Ciężkie metalowe drzwi stoją, jak stały, zrośnięte rdzą ze swoim wielkim bratem.

Ciężkie metalowe drzwi stoją, jak stały, zrośnięte rdzą ze swoim wielkim bratem.

Co jest po drugiej stronie?

„Pewnie kolejna część wyspy” – porucznik zagląda do dziurki od klucza. „Zdaje się, że zamek wciąż nadaje się do użytku”.

„Kolejna część Wyspy Śmierci? Według Cuno jakieś sekretne ukryte gówno. Ważne gówno...”

Szansa na to, że jest tam „ważne gówno”, rzeczywiście jest dość wysoka.

Drzwi są milczące i zimne jak lód. Zamek wygląda, jakby mógł być niedawno używany, nie sposób jednak stwierdzić to na pewno.

[Odejdź].

Jak mam to otworzyć?

„Paliwo, generator, konsola. To najbardziej obiecująca opcja” – stwierdza, wskazując konsolę znajdującą się po przeciwnej stronie pomieszczenia. „Przywróciliśmy zasilanie, więc może otworzymy te drzwi z jej pomocą”.

„Paliwo, generator, konsola. To najbardziej obiecująca opcja” – stwierdza, wskazując konsolę znajdującą się po przeciwnej stronie pomieszczenia. „Może otworzymy te drzwi z jej pomocą, jeśli wlejemy trochę paliwa do generatora”.

„Zatankowaliśmy generator, co nie?” – pyta, wskazując konsolę znajdującą się po przeciwnej stronie pomieszczenia. „Do czego jest to ustrojstwo, co? Wciśnijmy kilka guzików”.

„Do czego niby jest to ustrojstwo, co? Wciśnijmy parę guzików” – stwierdza, wskazując konsolę znajdującą się po przeciwnej stronie pomieszczenia.

Paliwo –> generator –> konsola. Po włączeniu zasilania taka kolejność wydaje się oczywista.

Paliwo –> generator –> konsola. Po włączeniu zasilania taka kolejność wydaje się oczywista.

„Może to jedne z tych drzwi, których nie otworzymy?” – pyta, spoglądając na wrota i ich większego brata, a następnie na sam zamek...

Ma rację. Lepiej byłoby otworzyć ich wielkiego brata. Pod sufitem zawieszony jest potężny silnik – służy pewnie do obsługi wrót.

„Nie, to nie są »jeszcze jedne drzwi«. Te otworzymy”.

„W porządku” – stwierdza porucznik, stukając w metal. „Wycofuję to, co powiedziałem. To było naiwne. Rozejrzyjmy się i otwórzmy te wrota”.

„Jasne, masz rację. Nie będziemy musieli ich otwierać”.

Porucznik stuka w metal. „Wycofuję to, co powiedziałem. To było naiwne. Rozejrzyjmy się i otwórzmy te wrota”.

„Masz rację. Otworzymy te duże. Widzisz gdzieś panel sterowania?”

„Zdaje się, że na południowy wschód stąd jest konsola...” – odpowiada, drepcąc w miejscu, aby ogrzać stopy. „Rozejrzyjmy się. Otworzenie tych wrót to chyba najlepszy plan”.

„Uważam za wysoce nieprawdopodobne, żebyśmy mieli ich nie otworzyć”.

„Cuno nie wie, jak otworzyć ten zamek. To... wojskowe gówno” – stwierdza, spoglądając na drzwi, na ich większego brata i w końcu na zamek.

Ma rację. Lepiej było otworzyć ich wielkiego brata. Pod sufitem zawieszony jest potężny silnik – służy pewnie do obsługi wrót.

„Masz rację. Otworzymy te duże. Widzisz gdzieś panel sterowania?”

„Taa, tamtą konsolę?” – wskazuje na południowy wschód. „Taa, taa. Otwórzmy to wielkie gówno”.

„Wydaje mi się to bardzo mało prawdopodobne”.

„Ja pierdolę, otwórzmy to wielkie gówno. Dobierzmy się do schowanych za nimi sekretów. Sekretny styl” – stwierdza, wpatrując się w górujące nad nim wielkie drzwi.

„Czy to jedne z bardzo nielicznych drzwi? Może i tak...”

„Nie. To te tytułowe »jeszcze jedne drzwi«. Otworzymy je”.

„Jasne, masz rację. Nie będziemy musieli ich otwierać”.

No właśnie, jak? Znalezienie klucza nie wydaje się zbyt prawdopodobne...

Może dałoby się otworzyć ich wielkiego brata? Pod sufitem zawieszony jest potężny silnik – służy pewnie do obsługi wrót. Gdzieś musi być jego panel sterowania...

Widzisz niewielkie, metalowe drzwi zagnieżdżone w większych – ciężkich, stalowych wrotach pancernych. Nad klamką dostrzegasz zwykłą dziurkę od klucza. Jest bardzo mała.