„Olá, Tequila Sunset, boiadeiro grande!” – patrzy na ciebie miękkim i zamglonym wzrokiem.

„Mam ten tu klucz. I powiem ci, że to wspaniale, że pomagasz nam podczas strajku – tak zwana solidarność klasy robotniczej”.

„Słyszałem coś o szczurze i chyba nie chodziło o lokalny gatunek szczura polarnego. Rozumiesz, co mam na myśli”. (Puść mu oko).

„Szczura polarnego? Och... Wiem, co masz na myśli. Ale jestem przekonany, że akurat ten jest okcydentalny. Więc możesz popełnić bratobójstwo, mój rasistowski przyjacielu”.

„Chodzi o drzwi do piwnicy za szklarnią – to za Whirling-in-Rags. To wszystko, co wiem. Nasza organizacja stosuje tak zwaną kompartmentalizację. To oznacza, że nie wtykamy nosa w nie swoje sprawy”.

„W porządku, ale skąd ma pan ten klucz?”

„Dał mi go dozorca. Miły facet. Rozmawialiśmy o życiu i tym, co tak naprawdę jest ważne” – odpowiada, błądząc spojrzeniem gdzieś w oddali.

„Na pewno nie jest to ten bajzel, w którym tkwimy. Te ciągłe krętactwa i żonglerka... I po co to wszystko?” – nie czeka na twoją odpowiedź. „Pewnie po to, żeby wykarmić nasze dzieci”.

„Jest jeszcze cokolwiek, co powinienem wiedzieć o tym zadaniu? Kiedy ten cały szczur wróci do domu?”

Kręci głową. „Jestem takim raczej filozoficznym robotnikiem portowym. Lubię rozmawiać o szerszej perspektywie. O tym kim jestem. Kim ty jesteś. O co walczymy...” – mężczyzna bierze duży łyk ze swojej piersiówki.

Ma na myśli, że nie powie ci, bo nie wie. Ale chętnie będzie z tobą gadał teraz, kiedy już pracujesz dla Evrarta.

Kim on jest i o co oni walczą? To ciekawe.

Spytaj go o chłopaków Hardiego.

„Rozumiem”.

„Jestem takim raczej filozoficznym robotnikiem portowym. Wiesz – lubię rozmawiać o szerszej perspektywie. O tym kim jestem. Kim ty jesteś. O co walczymy...” – mężczyzna bierze duży łyk ze swojej piersiówki.

„Skąd masz ten klucz?”

„Dostrzegłem okazję i z niej skorzystałem. Taki ze mnie cwaniak”.

„He, he... Nie jestem co do tego taki pewny, ale...” – macha dłonią. „Wiesz co? To nie ma znaczenia. Dobrze, że zgodziłeś się to zrobić. Dzięki”.

„Nie robię tego właściwie z powodów politycznych”.

„Och, więc nie identyfikujesz się z nikim, co? Łapię, łapię. Też lubię zachowywać dystans” – kiwa głową. „Ale to nie ma znaczenia. Dobrze, że zgodziłeś się to zrobić. Dzięki”.

„Nie otwieram tych drzwi dla siebie, ale dla wszystkich ludzi pracujących”.

„Wiedziałem, że drzemie w tobie komuch” – uśmiecha się, przechylając na bok głowę. „Dobrze, że zgodziłeś się to zrobić. Dzięki”.

„Nie wiem, chyba do mieszkania jakiegoś sygnalisty?”

„Miałem nadzieję, że ty mi powiesz”.

„Oczywiście. Łapię – ty nic nie wiesz” – odpowiada, postukując palcem bok swojego nosa i puszczając ci oko.

„O co w ogóle chodzi w tym strajku?”

„To poważna sprawa, jak pewnie zdążyłeś się już zorientować. Szef chętnie by ci o tym opowiedział. Ale nie możesz się do niego dostać”.

„No wiesz... Poważna sprawa” – uśmiecha się. „Nasz szef pewnie chętnie by ci o tym opowiedział. Ale musisz go o to zapytać”.

To gadatliwy gość. Chce rozmawiać o strajku. Wróć, kiedy spotkasz się z szefem Związku i nawiążesz nić porozumienia z organizacją.

Gadatliwy gość. I chce rozmawiać o strajku. Po prostu nie może przerwać łańcucha dowodzenia i wypaplać ci wszystkiego teraz.

Masz wrażenie, że do czegoś pije, ale jesteś zbyt skacowany (albo głupi), żeby go teraz zrozumieć.

„Potrzebuję pomocy z pewnym ciałem”.

„Ze zwłokami wciąż wiszącymi na drzewie?” – pociera swoją brodę, jakby zastanawiał się nad podstawami swoich przekonań. „Tak, to ciężki orzech do zgryzienia... Nie potrafię ci w tym pomóc, przykro mi”.

„Nie jestem wielbicielem zwłok. Może jakiś inny członek Związku będzie w stanie zaoferować ci swoje wsparcie...” – odpowiada, wzruszając ramionami.

O co chodzi temu mięczakowi? Czy on utrudnia wymierzenie sprawiedliwości?!

„Czy to znaczy, że możesz przepuścić mnie przez bramę?”

„To nie należy do moich kompetencji. Nie jestem tym, który przyznaje prawo przejścia” – bierze łyk z piersiówki i wskazuje nią w górę schodów. „Prawo do przejścia przyznaje się samo”.

Oprócz wesołości pojawia się w nim też wątpliwość.

Skoro to takie proste, to czemu przywódca łamistrajków ostrzegał cię przez blokującymi drogę strażnikami?

„Tak po prostu? Mogę sobie wejść?”

„Tak – omiń Miarogłowego i wejdź do środka”.

„Miarogłowy? Chyba go już poznałem”.

„Taa – tego dwuipółmetrowego semeńskiego rasistę” – wskazuje pomost nad bramą. „Po prostu przejdź obok niego...”

„Jasne”.

„...i wciśnij przycisk otwierający drzwi...”

„Aha...”

„...i znowu przejdź obok niego...”

„Dobrze”.

„...i wejdź do portu przez biuro. Esta!”

„Hm. Jasne. Ale chyba najpierw mam do ciebie kilka pytań”.

„Hm. Z jakiegoś powodu nie wydaje mi się to szczególnie łatwe...”

„Spokojnie, to na pewno nie jest całkowicie niewykonalne. Możesz na przykład pokonać Miarogłowego w fizycznym starciu”.

„Albo przyjąć jego semeński rasistowski punkt widzenia. Albo... Hmm...” – gładzi swoje wąsy. „Może rzeczywiście to jest całkowicie niewykonalne”.

„Rozumiem. Mam też inną sprawę...”

„Jasne” – mężczyzna pogwizduje wesołą melodię, a wiatr targa jego wąsami.

„A czy ktokolwiek pokonał go kiedykolwiek w fizycznym starciu?”

„Nie, jeszcze nie” – skupia na tobie swój wzrok, oceniając twoją sprawność fizyczną. „On jest... niesamowicie silny”.

Nic, czego nie załatwi kilka porządnych sierpowych od pana Sprytnozłowrogiego.

„A któryś z łamistrajków próbował przyjąć jego poglądy?”

„Sam Jean-Luc powiedziałby, że jego filozofia okazała się... zbyt heroiczna dla łamistrajków, by ją przyjmowali. Za mało intuicji”.

„Ominąć Miarogłowego?”