Płacze zbyt zrozpaczona, by zauważyć, że stoisz tuż obok niej.

Żadnej pogawędki, to nie czas ani miejsce na to.

To jak zrywanie bandażu – najmniej boli ściągnięcie go szybko, bez zwłoki.

Coś zmienia się w wyrazie jej twarzy. „Nie, to coś o wiele gorszego... On trafił do szpitala? W jakim jest stanie?”

„Nie przyszedłem tu niestety na herbatę”.

„Chodzi o Victora, mojego męża? Znowu ma jakieś kłopoty? Mogę odebrać go z komisariatu, jeśli to o to...” – milknie, a jej oczy próbują wyczytać odpowiedzi z twojej twarzy.

Weź się w garść. Nie chcesz, żeby twój język ciała zdradził jej złe wieści.

„Zaraz... To pani jest Billie? Myślałem, że Billie to mężczyzna”.

„Nie, to ja jestem Billie” – stwierdza ze zmrużonymi oczami. „Chodzi o mojego męża Victora? Mogę odebrać go z komisariatu, jeśli to o to...” – milknie, a jej oczy próbują wyczytać odpowiedzi z twojej twarzy.

„Dziękuję, ale nie trzeba”.

Nie teraz. [Odejdź].

„To pan. Ze stoiska z książkami” – przez chwilę sprawia wrażenie sparaliżowanej – wpatruje się w ciebie bez ruchu – po czym z wysiłkiem otrząsa się i dochodzi do siebie.

Musi wiedzieć, że jesteś tu ze względu na jej męża.

„Pamiętam pana ze stoiska z książkami...” – przez chwilę po prostu wpatruje się w ciebie, nie wiedząc, co robić.

„Dzień dobry, jestem Billie. Podać coś do picia? Herbata? Lemoniada?” – pyta nerwowo. „Skończyła nam się kawa. Miałam kupić ją jutro...”