„Dobry wieczór, panie policjancie!”

„Dobry wieczór, panie policjancie!”

„Najwyższa pora ruszać w górę wybrzeża. Pan przodem, panie władzo”.

„Ale chwila, co jest dalej na brzegu?”

„Jest tam wieś rybacka. Opuszczony targ rybny. Dziwaczny kościół. Wierni nie mają z niego zbyt wiele pożytku – zawsze jest z nim coś nie tak” – stwierdza, zamyślając się przez chwilę.

„I to właściwie wszystko. Reszta to tylko ruiny po bombardowaniu”.

„No dobrze”. [Odejdź].

„Na razie!” – salutuje ci w połowie zjedzonym kawałkiem salami.

„Obawiam się, że nie mogę zostać na pogawędkę” – stwierdza, patrząc na zachód i przeżuwając kawałek salami. „Przeklęta śluza jest znowu na chodzie, więc na mnie pora”.

Nie wygląda, jakby mu się spieszyło. Nie leży to w jego naturze. Godny pozazdroszczenia spokój.

„Zechce pan czynić honory?”

„Ale co jest dalej na brzegu?”

„Jest tam wieś rybacka. Opuszczony targ rybny. Dziwaczny kościół. Wierni nie mają z niego zbyt wiele pożytku – zawsze jest z nim coś nie tak” – stwierdza, zamyślając się przez chwilę.

„I to właściwie wszystko. Reszta to tylko ruiny po bombardowaniu”.

„Czemu sam pan tego nie zrobi?”

„Ee! Dość już się w życiu naobsługiwałem ciężkiej maszynerii”.

„Już się robi”. [Odejdź].

„Wprawił już pan kiedyś śluzę w ruch?” – dodaje, wskazując panel sterowania śluzą po swojej prawej. „Niesamowite przeżycie. Sprawia, że człowiek czuje się naprawdę potężny”.

„Dobra, do widzenia”. [Odejdź].

„Wie pan, co jest dalej na brzegu?”

„Jest tam wieś rybacka. Opuszczony targ rybny. Dziwaczny kościół. Wierni nie mają z niego zbyt wiele pożytku – zawsze jest z nim coś nie tak” – stwierdza, zamyślając się przez chwilę.

„I to właściwie wszystko. Reszta to tylko ruiny po bombardowaniu”.

„Mówił pan, że wybrzeże jest niedostępne? Może dlatego mąż Leny, kryptozoolog Morell, nie wrócił”.

„Hmm... Nie widziałem tu żadnych kryptozoologów, to pewne – jeśli są po drugiej stronie, to utknęli. Jak mój przyjaciel Barry”.

„Chyba powinniśmy powiadomić o tym Lenę. Żeby się nie martwiła”.

Powinieneś chyba powiadomić o tym Lenę. Kamień spadnie jej z serca.

„Mogę poprosić o trochę tego salami?” (Wskaż jego jedzenie).

„Jasne” – odpowiada i odcina plaster salami.

Jest słone. Soczyste. Nieco gumowate. Kac sprawia, że salami to staje się jeszcze smaczniejsze.

„Pan też chce, oficerze?” – zwraca się do porucznika.

Porucznik zastanawia się chwilę nad propozycją, po czym postanawia ją przyjąć. „Czemu nie?” – odpowiada. Bierze plaster salami oferowany przez mężczyznę i odgryza kawałek.

„O co chodzi z tą nic nierobiącą dźwignią?” (Wskaż znajdujący się przy nim panel).

„Służy do obsługi śluzy, ale jak już pan zauważył... w tej chwili do niczego się nie nadaje. Nie działa przez zator”.

„Czemu nie działa?”

„Mechanizm bezpieczeństwa. Okazuje się, że aby ponownie aktywować panel, potrzebny jest specjalny klucz. Lepiej, żeby nikt nie otwierał śluzy, gdy w kanale wciąż są szczątki”.

„Zostanie zrestartowany w środę rano” – wskazuje skinieniem głowy panel sterowania. „Chce pan pełnić honory, gdy nadejdzie ta chwila?”

„Zobaczymy... Nie przepadam za pracą fizyczną”.

„Jak pan chce. Ale niech pan tu zajrzy w środę, jeśli chce pan zobaczyć działającą śluzę” – radzi, odcinając kolejny plaster salami.

Część mapy obejmująca wybrzeże jest niedostępna do trzeciego dnia.

„Jasna sprawa!” (Kiwnij entuzjastycznie głową).

„Świetnie! Niech pan tu zajrzy w środę, jeśli chce pan zobaczyć działającą śluzę. Podobno ekipa obsługująca kanał pojawi się o 7:15” – oznajmia, odcinając kolejny plaster salami.

„Doberek, panie policjancie!”

„Dzień dobry, panie policjancie!”

„Witaj ponownie, panie policjancie”.

„Wiesz, co spowodowało te zniszczenia?” (Wskaż zniszczony billboard w kanale).

„Nie widziałem tego na własne oczy, ale na tej tablicy widać coś, co wygląda jak ślady opon. Dziwne, co nie? No ale z drugiej strony w Revacholu nie brakuje brawurowych kierowców”.

Słowa „szaleńczy kierowca” wydają ci się dość złowrogie.

„Wielka szkoda, że trzeba ponad roku, żeby cokolwiek tu naprawić – zwłaszcza w przypadku śluzy. Do tego czasu reszta wybrzeża jest odcięta”.

Oto śluza na Kanale Martyneskim. Zapewne ta sama, o której mówiła Lena – przekroczył ją jej mąż podczas swojej „ekspedycji”.

[Odejdź].

„Po kolei. Co pan tu robi, mężczyzno przy śluzie?”

„Mój przyjaciel, rzeźnik Barry, utknął po drugiej stronie zapory. Dotrzymuję mu towarzystwa – i jem jego salami”.

Kątem oka widzisz mężczyznę w żółtej koszuli i szarych ogrodniczkach machającego ręką w twoim kierunku po drugiej stronie kanału. Wygląda na zawiedzionego z powodu zatoru przy śluzie – oraz salami.

„Bardzo dobre. Mogę w czymś pomóc, panie władzo?” – mężczyzna stojący przy śluzie zdejmuje skórkę z odciętego plasterka salami i odgryza od niego pokaźny kęs.

„Dobry wieczór, panie policjancie!”

Przy śluzie stoi przysadzisty mężczyzna, odcinając grube plastry salami starym myśliwskim nożem. Jest wpatrzony w mężczyznę uwięzionego po drugiej stronie zapory – i w olbrzymi billboard, który wpadł do kanału między nimi.

Wygląda na rozluźnionego. Choć potężna budowa i nóż w ręce mogłyby temu przeczyć, mężczyzna ten rzadko, o ile w ogóle, ucieka się do fizycznego zastraszania.

„Doberek, panie policjancie!”

„Dzień dobry, panie policjancie!”