Nadeszło zniszczenie. Zawalone łuki zdradzają wspaniałą niegdyś historię tego budynku…

Nadeszło zniszczenie. Zawalone łuki zdradzają wspaniałą niegdyś historię tego budynku. Górował on nad portem, dopóki nie stało się to.

[Odrzuć myśl].

Wysuń przypuszczenie, co się dokładnie stało.

Potężne siły ostrzeliwały miasto z północnego wschodu. Artyleria raziła całe wybrzeże z okrętów – Revachol stanowił doskonały cel.

Budynek ten stanowił mur chroniący przed największą nawałą ostrzału. Do momentu, kiedy nie został zniszczony – wtedy artylerzyści mieli już cel jak na dłoni.

Wiatr tarmosi ci włosy. Stoisz wysoko na tarasie i wpatrujesz się w morze owiewany wilgotną bryzą.

Ciekawe, jak ja wyglądam tu, na tej krawędzi.

Oczami mewy: jak gniazdo z brązowych włosów niewarte piętnastometrowego nura. Oczami przechodnia w porcie: jak krzepki mężczyzna wpatrzony w morze, stojący o krok od śmierci. Oczami gościa na balkonie Whirling-in-Rags: jak sylwetka na tyle wyraźna, by dało się ją dostrzec z daleka.

Ziąb jest wszechogarniający. Powietrze jest ciężkie od soli. Wiatr od oceanu napiera na ciebie, wygładzając ci wąsy.

„Hej, Kim. Wiesz, kto ostrzelał nasze miasto?”

„Koalicja” – odpowiada porucznik. „Ale to było dawno temu. Powinniśmy chyba już iść. Zimno tu”.

Nie lubi tego typu rozmów o polityce.

Obawia się, że dyskusja może doprowadzić do nieporozumień. Jak to często bywa.

Chłoń widok oceanu.

Fale Zatoki Martyneskiej przetaczają się nad pozostałościami zniszczonego budynku. Większość gruzu przykryta jest nieprzeniknioną czernią wód.

To stamtąd nadleciały niszczycielskie pociski. Gdzieś z zatoki. To tam były działa.

Co nie trafiło do oceanu, zostało zużyte jako złom i gruz. Co nie zostało zużyte jako złom i gruz, wrzucono do oceanu.

Spójrz na zatopione w wodzie ruiny.

Łuki te wspierały coś większego niż to, co da się tu teraz ujrzeć.

Tam, gdzie niegdyś wznosiło się dziewięć czy dwanaście pięter, teraz stoją tylko trzy. Odbudowa nie powiodła się. To, co zniszczyła artyleria, nigdy nie stanęło tu ponownie.

Głęboko pod wodą żelazne hełmy nikną powoli w piachu i mule. Nakrycia głowy żołnierzy zaraz obok zaścielających dno oceanu kości ich palców.

Czas już iść. [Zakończ myśl].

Kto to spowodował? Te zniszczenia?

Flota. Połączone armie Okcydentu i Graadu oraz meskijscy ochotnicy. Armia pięciu narodów. Setki okrętów.

Zgromadzili statki powietrzne nieopodal stąd, w Zatoce Revacholskiej. Artyleria była tak potężna, że okręty potrzebowały nie tylko stabilizacji żyroskopowej – zostały też przytwierdzone do dna oceanu.

Wiele z nich pozostało na swoim miejscu do dziś. Kiedy zmrużysz oczy, dostrzegasz daleko na północnym wschodzie niewyraźny cień na powierzchni wody. To wciąż gotowe do zrównania Revacholu z ziemią działa.

Okręt Wojenny Koalicji Łucznik potrafi oddawać pięćdziesiąt strzałów na minutę po dwudziestu zsynchronizowanych łukach. Czas lotu pocisku to 58 sekund.