Czy jest tutaj coś, co sugerowałoby, że snajper urządził tu sobie stanowisko strzeleckie…

Czy jest tutaj coś, co sugerowałoby, że snajper urządził tu sobie stanowisko strzeleckie? Widzisz tylko typowe dla miasta śmieci, butelkę i chylącą się ku upadkowi, starą wieżę radiową.

Wiatr się wzmaga. Morze moczy ci twarz pianą. Kłuje cię niczym małe igiełki. Wytrzymasz to, detektywie – postaw tylko kołnierzyk.

W oddali słyszysz ryk tłukącego o falochrony morza.

„Nie widzę tego, muszę powiedzieć. Nie wyobrażam sobie, żeby ktoś strzelał stąd i trafił coś tam...” – spogląda na wschód, na wybrzeże. „W Whirling-in-Rags”.

Może zabójca wspiął się na wieżę i to z niej oddał strzał?

„Nie da się wejść po tej drabince. A nawet gdyby, to... po co? Nie ma tam żadnej platformy, z której można by wycelować” – porucznik spogląda w górę, stawiając kołnierz.

Zdaje się, że marznie tu, na samym końcu wybrzeża. Jego kurtka jest ciepła, ale nie nadaje się na taką pogodę.

„Kim, zimno ci? Może załóż grubszą kurtkę?”

„Nic mi nie będzie. Ty za to... wyglądasz, jakbyś miał się zaraz zmienić w lodowy sorbet”.

Właściwie w twoim przypadku byłby to...

„Psorbet. Chciałeś powiedzieć »psorbet«”.

„Nie, nie chciałem. My, Seolici, nie paramy się paronomastycznym humorem”.

„Masz rację. Powinienem się tym zająć, zanim umrę z wyziębienia”.

„Tak, to byłoby mądre”.

„Taki mam styl. Gliniarze supergwiazdy nie noszą kurtek, tylko wymiatają”.

„To kompletny idiotyzm” – kiwa głową jakby na potwierdzenie, że to kretyństwo.

„A może ja chcę być lodowym sorbetem?”

„Nie bądź głupi, nikt nie chce być lodowym sorbetem”.

„Kim, zimno ci? Może załóż czapkę pilotkę?”

„Nie”.

Ale co „nie”?

„Ale co »nie«? Pomarańczowa pilotka by nie pomogła?”

„Właśnie tak. Nie założę pomarańczowej pilotki” – odwraca twarz ku morzu.

„Ale co »nie«? Nie jest ci zimno?”

„Nie. Pomarańczowa pilotka by nie pomogła” – odwraca twarz ku morzu.

Jak zareagować na takie zwięzłe „nie”? Najwyraźniej po prostu nie lubi czapek pilotek.

Rzeczywiście wygląda na wyjątkowo rozklekotaną. I niewiele by pomogła.

Słona woda zniszczyła drabinę tak, że zostały po niej tylko dwie cienkie, pomarańczowe rurki. Ponadto nie ma na górze stabilnego stanowiska. Wieża się do tego nie nadaje.

A te niedopałki papierosów?

„Te?” – pyta, wskazując je palcem. „Palący zabójca wolący Toumoutiry od Astr czy Drouinów? Niedopałki są wszędzie. To marka popularna wśród starszych mężczyzn”.

Tioumoutiri to niegdysiejsza revacholska kolonia na Iilmarze. Zamieszkiwali ją głównie iilmaraańscy Areopagici – stanowili 97% społeczeństwa. Region ten znany był z eksportu tytoniu. Stąd też nazwa.

Chcę wiedzieć na ten temat o wiele więcej.

Och, no pewnie! Niedopałki, które widziałeś, miały na sobie sylwetkę chłopca w kofii – zbieracza tytoniu. Stanowi ona logo marki Tioumoutiri. Współcześni revacholczycy wolą Drouiny (miejscową mieszankę z południowych wysp) lub Astry, legendarne papierosy z Graadu. Tioumoutiri palą najczęściej starsi panowie, którzy lubią ich staroświeckie papierowe filtry, olbrzymie ilości substancji smolistych i słodkie aromaty kolonializmu i chałwy.

Dość. Papierosy są tu nieistotne.

Nic nie jest nieistotne, detektywie.

Uznałeś mimo wszystko, że to wystarczająco ważny detal, żeby zarejestrować go w pamięci. A to coś znaczy. Nie zwróciłeś uwagi na żaden inny niedopałek na wybrzeżu.

Palący zabójca wolący Toumoutiry od Astr czy Drouinów? Niedopałki stanowią element obozowiska. Ponadto są wszędzie.

Spójrz nad wodą w stronę Whirling-in-Rags.

Tam, kilometr i dwieście metrów stąd, za rozfalowaną zatoką, dostrzegasz maleńki, ledwo widoczny kwadrat. Skrywa się między ciemnoszarymi zasłonami deszczu.

Światło na drugim piętrze Whirling-in-Rags jest zgaszone. Młoda kobieta jest gdzie indziej, na 57. komisariacie. Bezpieczna, w zamknięciu. Jej sylwetka nie porusza się już za szybą...

Światło na drugim piętrze Whirling-in-Rags jest zgaszone. Młoda kobieta zniknęła, nikt nie wie gdzie. Bezpieczna, w zamknięciu. Jej sylwetka nie porusza się już za szybą...

Błyszczy pośród nocnego mroku. Światła są włączone. Klaasje musi być w pokoju... Widać szczerze obiecała, że nie będzie więcej wychodzić nocą.

Co za grzeczna dziewczyna – myślisz.

Jest późno. Na drugim piętrze Whirling-in-Rags nie świeci się światło. Za szybą nie porusza się niczyja sylwetka. Klaasje można znaleźć pewnie gdzieś na mieście.

Palącą. Pijącą. Szczęśliwą i rozradowaną. Bez ciebie – bo w końcu ty jesteś tu i marzniesz na wietrze, nieprawdaż? Wykonujesz swoją detektywistyczną pracę.

Błyszczące światełko na drugim piętrze Whirling-in-Rags. Gdybyś miał lornetkę, ujrzałbyś za szybą sylwetkę młodej kobiety o długich, szczupłych dłoniach.

Tam, kilometr i dwieście metrów stąd, za zimnymi wodami zatoki, dostrzegasz ledwo widoczny kwadrat. Między wami gęsta śnieżyca topi swoje płatki na morskich falach.

Tam, kilometr i dwieście metrów stąd, za zimnymi wodami zatoki, dostrzegasz ledwo widoczny kwadrat. Odległość i morskie powietrze nadają mu niebieskawy odcień.

[Zakończ myśl].

Jesteś pewien? Nie wykluczyłeś jeszcze możliwości, że strzał padł właśnie stąd...

Och, racja...

I?

Zakończ tę cholerną myśl, powiedziałem. [Odejdź].

Może to sprawca rozpalił to ognisko?

„Żeby ogrzać dłonie przed pociągnięciem za spust? Być może. Ale mógł je rozpalić ktokolwiek inny. O tej porze roku na wybrzeżu jest mnóstwo ognisk” – rozgląda się.

„Prawdę mówiąc, to bardzo kiepskie miejsce na oddanie strzału mającego sięgnąć cel kilometr dwieście metrów stąd. Widoczność jest okropna, wszędzie unosi się para wodna... Myślę, że możemy wykluczyć... To było B prim dwa, tak?”

Żeby ogrzać dłonie przed pociągnięciem za spust? Nie ma na ziemi śladów trójnogu, musiałby leżeć na materacu. To jest po prostu kiepskie miejsce na oddanie strzału na kilometr dwieście metrów.

„Nie. Pomarańczowa pilotka by nie pomogła” – odwraca twarz ku morzu.

„Ale co »nie«? Pomarańczowa pilotka by nie pomogła?”

„Właśnie tak. Nie założę pomarańczowej pilotki” – odwraca twarz ku morzu.