To niedokończone fragmenty dokumentów, które spisywał porucznik. Notatki dotyczące tej i…

To niedokończone fragmenty dokumentów, które spisywał porucznik. Notatki dotyczące tej i innych niedawnych spraw.

„Patrz, Cuno. Notatki porucznika Kitsuragiego”.

Chłopak podnosi notatki i przegląda nazwy spraw. – „»Dziecko«, »Nieukończona sprawa Doma«, »Nieukończona sprawa Doma 2«, »Człowiek z dziurą w głowie«... Nudziarstwo” – podsumowuje.

„O... »Motocyklowa pustka« – to brzmi fajnie. Cuno może to rozwiązać dla pingla”.

„Ta, Kim to totalny pinglarz”.

„Świnio...” – zaczyna, marszcząc brwi. „Cuno może się nabijać z pinglarza, ale on oberwał za ciebie kulkę. Cuno też se będziesz tak wycierał mordę, jak padnie w walce?”

„To tylko takie przepychanki między kumplami”.

„Może dla ciebie” – odpowiada poważnie. „Ale posłuchaj Cuno: pingle nie zawsze to łapią. Mają od tego zranione uczucia. Cuno nie chce tego dla twojego kumpla. Według Cuno on jest wporzo”.

Ma rację, wiesz? Porucznik pewnie nie lubi być nazywany pinglarzem. Czworookim pajacem.

„Masz rację. Nie powinienem go tak nazywać”.

Kiwa głową na znak zgody. „Wynośmy się stąd, świnio. Cuno ciągnie do rozwiązania tej sprawy”.

„Nazywam rzeczy, jak je widzę, Cuno”.

„Jesteś zimny, świnio. Lodowaty. Cuno taki nie jest. Cuno ma serce” – spogląda na notatki. „Skończyłeś z nimi, czy...?”

„Nie nazywaj go *pinglem”.

Chłopak chwilę się waha, po czym kiwa głową. „Nikt nie będzie mówił Cuno, jak Cuno ma kogoś nazywać, ale pingiel był w porządku” – z powagą uderza się w pierś. „Cuno jest świnią”.

Co napisał o tej sprawie?

Bardzo niewiele. To tylko codzienne podsumowanie. Zaczął przepisywać zapiski ze swojego notatnika, przygotowywać je do złożenia w kartotece. Wygląda na to jednak, że sprawa ma swoją nazwę.

Jak brzmi nazwa?

HDB41-0803 (WISIELEC)

Dwadzieścia osiem kilometrów na północny wschód, w izbie chorych 57. komisariatu porucznik Kim „Pinball” Kitsuragi odpoczywa pod maszyną monitorującą pracę jego serca. Przy opisie jego obrażeń wisi żółte oznaczenie – oznacza, że pacjent jest bezpieczny. Porucznik kaszle, wsparty poduszką.

„Czemu tu jesteś?” – pyta mężczyzna, opanowawszy atak kaszlu. Oczy ma czarne i wilgotne.

„Aby spytać o porucznika gefrajtera, proszę pana. Jestem jego partnerem” – mówi stojący w drzwiach funkcjonariusz satelicki Jean Vicquemare.

„To czemu marnujesz tu czas?” – mówi Kim, kaszląc. „Jest tam gdzieś w Martinaise. Bez opieki, bez osłony. Musisz się tam udać...” – kaszel nie pozwala mu mówić. Łapie za szklankę.

Po jego prawej ręce leży mały niebieski notatnik. Otwarty na notatkach ze sprawy...

A więc wybrał furie. Może wewnętrzny konflikt, jaki sugerują, nie był jednak tak zupełnie nietrafiony? A może chciał uhonorować twoje życzenie? A może przyczyna była jeszcze inna. Trudno powiedzieć...

KK57-0803-0815 (WISIELEC)

HDB41-0803.1015 (WISIELEC)

HDB41-0803.1111 (WISIELEC)

HDB41-0803.1300 (WISIELEC)

KK57-0803-0815 (WISIELEC)

A co z innymi sprawami? Co my tu mamy...?

W tym roku widzisz odniesienia do spraw: „Dziecko”, „Nieukończona sprawa Doma”, „Nieukończona sprawa Doma 2”, „Motocyklowa pustka” i „Człowiek z dziurą w głowie”.

Coś jeszcze?

Z pół tuzina spraw kradzieży własności o tytule KRZYŻÓWKI 2-2000.

[Zamknij notatki].

„Jestem przekonany, że żaden z nas nie czuje się na tyle pewnie, by tracić czas w tym pokoju – chodźmy”.

Na kartkach widnieje pieczęć MOR-u. Zdaje się, że to jakieś niedokończone dokumenty, które spisywał porucznik. Dostrzegasz notatki dotyczące tej i innych niedawnych spraw.

„Poleciłem Garte'owi, aby otworzył drzwi do twojego pokoju” – mówi, zamykając swoje notatki. „Pierwszej nocy miałeś niewielką gorączkę spowodowaną infekcją bakteryjną”.

„Dzięki, że utrzymałeś to... coś nieco dłużej przy życiu” (Wskaż na siebie).

„Byłoby łatwiej, gdyby nie moje wstrząśnienie mózgu... Obu nam dopisało szczęście, biorąc pod uwagę to, z czym przyszło nam się zmierzyć” – zapada cisza. „Idziemy?”

„Miałem... apokaliptyczne wizje. Mroku... tego, co poza mrokiem... za nim”.

„...za mrokiem, rozumiem. Chodźmy”.

„Jestem tylko ciężarem. Powinienem się odpierdolić i już...”

„Nie zaczynaj znowu... Poradzisz sobie, jasne?” – macha ręką. „Idziemy”.

„Przez moment byłem pewien, że nie żyję”.

„Tam na placu? Zdaje się, że byłeś o krok od ataku serca. Alkoholizm zaszkodził ci bardziej niż kule...” – zapada krótka chwila ciszy. „Powinniśmy już iść”.

„Tam na placu? Zdaje się, że byłeś o krok od kolejnego ataku serca. Alkoholizm zaszkodził ci bardziej niż kule...” – zapada krótka chwila ciszy. „Powinniśmy już iść”.