Płytki na kostce wciąż się jarzą, rzucając na swoje otoczenie łagodny blask. Na…

„Czemu nazwałaś mnie Fortecą Katastrof?”

„Forteca Katastrof to firma, na którą zarejestrowany został terminal, z którego obecnie korzystasz”.

„Masz jakiekolwiek inne informacje o tej firmie?”

„Chwileczkę...” – słyszysz, jak kartkuje katalog. Po chwili odczytuje z wielką uwagą:

„»Forteca Katastrof SCA produkuje rewolucyjne, interaktywne gry telefoniczno-radiowe« – tak jest napisane w katalogu”.

Zupełnie niezłe.

„I czym są te interaktywne gry telefoniczno-radiowe?”

Jej odpowiedź tonie wśród zakłóceń. „Jeszcze jakieś pytania?” – słyszysz, kiedy jakość połączenia wreszcie się poprawia.

„O rety. Jakież to konceptualne”.

„Hmm...” – pomrukuje.

„Co to jest grafik produkcyjny?”

„Pamięć włosowata, którą umieściłeś w czytniku”.

„Masz na myśli to świecące coś, które włożyłem do środka?”

„Tak. Czy to grafik produkcyjny?”

„Nie wiem”.

Starsza kobieta wzdycha, a fala zakłóceń sprawia, że jej głos przypomina odgłosy wydawane przez robota. „Jeśli nie jesteś pewien, to może tam spójrz?”

„Jak mam to zrobić?”

„Otwórz pokrywę wnęki. Nie dotykaj przewodów, bo są pod napięciem, ale rdzeń jest bezpieczny. W środku znajduje się pamięć włosowata. Muszę się dowiedzieć, jaką ma ona nazwę”.

„Nazywa się »grafik produkcyjny«”.

„Nazywa się »kopia zewnętrzna«”.

„Przysięgam, że niczego nie dotykałem!”

„Tak”.

„Tak. Czy to kopia zewnętrzna?”

„Ach, dobrze. Dziękuję za wyjaśnienie”.

„To było pytanie. Czy umieściłeś ją w rdzeniu?”

„Możliwe, że mam już hasło do kopii zewnętrznej”.

„Czym jest kopia zewnętrzna?”

„To na razie wszystko”. (Wciśnij WYŁĄCZ/CISZA).

„Dziękuję i do widzenia” – głos starszej kobiety znika wraz z zakłóceniami.

„Czym jesteś? Maszyną? A może jesteś żywa?”

„Tak, jestem żywa. Mam 74 lata i nazywam się Yvonne”.

Porucznik szepcze ci do ucha: „Sprawdza hasła. Wszyscy programiści są... paranoiczni”.

„No dobrze, ale gdzie jesteś? Skąd wiesz, gdzie jestem ja?”

„Pracuję jako powtarzająca na Wschodnioinsulindiańskiej Stacji Powtórzeniowej. Wiedzieć, gdzie jesteś, to moja praca, Forteco Katastrof”.

„A co do mnie, cóż...” – chwila przerywanego zakłóceniami milczenia. A po chwili... „Siedzę w swoim boksie otoczona ścianą aparatów radiowych”.

Na jednej z wysp na rzece Esperance drobna, wychudzona kobieta siedzi w pomieszczeniu pełnym sprzętu radiowego. Od jej okularów odbijają się tysiące maleńkich światełek. Jak gwiazdy w ciemności.

Nie czuje się samotnie, jak tak siedzi tam sama?

„Nie czujesz się samotnie przez tę pracę?”

„Samotnie?” – po raz pierwszy słyszysz wśród zakłóceń jej śmiech. „Czemu miałabym się czuć samotnie? Cały dzień z kimś rozmawiam”.

Dlatego właśnie to robi.

„A teraz proszę o informację, czy mogę jeszcze jakoś pomóc, Forteco Katastrof”.

„A teraz proszę o podanie powodu wezwania, Forteco Katastrof”.

Odpuść.

„Yvonne, mój partner twierdzi, że jesteś tu, bo specjaliści od radiokomputerów to paranoicy”.

„Są po prostu ostrożni” – odpowiada starsza kobieta. „Moim zadaniem jest chronić ich pamięci włosowate jako powtarzająca hasła na wschodnioinsulindiańskiej stacji”.

„Tak, jestem żywa. Mam 74 lata i nazywam się Yvonne. A teraz proszę o powtórzenie, czy to grafik produkcyjny?”

„Tak, jestem żywa. Mam 74 lata i nazywam się Yvonne. A teraz proszę o powtórzenie, czy to kopia zewnętrzna?”

„Proszę powtórzyć. Czy to kopia zewnętrzna?”

To ludzki interfejs – emerytka siedząca gdzieś przy tablicy rozdzielczej.

„Dobry wieczór, Forteco Katastrof na Rue de Saint-Ghislaine, tu Wschodnioinsulindiańska Stacja Powtórzeniowa numer 1”.

„Dzień dobry, Forteco Katastrof na Rue de Saint-Ghislaine, tu Wschodnioinsulindiańska Stacja Powtórzeniowa numer 1”.

Materiałowy pasek nad klawiaturą wydaje z siebie miękki szum. Planarny napęd magnetyczny zaczyna sypać zakłóceniami dźwiękowymi.

Czyżbyś przerwał spoczynek duchowi Zgubionej Strefy Handlowej? Czyżby to jego wyrwane serce zaczynało się trzepotać?

O nie... Wcześniej się tylko świeciło, a teraz jeszcze wydaje odgłos? To pewnie jakaś dziwaczna seolicka technologia...

Zakłócenia przybierają na sile, wypełniają przestrzeń opuszczonego pomieszczenia. Aż wreszcie powietrze przecina stary, skrzekliwy głos...

Nic się nie dzieje.

Czegoś brakuje. W magnetofonie nie ma taśmy.

Wciśnij ODTWÓRZ.

Zakurzony radiokomputer spoczywa wśród swojego okablowania, zapomniany i nieużywany. Na klawiaturze widzisz kwadratowy włącznik. Z drukarki wciąż zwisa kawałek papieru.

[Odsuń się].