Widzisz ciężkie, stalowe drzwi z dużym zamkiem. Są pomalowane na niebiesko.

Widzisz ciężkie, stalowe drzwi z dużym zamkiem. Są pomalowane na niebiesko.

„Te drzwi są połączone z tymi na górze. Ale jak przez nie przejść?”

„Próbowałeś użyć klucza?” – pyta porucznik, wskazując skinieniem głowy zamek. „Podejrzewam, że powinien pomóc”.

„Musi gdzieś być klucz” – odpowiada porucznik. „Pewnie gdzieś w Whirling. Te drzwi nie są aż tak ważne. Możemy korzystać z wejścia na dachu”.

Spróbuj użyć w zamku zapasowego klucza do warsztatu.

Klucz pasuje do zamka. Po tylu latach nieużywania obrócenie go wymaga nieco wysiłku, później jednak... zamek otwiera się z kliknięciem.

Pył podnosi się przed tobą niczym mgła. Grobowiec? Nawiedzony przez królewskie duchy z poprzednich epok...

Nie. Czuć tu olejem silnikowym i ciętym drewnem. To warsztat.

Mrok przed tobą pachnie olejem silnikowym i ciętym drewnem...

Klucz pasuje do zamka. Po tylu latach nieużywania obrócenie go wymaga nieco wysiłku, później jednak... zamek otwiera się z kliknięciem.

Klucz pasuje do zamka. Po tylu latach nieużywania obrócenie go wymaga nieco wysiłku, później jednak... zamek otwiera się z kliknięciem.

[Odejdź].

Dotknij drzwi.

Kobaltowoniebieska powierzchnia jest szorstka w dotyku. Drzwi z nierdzewnej stali okala wypukła futryna.

Stara kobaltowa farba. Szorstka w dotyku. Od kiedy ją położono, minęło ze czterdzieści, może pięćdziesiąt lat.

Wiedzie do sąsiedniej przybudówki. Na poły zrujnowanej budowli obok. Cokolwiek jest za drzwiami, musi być jeszcze starsze.

„Ciekawi mnie, dokąd prowadzą te drzwi”.

„Mnie też to zastanawia” – porucznik dotyka zamka. „Zamknięte – i wytrzymałe. Farba wygląda na starą. Starszą od baru”.

„Bez klucza ich nie otworzymy. Powinniśmy poprosić o niego barmana...” – przerywa, aby się poprawić – „...kierownika baru”.

„Naprawdę?” – porucznik przygląda ci się z cierpliwym sceptycyzmem. „To drzwi na tyłach kuchni. Dlaczego interesuje cię, dokąd prowadzą?”

Kołowrót, na zewnątrz, na podwórzu. Pamiętasz? Nie? Ale twoje palce tak!

„Na zewnątrz, na dachu, był kołowrót. Taki jak od małej windy”.

„Hmm... Skoro był tam kołowrót, to chyba możemy się temu przyjrzeć. W ramach... pobocznego dochodzenia”.

To bynajmniej nie jest dochodzenie poboczne. Masz już nawet dla niego nazwę.

„Te drzwi i główne dochodzenie zespolą się w jedno stereodochodzenie”.

„Skoro tak uważasz...” – patrzy na ciebie, a później na drzwi. „Osobą, którą należy o nie zapytać, jest Garte – kierownik baru”.

„Nie. Te drzwi to megadochodzenie”.

„Wykluczone” – patrzy na ciebie, a później na drzwi. „Tak czy inaczej, osobą, którą należy o nie zapytać, jest Garte – kierownik baru”.

„Ta sprawa z pewnością nie potrzebuje własnego kryptonimu...” – patrzy na ciebie, a później na drzwi. „Tak czy inaczej, osobą, którą należy o nie zapytać, jest Garte – kierownik baru”.

„Tak, małe poboczne dochodzenie”.

Patrzy na ciebie, a później na drzwi. „Osobą, którą należy o nie zapytać, jest Garte – kierownik baru”.

„Z poczucia obowiązku. Możemy tam znaleźć coś związanego ze śledztwem”.

„Hmm... Tak, chyba warto sprawdzić, czy da się przez nie przejść. Żeby niczego nie przeoczyć. W ramach... pobocznego dochodzenia”.

„Masz rację. To nieistotne. Chodźmy już”.

Drzwi milczą, niewzruszone twoimi słowami. Wciąż czujesz, że przy najbliższej okazji powinieneś im się dobrze przyjrzeć...

„Przyciąga mnie ten kobaltowoniebieski kolor”.

„Rzeczywiście, kolor jest całkiem ładny. Chyba możemy się temu przyjrzeć. W ramach... pobocznego dochodzenia”.

„To niezbywalna część Whirling-in-Rags. Jest w tym miejscu coś takiego, co sprawia, że chcę wiedzieć”.

„To ekscentryczne. Ale w porządku, chyba możemy się temu przyjrzeć. W ramach... pobocznego dochodzenia”.

Nie przejmuje się twoim dziwactwem. Sam wygląda na szczerze zaintrygowanego.

Twoje słowa nie odbijają się nawet echem od nieustępliwej stali drzwi.

„Jeszcze tu wrócę, drzwi. Możecie być tego pewne”. [Odejdź].

Drzwi milczą, niewzruszone twoimi słowami.

Spróbuj pchnąć drzwi.

Drzwi ani drgną.

Wyzwanie!

Bynajmniej.

Masz rację. Drzwi wyglądają na absolutnie nie do ruszenia. Nie ma szans na otwarcie ich siłą.

Pociągnij za drzwi. Mocno.

Stal ani drgnie.

Szarpnij, używając całego swojego ciężaru.

Zwisasz już na klamce. Drzwi wciąż się nie ruszają.

No dobrze. To było wyzwanie. I mu nie sprostałeś. Co teraz, przegrywie?

Poddaj się.

Mogą być jakoś połączone z zablokowanymi drzwiami na piętrze.

Natychmiast czujesz, jak ten kolor cię przyciąga. Niebieski to kolor tajemnicy.