Lilienne Wybieraczka Sieci
Ty
Półmroczność
Empatia
Dreszcze
Elektrochemia
Kim Kitsuragi
Ciało jako narzędzie
Retoryka
Przekonywanie
Percepcja (wzrok)
Władczość
Koordynacja oko-ręka
Dramaturgia
Konceptualizacja
Logika
Siła woli
Zręczne palce
Matematyka wzrokowa
Czas reakcji
Wytrzymałość
Esprit de corps
Wewnętrzne imperium
EncyklopediaJej ton jest niemal pełen rozczarowania tobą. Udziela ci reprymendy za to, że się przewróciłeś i uszkodziłeś sobie kolano.
„To z powodu tej strzelaniny w mieście?” – pyta, nie odpuszczając. „Słyszeliśmy wystrzały z broni palnej. Takie odgłosy to tutaj żadna nowość, ale tym razem ich źródło było bliżej niż zazwyczaj”.
„Na Rue de Saint-Ghislaine doszło do wymiany ognia. Nie ma się czym przejmować, proszę pani”.
Czujesz ruch ścięgna w swoim lewym barku. I małą, ciepłą kropelkę krwi. To nic takiego.
„Trzeba było widzieć pozostałych. Dwóch nie żyje, jeden jest w szpitalu”.
„Więc jest pan mordercą” – kiwa z powagą głową. „To chyba dobrze. Lepsze to... niż zginąć”.
„Tak” – kiwa z powagą głową. „Niewielu funkcjonariuszy MOR-u nie jest mordercami”.
„Tak” – kiwa z powagą głową. „Nigdy nie miałam co do tego wątpliwości. Niewielu funkcjonariuszy MOR-u nie jest mordercami”.
„Tak, najwyraźniej pan nim jest” – kiwa głową. „Rozumiem, że tak to wygląda”.
Tylko patrzy na ciebie, a jej spódnica sięgająca do połowy łydki powiewa na wietrze.
„Jestem gliniarzem. Nie istnieję ot tak w tym świecie. Trwam pomiędzy życiem i śmiercią”.
„Tak jak wszyscy, w pewnym sensie. Nikt nie obrywa z tego powodu kulki” – stwierdza, machając lekceważąco ręką.
„Co się panu właściwie stało? Słyszeliśmy odgłosy wystrzałów dochodzące od strony miasta. Ich źródło było bliżej niż zwykle”.
„Funkcjonariuszu Harry, co się stało? Kuleje pan. Dlaczego pan kuleje? Wygląda pan paskudnie”.
„Funkcjonariusz, co się stało? Jest pan ranny. Dlaczego jest pan ranny? Wygląda pan paskudnie”.
„Funkcjonariuszu, co się stało? Kuleje pan. Dlaczego pan kuleje? Wygląda pan paskudnie”.
„Funkcjonariuszu” – kobieta w płaszczu przeciwdeszczowym stoi na nabrzeżu, przyglądając się wywróconej dnem do góry łodzi. Przy jej biodrze wisi miecz w pochwie.
„Mężczyźni u władzy mają swoje dziwactwa. Wynika to z tego, że nikt nigdy nie wątpi w to, co mówią...” – macha lekceważąco ręką.
„Czyżby?” – pyta z kpiącym uśmieszkiem. „W Martinaise mamy wielu prawodawców, ale niezbyt wiele prawa”.
„Mężczyźni u władzy mają swoje dziwactwa” – stwierdza, machając lekceważąco ręką. „Co pana tu sprowadza, panie Prawodawco?”
„Nazywam się Lilienne. Ludzie nazywają mnie wybieraczką sieci” – stwierdza, wskazując rybackie sieci. „Zdaje się, że mam chwilę, aby odpowiedzieć na kilka pytań. To pytanie było drugie, a nie pierwsze”.
„Nazywam się Lilienne. Ludzie nazywają mnie wybieraczką sieci” – stwierdza, wskazując rybackie sieci. „Zdaje się, że mam chwilę na pytania. Jak brzmią kolejne?”
„W rybackiej wsi. Na wybrzeżu” – stwierdza i rozgląda się. „To miejsce właściwie nie ma nazwy. Czasem mówią na nie... Illisible”.
„Znak na prowadzącej tu ulicy jest nieczytelny. Był taki już w czasie, gdy ta wieś powstała” – wyjaśnia, a wiatr podzwania jej kolczykami.
„Widzę, że nie opuścił pan jeszcze naszego malutkiego Martinaise. Wciąż pana wszędzie pełno” – stwierdza. „Jak jakiegoś międzynarodowego przedstawiciela prawa”.