„Znowu?! We łbie się to gówno nie mieści...” – kręci głową i wygląda, jakby rzeczywiście…

Nie możesz tego tak zostawić – zepchnij go do defensywy. ZAŁĄCZAJ CAPS LOCKA.

Nie, to nieprawda. Wyglądasz jak młody bóg.

„W życiu nie uda mi się rozwiązać tej sprawy”.

„Nie rozwiążesz. Naprawdę w to wierzę”.

„Daj spokój, Jean...” – wzdycha kobieta obok niego. „To był dla niego najwyraźniej ciężki tydzień”.

„Nie tylko ten tydzień” – przygląda ci się od stóp po czubek głowy. „Czego chcesz?”

Coś w tym gościu pasuje do twarzy, którą masz gdzieś w pamięci. Jest podobny, a jednak inny.

Garnitur, okulary, fryzura... Jest sławny. To stąd znasz jego twarz.

No dobra, gość jest spokojny. Stoi niczym posąg. Gniewny posąg. Który cię nie lubi.

Nawet nie próbuj go do siebie przekonać. Nie dasz rady.

„WYGLĄDAM JAK PŁONĄCE SŁOŃCE”.

„Co?”

Ciśniesz. Mocniej. Bądź jeszcze inteligentniejszy.

„Mam na myśli podobiznę świętego słońca na niebie. TAK WŁAŚNIE WYGLĄDAM”.

„Sam wyglądasz chujowo, dupku!”

„No... Wydajesz się stabilny. I zachowujesz kontrolę. Alkohol rzeczywiście ma na ciebie pozytywny wpływ”.

„To czego chcesz?” – pyta zniecierpliwionym tonem.

„Wiem, to zamierzone”.

„To przykrywka?” – wtrąca się kobieta w mundurze MOR-u.

„Jeśli to jest przebranie, to nigdy jeszcze nie widziałem równie dobrego... Mógłbym przysiąc, że jesteś prawdziwym menelem!”

Nic nie mów. Napnij tylko mięśnie.

„O boże... Znowu mu odpierdala z tymi mięśniami...”

Potajemnie podziwia twoje ogromne muskuły. Jak wszyscy.

„Nie wyglądam chujowo!”

„Judit” – zwraca się do kobiety obok. „Potrzebuję twojego wsparcia”.

„Wyglądasz...” – wzdycha. „To był dla niego najwyraźniej ciężki tydzień”.

„To było ciężkich kilka dni...”

„Och, nie bądź taki skromny – podziwiamy spustoszenie, na które pracowałeś kilkanaście miesięcy. To cud, że wciąż jesteś na chodzie, szczerze mówiąc...”

„Wygląd nie jest istotny. Najważniejsze jest to, co w środku”.

„Taa, wiem – właśnie to miałem na myśli”.

„To stąd mnie pamiętasz?”