Nie ma niczego. Tylko ciepły, pierwotny mrok. Twoja świadomość powoli w nim fermentuje…

Nie ma niczego. Tylko ciepły, pierwotny mrok. Twoja świadomość powoli w nim fermentuje, nie większa niż ziarnko słodu. Nie musisz już robić niczego.

Nigdy.

Przenigdy.

(Po prostu nie istniej dalej).

Mija niepomierna ilość czasu. Jest on absolutnie wolny od cierpień. Nie zawierają się w nim żadne eks-żony.

Coś pięknego!

Tak. Właśnie tak.

Co to tam było o tym eks-czymś?

Znienacka podkrada się do ciebie świadomość. W twojej martwej strefie ukryła się jakaś masa nasiąknięta upiornym, kwaśnym sosem. Jest zapuchnięta i godna pożałowania, ta otaczająca cię kula mięsa... Zadajesz fatalne pytania, które doprowadzą tylko do wzrostu świadomości tego mięcha.

Nie, nie, chcę się dowiedzieć więcej o tym eks-czymś.

Eks-miłość, eks-czułość. Głupotą jest wynurzać się ku stracie. Zwłaszcza po tych wszystkich szkodach, jakie sobie zadałeś, żeby się tu dostać. Niektórych nieodwracalnych... Zostań tu, żegluj ze mną w strefie abisalnej!

Allons-y! Nie daj mi stąd odejść!

W porządku. Z Nigdziejowa do Nigdylandii!

Proszę, oto ktoś, kto nie chce być już takim zwierzęciem i ktoś, kogo obchodzą rzeczy!

To nie ty! Czasy, kiedy coś cię obchodziło i byłeś takim zwierzęciem, to już przeszłość.

Zaraz, nie! Muszę sobie zamiast tego umniejszać.

Na pewno?

No co ty, jasne, że nie. Chcę żeglować po atramentowym mroku, póki nie skończy się wieczność!

Pieśń śmierci jest kojąca i nieskończona... Ale co to? Gdzieś w otaczającym cię obolałym, zapuchniętym ludzkim mięsie... odczucie!

Twoja świadomość przykleja się do niego jak mucha do lepu. Machina bólu i pozbawionego godności cierpienia odpala ponownie, a wraz z nią jej kończyny i głowa. Chce kroczyć przez pustynię. Cierpieć. Tęsknić. Tańczyć do muzyki disco.

Dasz radę, jesteś mistrzem!

Dosyć! Nie chcę słyszeć nic więcej o tym odczuciu. Chcę wrócić do bezkształtnej, bezcielesnej nicości!

Z twoich ust unosi się do nosa odór alkoholu. A wraz z nim pojawia się potworny ból głowy.

Kim ja jestem? Jakie stworzenie robi takie rzeczy swoim własnym ustom?!

Twoją czaszkę przeszywa ogniste ostrze, próbując zmusić cię do otwarcia oczu. To odgłos. Zew piekielnego trębacza.

Z jakiegoś powodu wiesz, co go wydaje – powóz motorowy marki Coupris Kineema.

[Otwórz oczy].

Na pomoc! Ratunku! Odetnijcie mi głowę, próbuje zamordować całą resztę mnie!

No dobra, teraz to się trochę boję. Wracajmy do ciemności.

Nie, nie boję się! Jestem mistrzem!

O mamo, pomóż, do mojej szyi ktoś zamocował głowę, a ja jestem w jej wnętrzu.

Tak. Wypuść mnie.

Nie spodobałoby ci się, gdybym ci powiedział, co tam jest. Jak myślisz, czemu postanowiłeś pogrążyć się w nicości? A może nie poczułeś, jak się tam... marynujesz? Tyle wylałeś na siebie marynaty... Trochę cię chyba poniosło, co?

Strach i wahanie... Powinieneś najpierw spytać, co cię tam czeka.

Powiedz, co tam na mnie czeka.

Jest tam taka wielka kula. I podłe małpiszony. Podłe małpiszony piorące się na kuli. Jesteś jednym z nich. W zasadzie to nie ma tam nic poza podłymi małpiszonami piorącymi się na ogromnej kuli.

Jak wielka jest ta kula?

Podczas tego całego prania nie da się nawet zauważyć, że to kula. Taka jest wielka.

A to całe pranie się, to co to właściwie jest?

Walka o zasoby? To tylko głupie określenie, które gdzieś usłyszałeś. Najważniejsze, co musisz zapamiętać z mojej prezentacji, to: trzeba walić inne podłe małpiszony w pysk, bo inaczej przegrasz.

Brzmi to jak coś, na co miałbym ochotę. W drogę!

Gdzieś w otaczającym cię obolałym, zapuchniętym ludzkim mięsie... odczucie!

Smutne.

Tak, smutne. A ty już dawno temu utonąłeś w tym smutku.

Jak to utonąłem?

Przegrałeś.

Ten dźwięk na zewnątrz... Rozpoznajesz go. To powóz motorowy marki Coupris Kineema.

Jak małe są te małpiszony?

Nieskończenie małe.

Nie szkodzi. Jestem durniem. Odważnym durniem.

Zaraz. Ja sam to sobie zrobiłem?

Tak, prawdziwy z ciebie disco-skurwiel.

Nie przestawaj, śpiewaj dalej. Śpiewaj mi pieśń śmierci.

Poproszę o podróż powrotną w wielką ciszę!

Czy życzyłby pan sobie podnieść standard podróży do wersji w jedną stronę?

Odwiedźmy pradawne Miasto Początku!

Wspaniały wybór, o starszy. Zawsze tak było. I zawsze będzie.

Nie. Chcę już wysiąść. Lubię ból i palące światło i lubię też chcieć od ludzi rzeczy, których nie chcą mi dać.

(Rzuć się ponownie w niezmierzoną głębię).

Już. Żadnych kul mięsa, żadnego światła w bezkształtnej nicości. Tylko pławienie się w nocy!