Klawiatura maszyny nadal jest podświetlona, ujawniając zielonkawe przyciski ODTWÓRZ i…

„Cóż, tu żadnych organizatorów placówek nie znajdziesz” – niemal nie odrywa wzroku od klawiatury. Słyszysz, jak maszyna ożywa ponownie.

„Nie włamuję się tu ot tak! Jestem na tajemniczym tropie, poszukuję utraconej tożsamości”.

„Tu żadnych odpowiedzi nie znajdziesz” – niemal nie odrywa wzroku od klawiatury. Słyszysz, jak maszyna ożywa ponownie.

„Szukam podejrzanego w ramach sprawy o morderstwo. Pomyślałem, że może ukrywa się tutaj. Jestem z MOR-u”.

„Widzę, że włamujesz mi się do radiokomputera” – spogląda na ciebie gniewnie, wciskając na kilka sekund przycisk WYŁ. Maszyna resetuje się.

„Psst... Ktoś idzie...”

Jesteś tak pochłonięty lekturą, że nawet nie słyszysz, jak otwierają się drzwi...

„To o mnie. Ja się włamałem do tego radiokomputera! A księgarka to pewnie Plaisance...”

„Wiedziałem, że dotykanie tej maszyny było kiepskim pomysłem...”

Nie, nie. To był świetny pomysł. Uczysz się nowych rzeczy. Tak właśnie zaczyna się rozumieć maszyny.

„Ale co to może być?” (Spójrz na stojące za tobą misy z wodą).

Porucznik nie odpowiada. Podąża za twoim wzrokiem, przyglądając się uważnie miskom. Połyskuje w nich woda. Na jej powierzchni brak zmarszczek.

Kiedy spoglądasz w lewo, ku ciszy, przebiega cię dreszcz.

„Artyści, programiści, Lexie – co to są wszystko za ludzie?”

„Zdaje się, że to ludzie, którzy pracowali w firmie produkującej radiokomputerowe gry. Takie jak ta, którą widzieliśmy w Zgubionej Strefie Handlowej. To muszą być jej byli współpracownicy”.

„To jej przyjaciele? Koledzy?” – wzrusza ramionami. „Musi być dobrze wykształcona, skoro wie, jak zainstalować cały ten sprzęt”.

„Utratę danych?”

„To musi mieć jakiś związek z radiokomputerami – niestety nie znam się na nich na tyle, by zrozumieć, o co chodzi”.

„Coś o zniszczeniu kopii zapasowych danych... i że wszyscy obwiniali o to autorkę tego tekstu” – poprawia okulary. „Czytajmy dalej”.

„Po co jej właściwie antena?”

„Po co komukolwiek cały ten sprzęt?” – pyta, sprawdzając stopą kabel leżący na podłodze.

Żeby zamontować radiokomputer.

„Zaraz. Narkotyków?” (Rozejrzyj się po zniszczonym budynku).

„Wątpię, abyśmy znaleźli tu jakiekolwiek narkotyki. To tylko opowiastki, którymi rybacy straszą dzieci, aby się tu nie kręciły” – wyjaśnia porucznik, przyglądając się oknu.

„Nie ma tu też nic strasznego – to tylko budynek, który jest opuszczony. I zimny. I w paskudnej części miasta...”

Czemuż więc porucznik protestuje przeciw spędzaniu tu czasu? Tak często?

Wciśnij DRUKUJ.

Drukarka wypluwa długi dokument tekstowy z odatowanymi akapitami. Wygląda to trochę jak czyjś dziennik.

Nic się nie dzieje.

Wciśnij jeszcze raz ODTWÓRZ.

Głośnik budzi się do życia, a planarny napęd magnetyczny maszyny sypie zakłóceniami. Wita cię stuletni, zdać by się mogło, kobiecy głos...

„Dzień dobry, Forteco Katastrof na Saint Brune, tu Wschodnioinsulindiańska Stacja Powtórzeniowa numer 1. Powtórz, proszę. Czy to dziennik osobisty?”

„Przepraszam, zapomniałem zajrzeć do rdzenia i sprawdzić, jaka jest w nim pamięć”.

„Zakończ, proszę, połączenie i to zrób”.

„Yvonne, to znowu ja! Jak się miewasz?”

„Dobrze, dziękuję” – nie umiesz stwierdzić, czy rozpoznała twój głos. „Proszę powtórzyć. Czy to dziennik osobisty?”

„Zajrzałem do rdzenia, ale na taśmie przy pamięci jest napisane tylko »DZIENNIK (LUT-MAR)«”.

„Dobrze. Proszę powtórzyć hasło”.

„Nie znam hasła”.

„Przyjęłam. Ta próba logowania zostanie zarejestrowana”.

„Forteco Katastrof, mogę ci dziś w czymś jeszcze pomóc?”

To brzmi źle. Próba logowania. Jakby coś, co zrobiłby przestępca.

„Czy to moje urodziny?”

„Nadal nie”.

„Nie”.

Stacje powtórzeniowe nie mają w swoich procedurach czegoś takiego jak podpowiedzi.

„Hasło? Jestem beznadziejny w hasłach. Mogę prosić o podpowiedź?”

„Tu policja. Proszę to otworzyć”.

Głos recytuje formułkę: „Jestem zobowiązana kontraktem do ochrony prywatności posiadacza pamięci włosowatej – Fortecy Katastrof. Dopóki Lintel nie otrzyma stosownego nakazu, nie mogę udostępnić zawartości tej pamięci”.

„Obawiam się, że to nie wchodzi w grę. Chyba że chcemy czekać całymi miesiącami”.

„A teraz... mogę prosić o powtórzenie hasła?” – pyta ponownie głos w maszynie. W wilgotnym powietrzu wydaje się oziębły.

„Po życiu – śmierć”.

„Dobrze. Odblokowałam pamięć. Po zakończeniu połączenia należy wcisnąć przycisk DRUKUJ, aby uzyskać do niej dostęp”.

„Rozejrzyjmy się. Zgadując na oślep, niczego nie osiągniemy”.

„Może on coś wie” – stwierdza porucznik, wskazując głową Tiago.

Hasło. No jasne, że ma hasło. Dlatego bierze w tym udział ludzka administratorka.

Powinieneś poprosić ją o podpowiedź.

„Forteca Katastrof … Tak samo jak w Zgubionej Strefie Handlowej?”

„Mam w Martinaise dwie maszyny zarejestrowane na tę firmę – jedną na Saint-Brune, drugą na Rue de Saint-Ghislaine”.

„Saint-Brune – to ten kościół” – oznajmia porucznik, omiatając wnętrze gestem dłoni. „A Rue de Saint-Ghislaine to Zgubiona Strefa Handlowa”.