Zaraz, czekaj. Ten napuchnięty do granic możliwości mężczyzna miał 42 lata?

Zaraz, czekaj. Ten napuchnięty do granic możliwości mężczyzna miał 42 lata?

Tak, tak twierdziła.

Pod tą warstwą zniszczeń tkanki, tygodni rozkładu, napuchniętego upokorzenia śmiertelnością... miał 42 lata?

Do czego to zmierza?

Ile lat masz ty? Oto do czego to zmierza. Czterdzieści pięć tysięcy litrów alkoholu zniekształciło ci rysy. I zastanawiasz się, co kryje się pod tą powłoką.

„Kim, jak sądzisz, ile mam lat?”

„Hm?” – porucznik nie jest pewien, czy dobrze usłyszał.

„Nieważne”. [Zakończ myśl].

„Na ile lat wyglądam?”

„Ile lat? Pięćdziesiąt osiem”.

„Może się mylisz. Co do denata też się myliłeś, był o wiele młodszy”.

„Był martwy. Rozkładał się od tygodnia”.

„Masz rację, pewnie mam sześćdziesiąt dwa lata. Poprzestańmy na tym”.

„Nie powiedziałem, że sześćdziesiąt dwa, tylko że pięćdziesiąt osiem” – spogląda na ciebie przez chwilę zmrużonymi oczami.

Czekaj! To wymaga naukowych pomiarów.

Nie chcę o tym więcej myśleć.

Dobrze. Nie poszukuj prawdy. Kul się jak barbarzyńca, ty pięćdziesięcioośmioletni, dorosły dzieciaku.

No dalej. Nie obawiam się prawdy.

W drogę, do laboratorium!

„Mam wrażenie, że ja się rozkładam jeszcze dłużej”.

„Dobra wiadomość jest taka, że ostatnimi czasy bardzo dużo się ruszasz”.

„Podobno alkoholizm ma podobny wpływ na tkanki”.

Zapada cisza.

Jeszcze trochę ciszy.

I oto jest – miłosierdzie.

„Dobra, masz czterdzieści dwa” – mruży oczy. „Idziemy?”

„A jeśli się mylisz? Obaj nie mieliśmy racji co do denata – okazało się, że miał czterdzieści lat!”

„Czterdzieści dwa. I był martwy. Rozkładał się od tygodnia”.

„Pewnie masz rację, na tyle mniej więcej wyglądam”.

„Właściwie to raczej pięćdziesiąt cztery” – mruży oczy. „Alkohol znacząco wpłynął na twój wygląd”.

„I tak, myliłem się co do wieku denata”.

„Boże, to naprawdę dużo. Serio?”

„Sam spytałeś” – wzrusza ramionami.

(Odwróć się). „Jak pani sądzi, ile ja mam lat?”

„Hm?” – nachyla się bliżej. „Na ile lat mi pan wygląda?”

Gra na czas, żeby wymyślić jak najlepszą odpowiedź.

Proszę, kto się nagle przebudził!

„No nie wiem... Czterdzieści? Ja miałam z dziewięć, kiedy OO było na topie. A to było... ile, dziewiętnaście lat temu? Ja ich lubiłam w wieku lat dziewięciu. Pan nie mógł ich lubić, kiedy miał pan czterdzieści...”

„Powiedzmy, że miał pan dwadzieścia kilka. Dwadzieścia pięć. To dobry wiek na disco. Dwadzieścia pięć plus dziewiętnaście to czterdzieści cztery. Więc moim zdaniem ma pan czterdzieści cztery lata”.

O rany!

„Czterdzieści cztery? Tak pani myśli?”

„Wie pan, koniec końców wiek jest tylko liczbą”.

„Tak, proszę pani, ale...” – wyraża sprzeciw porucznik. „W jego przypadku ta liczba to pięćdziesiąt sześć”.

„O rany”.

„Tak. Widzi pan, mam ukończone studia” – strzepuje popiół z papierosa.

„Czterdzieści cztery? Ale jestem młody!”

„No jasne. Wiek to w końcu tylko liczba”.

„No nie wiem... Tyle, ile liczy sobie czas? Bezwiecznie? Pięćdziesiąt tysięcy? Nie wiem, co mam powiedzieć. Ile lat może mieć apokaliptyczny glina?”

„Mam chyba około pięćdziesięciu pięciu”.

„Nie masz” – patrzy na ciebie zmrużonymi oczami.

„Jasne, że ma. Wie pan, wiek to tylko liczba”.

„Tak. Ale w jego przypadku ta liczba to pięćdziesiąt sześć”.

„To by pasowało, ale... Wie pan, wiek to tylko liczba” – gasi papierosa.

„Mam chyba około trzydziestu pięciu”.

„Nie masz” – patrzy na ciebie zmrużonymi oczami.

„Jasne, że ma. Wie pan, wiek to tylko liczba”.

„Tak. Ale w jego przypadku ta liczba jest dużo wyższa niż trzydzieści pięć”.

„Jasne. Wie pan, wiek to tylko liczba” – gasi papierosa. „Istnieje tylko w pana głowie”.

„Mam chyba około czterdziestu pięciu”.

„Nie masz” – patrzy na ciebie zmrużonymi oczami.