Klawiatura maszyny nadal jest podświetlona, ujawniając zielonkawe przyciski ODTWÓRZ i…

„Mogę w czymś jeszcze pomóc?”

Saint-Brune to ten kościół. Rue de Saint-Ghislaine to Zgubiona Strefa Handlowa.

„Co to jest Forteca Katastrof?”

„To firma, na którą zarejestrowany został terminal, z którego obecnie korzystasz”.

„Masz jakiekolwiek inne informacje o tej firmie?”

„Chwileczkę...” – słyszysz, jak kartkuje katalog. Po chwili odczytuje z wielką uwagą:

„»Forteca Katastrof SCA produkuje rewolucyjne, interaktywne gry telefoniczno-radiowe« – tak jest napisane w katalogu”.

Zupełnie niezłe.

„I czym są te interaktywne gry telefoniczno-radiowe?”

Jej odpowiedź tonie wśród zakłóceń. „Jeszcze jakieś pytania?” – słyszysz, kiedy jakość połączenia wreszcie się poprawia.

„O rety. Jakież to konceptualne”.

„Nie wiem. Ja jestem tu tylko od haseł”.

„Spróbujmy jeszcze raz. Mam już chyba właściwe hasło do tego dziennika osobistego”.

„Zajrzałem do rdzenia, ale na taśmie przy pamięci jest napisane tylko »DZIENNIK (LUT-MAR)«”.

„Dzięki, ale zakończyłem już tę rozmowę”. (Wciśnij WYŁ./CISZA).

„Do widzenia, Forteco Katastrof” – mówi, po czym jej głos znika niczym wciągnięty przez wir zakłóceń.

„Dobranoc, Forteco Katastrof” – mówi, po czym jej głos znika niczym wciągnięty przez wir zakłóceń.

„Co to jest »dziennik osobisty«?”

„Pamięć włosowata, którą umieściłeś w rdzeniu”.

„Znaczy się, to jarzące się coś z taśmą z napisem »DZIENNIK (LUT-MAR)«?”

„Nie wiem, dlatego pytam. Czy to dziennik osobisty?”

„Tak”.

„Nie wiem. Chyba tak?”

Starsza kobieta wzdycha, a fala zakłóceń sprawia, że jej głos przypomina odgłosy wydawane przez robota. „Jeśli nie jesteś pewien, to może tam spójrz?”

„Jak mam to zrobić?”

„Otwórz pokrywę wnęki. Nie dotykaj przewodów, bo są pod napięciem, ale rdzeń jest bezpieczny. W środku znajduje się pamięć włosowata. Muszę się dowiedzieć, jaką ma ona nazwę”.

„Napisane jest tylko »DZIENNIK (LUT-MAR)« i nic więcej”.

„Co ja będę z tego miał?”

„Kiedy podasz mi nazwę i hasło dla pamięci włosowatej, będziesz mógł odczytać jej zawartość”.

„Dobra, tak zrobię”.

„Tak. Najpierw jednak musisz zakończyć to połączenie, a potem wezwać nas ponownie. Czy mogę ci w międzyczasie jeszcze jakoś pomóc?”

„Przysięgam, że niczego nie dotykałem!”

„Ach, dobrze. Dziękuję za wyjaśnienie”.

„To było pytanie. Czy umieściłeś ją w rdzeniu?”

„Czym jesteś? Maszyną? A może jesteś żywa?”

„Tak, jestem żywa. Mam 74 lata i nazywam się Yvonne”.

Porucznik szepcze ci do ucha: „Sprawdza hasła. Wszyscy programiści są... paranoiczni”.

„Yvonne, mój partner twierdzi, że jesteś tu, bo specjaliści od radiokomputerów to paranoicy”.

„Są po prostu ostrożni” – odpowiada starsza kobieta. „Moim zadaniem jest chronić ich pamięci włosowate jako powtarzająca hasła na wschodnioinsulindiańskiej stacji”.

Na jednej z wysp na rzece Esperance drobna, wychudzona kobieta siedzi w pomieszczeniu pełnym sprzętu radiowego. Od jej okularów odbijają się tysiące maleńkich światełek. Jak gwiazdy w ciemności.

Nie czuje się samotnie, jak tak siedzi tam sama?

Zakończ temat.

„A teraz proszę o informację, czy mogę jeszcze jakoś pomóc, Forteco Katastrof”.

„A teraz powiedz, proszę, po co to wezwanie, Forteco Katastrof”.

„Nie czujesz się samotnie przez tę pracę?”

„Samotnie?” – po raz pierwszy słyszysz wśród zakłóceń jej śmiech. „Czemu miałabym się czuć samotnie? Cały dzień rozmawiam z takimi jak ty, popijając ciepłą herbatę”.

Dlatego właśnie to robi.

„No dobrze, ale gdzie jesteś? Skąd wiesz, gdzie jestem ja?”

„Pracuję jako powtarzająca na Wschodnioinsulindiańskiej Stacji Powtórzeniowej. Wiedzieć, gdzie jesteś, to moja praca, Forteco Katastrof”.

„A co do mnie, cóż...” – chwila przerywanego zakłóceniami milczenia. A po chwili... „Siedzę w swoim boksie otoczona ścianą aparatów radiowych”.

„Tak, jestem żywa. Mam 74 lata i nazywam się Yvonne. A teraz proszę o powtórzenie, czy to dziennik osobisty?”

To ta sama starsza kobieta, z którą rozmawiałeś przez radiokomputer w Zgubionej Strefie Handlowej.

Forteca Katastrof, tak jak w Zgubionej Strefie Handlowej... To musi być ze sobą powiązane.

To ludzki interfejs – emerytka siedząca gdzieś przy tablicy rozdzielczej.

„Dobry wieczór, Forteco Katastrof na Saint Brune, tu Wschodnioinsulindiańska Stacja Powtórzeniowa numer 1. Powtórz, proszę. Czy to dziennik osobisty?”

„Dzień dobry, Forteco Katastrof na Saint Brune, tu Wschodnioinsulindiańska Stacja Powtórzeniowa numer 1. Powtórz, proszę. Czy to dziennik osobisty?”

Materiałowy pasek nad klawiaturą wydaje z siebie miękki szum. Planarny napęd magnetyczny zaczyna sypać zakłóceniami dźwiękowymi.

O nie... Wcześniej się tylko świeciło, a teraz jeszcze wydaje odgłos? To pewnie jakaś dziwaczna seolicka technologia...

Zakłócenia przybierają na sile, wypełniają przestrzeń opuszczonego pomieszczenia. Aż wreszcie powietrze przecina stary, skrzekliwy głos...

[Odejdź].