawą i trzyma go w dłoniach.

„Hmm...” – porucznik zerka na ciebie, a później na drzwi.

Myśli sobie: „Czy to już wszystko, co mieliśmy tu do załatwienia?”

...czy powinniśmy ją aresztować? Istnieje ryzyko, że ucieknie, w dodatku cię okłamała. Powinna zostać zamknięta.

Nie. To nie będzie konieczne. Zostaw ją po prostu w spokoju, dosyć już przeszła. Niepotrzebna jej ta... policyjna brutalność.

Ta się nie da przekonać. Musisz przebudzić wielogębę – siłą – jeśli chcesz nadal ją dociskać.

Wielogębo! Zaczynam wątpić w twój osąd. Czy ty na pewno nie śpisz na komisariacie? Musisz ją przebudzić – siłą – jeśli chcesz nadal ją dociskać.

A może powinieneś zabrać ją na komisariat? Dla bezpieczeństwa. Okłamała cię. I istnieje ryzyko, że ucieknie.

Myśli sobie: „To już wszystko, co mieliśmy tu do załatwienia, czy...?”

Jeszcze nie skończyłeś. Ta kobieta może uciec i cię okłamała. Pobudka, chłopie.

Jeszcze nie skończyłeś. Ta kobieta cię okłamała. I może uciec. Pobudka, chłopie.

„Mówiła pani, że studiowała litkę oranjeską. A teraz nagle jest pani ścigana?”

„Tak było. Dorywczo sprzedawałam też ubezpieczenia i byłam w tym naprawdę dobra. Zwerbował mnie bank. Wywiad firmowy, tak to nazywali”.

„Po tym tak jakby...” – uśmiecha się. „Wywędrowałam z kręgów kulturalnych”.

„Kiedy wymieniono okno?” (Wskaż je).

„W zeszłym tygodniu. Zajęli się tym Angus i brat Titusa – Tibbs, jeśli dobrze pamiętam” – zaciąga się. „Mówiłam, że jestem okropna. Wokół mnie wszystko się rozpada i razi odłamkami”.

Powinieneś teraz rzucić jeszcze raz okiem na to okno. Odtworzyć wydarzenia. Jest tuż obok.

Nie teraz...

Mimo to widzisz migoczącą na brzegu twojego pola widzenia szybę...

W środku, w jej sypialni?

Tak – widzisz migoczącą na brzegu twojego pola widzenia szybę...

Powinieneś rzucić okiem na to okno. Odtworzyć wydarzenia. Jest tuż obok, tak blisko...

„W zeszłym tygodniu. Zajęli się tym Angus i brat Titusa – Tibbs, jeśli dobrze pamiętam” – zaciąga się.

„Co się tutaj stało w nocy, której umarł?”

„Byliśmy tam” – wskazuje na okno, za którym widoczny jest zarys łóżka. „Razem. W łóżku, mam na myśli”.

„Proszę opowiedzieć dokładnie, co się wydarzyło”.

„No dobrze...” – bierze głęboki wdech. „Był w pozycji klęczącej, właśnie we mnie wszedł. Ja leżałam na plecach, patrząc na niego. Wtedy usłyszałam dźwięk rozbijanego szkła za mną. Spojrzałam – w szybie był otwór...”

„Odwróciłam się znów w jego stronę” – wzdycha i następuje chwila ciszy. Przerywa ją. „Patrzył na mnie nieobecnym wzrokiem, z otwartymi ustami, tępym wyrazem twarzy... widziałam, że... widziałam...”

Zalewa ją wielka, mroczna i niemająca końca fala bólu. Mimo to jednak mówi dalej.

„Wiedziałam, że nie żyje. Jeszcze zanim na mnie upadł”.

Miałeś rację. Rzeczywiście czuł przyjemność w chwili śmierci.

„Okultystyczna wizja zdradziła mi prawdę. Moment śmierci był dla niego przyjemny”.

„Ale przecież...” – mruży oczy. „Skąd pan to wiedział?”

Pytałeś ją wcześniej, czy było mu przyjemnie! Uniknęła odpowiedzi. Jak można było przeoczyć to kłamstwo?

Wiesz jak.

„Po prostu miał przeczucie. Detektywi czasem je mają”.

Kolejne trafienie w dziesiątkę. Porucznik spogląda na ciebie z aprobatą.

„Co się potem stało?”