Płacze zbyt zrozpaczona, by zauważyć, że stoisz tuż obok niej.

Żadnych eufemizmów. Po to właśnie tu przyszedłeś.

Nie chcę.

Zaraz. Co?

Dosyć było już bólu.

Ale musimy.

Nie chcę tego robić.

Zmuś się. Spoliczkuj się.

(Odwróć się do Kima). „Nie chcę tego robić”.

„O czym pan mówi?”

„Oficerze...” – ostrzega cię porucznik.

Za późno, wszystko już zepsułeś. Powiedz to i już.

„Pani mąż nie żyje”.

„Słucham?” – mruga. „Co pan powiedział?”

Czuje ból. Ogromny ból. Ty też. Pali cię w piersi.

Czujesz, że porucznik jest gotów coś powiedzieć. Nie pozwól mu. Ty to zrobiłeś, więc sam to napraw.

Pozwól mu mówić.

„Z wielką przykrością informujemy, że pani mąż, Victor Méjean, został znaleziony martwy dziś rano na promenadzie Martinaise”.

„Och...” – dotyka dłonią swojej szyi. Jej oczy są szare jak perły w morskiej wodzie.

„Och...” – powtarza. „Ale on przecież właśnie...” – spogląda na kuchenny stół. Stoi na nim popielniczka, w której wciąż leżą dwa niedopałki papierosów.

Dopiero co tu był. Żywy.

„Rozumiem, że to dla pani ogromny szok. Zapewniam panią, że ja i mój partner” – wskazuje cię – „jesteśmy tu, aby odpowiedzieć na wszystkie pani pytania. Jest nam bardzo przykro z powodu pani straty”.

„Co mu się stało? Proszę mi powiedzieć” – na jej szyi i policzkach pojawiły się czerwone plamy, a jej podwójny podbródek drży.

„Proszę mi wierzyć, nie chce pani tego wiedzieć”.

„Dlaczego? Aż tak źle?”

Ty głupi... Czemuś to powiedział?!

„Wygląda na to, że poślizgnął się na promenadzie – ze skutkiem śmiertelnym, niestety. To był po prostu bardzo niefortunny wypadek, chociaż mógł w nim odegrać pewną rolę alkohol”.

„I pan go po prostu... znalazł? Leżącego na zimnie?” – kręci głową.

„Jak długo tam leżał?”

„Przez co najmniej kilka dni”.

Nie odpowiada. Jej oczy zachodzą łzami, gdy ona z trudem walczy z rozpaczą.

Słyszysz tykający w pokoju dziecięcym zegar.

„Czy możemy kogoś dla pani wezwać? Przyjaciółkę, członka rodziny – kogoś, kto mógłby panią teraz tu wesprzeć?”

„Nie, nie...” – robi głęboki wdech. „Muszę tylko powiedzieć moim córkom...” – nagle uchodzi z niej całe powietrze.

Pali ją niczym kwas.

To jak zły sen.

„Boże, powinnam do nich zadzwonić? A może powiedzieć im, gdy wrócą do domu?”

Odwróć wzrok.

„W porządku, zadzwonię do nich...” – znowu bierze głęboki wdech i stara się uspokoić.

Nie wytrzyma wiele więcej. Przewraca jej się w brzuchu. Zaraz będzie musiała pójść do łazienki i zacząć krzyczeć.

„Niech mi pan tylko powie, co muszę teraz zrobić? Gdzie on jest? Czy mogę go zobaczyć?”

Na litość boską. Skłam.

„Nie wiem, dokąd odchodzą zmarli...”

„Nie, miałam na myśli... Gdzie jest jego ciało?”

„Został przeniesiony do miejskiej kostnicy. Miejscowy koroner wkrótce się z panią skontaktuje, aby uzgodnić szczegóły związane z pogrzebem. Proszę, tu jest jego numer na wypadek, gdyby chciała pani skontaktować się z nim wcześniej” – wyjaśnia, wręczając kobiecie broszurę z danymi kontaktowymi kostnicy.

„Czy MOR może pani jeszcze jakoś pomóc?”

„Nie. Zadzwonię, jeśli będę czegoś potrzebowała. Wciąż jestem trochę...” – pociera swoją twarz, zaczerwienioną i odrętwiałą.

„Przepraszam, nie mogłem tego zrobić, mam problem z mózgiem...” (Postukaj się w głowę).

„Problem z mózgiem?”

Tak. Jesteś jak jakiś, kurwa, upiorny żart.

Nie, nie! Przestań natychmiast.

„Wie pani co, to bez znaczenia. Po prostu... pójdę”.

„Raz jeszcze przypominam, że jeśli będziemy mogli coś dla pani zrobić, to proszę bez wahania dzwonić do MOR-u”.

Tylko kiwa głową, zamyślona i niepocieszona. Sprężyny łóżka zaczynają pod nią trzeszczeć, gdy jej ciałem wstrząsają dreszcze.

To jej ostatnie rezerwy energii. Jej mięśnie niedługo się poddadzą. Ustąpią miejsca krzykowi.

„Zajmę się teraz wszystkim sama. Dziękuję” – odpowiada i wskazuje drzwi wyjściowe. Jej oddech jest przyśpieszony. Powstrzymuje się.

Zostaw koło niej kartę biblioteczną. [Opuść pokój].

„Zajmę się teraz wszystkim sama. Dziękuję” – odpowiada i wskazuje drzwi wyjściowe. Jej oddech jest przyśpieszony. Powstrzymuje się.

„Za dużo wypiłem i od tego czasu nie umiem nic porządnie zrobić”.

„Tak” – stwierdza ostro. „To samo przydarzyło się Victorowi”.

„Proszę wybaczyć. Mój partner” – wtrąca się porucznik, rzucając ci surowe spojrzenie – „nie chciał trywializować tej sytuacji”.