„Zawsze cieszę się, gdy mogę w jakiś sposób pomóc MOR-owi. Z bogiem, jeśli już się więcej…

„Zawsze cieszę się, gdy mogę w jakiś sposób pomóc MOR-owi. Z bogiem, jeśli już się więcej nie spotkamy, bonne chance!”

Mężczyzna widzi, że się zbliżasz, i odwraca się...

„Pan funkcjonariusz...”

„Panie Villedrouin...” – porucznik kiwa głową.

Zapada niezręczna cisza, którą musisz czymś wypełnić.

„Proszę, kogo wyrzucił tu przypływ”.

„Czy w żargonie MOR-u tak określa się niesłusznie oskarżonych?”

Jak zamierzasz przydzielać komukolwiek la responsabilité, skoro nie umiesz przeprosić za własne błędy?

„Przepraszam, to był kiepski żart. Chciałem porozmawiać o tym, co stało się wcześniej”.

„Słucham” – stwierdza, odwracając się, by spojrzeć ci w oczy.

„Wciąż jestem raczej pewien, że to pan zawinił, ale jestem gotów panu wybaczyć”.

„Niewiarygodne. Nigdy jeszcze nie zetknąłem się z taką bezczelnością...”

„Czy to zachowanie reprezentuje oficjalne stanowisko MOR-u wobec koalicyjnych partnerów?” – pyta, zwracając się do porucznika.

Słyszysz tę pogardę w jego głosie? Od początku uważał się za lepszego od ciebie.

„Raz jeszcze muszę przeprosić za mojego partnera. Zapewniam, że nie wypowiada się w imieniu MOR-u w jakimkolwiek charakterze”.

„Być może tak, być może nie. W każdym razie ta rozmowa dobiegła końca. Dobrego dnia, panowie”.

Milknie i znowu odwraca się do ciebie plecami.

Porucznik wpatruje się przez chwilę w plecy mężczyzny, po czym odchodzi. Upewnia się, że nikt go nie słyszy, i staje z tobą twarzą w twarz...

„Nie rozumiem, dlaczego tak się uwziąłeś na tego człowieka. Jak dotąd był bardzo uprzejmy i pomocny, jeśli chodzi o nasze śledztwo. Dlaczego odczuwasz potrzebę, by go obrażać?”

„Przykro mi, Kim. To silniejsze ode mnie”.

„Dobry boże, czy nie możesz przynajmniej spróbować?”

„Nie wiem nawet, dlaczego tak się tym przejmuję. W końcu to twoje zajęcie na boku...”

To jeszcze nie koniec. Może jeszcze być na tym wybrzeżu ktoś, kto będzie cię w stanie pokierować...

„Chodźmy już stąd. Dość już narobiłeś tu szkód”.

„Mam wrażenie, że nami pogardza, jakby uważał się za lepszego od nas”.

„Oczywiście, przecież jest z Moralinternu. Ale to nie oznacza, że my nie mamy standardów, których powinniśmy się trzymać...”

„Po prostu nie podoba mi się jego gęba, tak?”

„Dobry boże, czy nie możesz przynajmniej udawać?”

„Zwłaszcza ze strony zwykłego funkcjonariusza Milicji Obywatelskiej Revacholu”.

Słyszysz tę pogardę w jego głosie? Od początku uważał się za lepszego od ciebie.

To jeszcze nie koniec. Może jeszcze być na tym wybrzeżu ktoś, kto będzie cię w stanie pokierować...

„Ta rozmowa dobiegła końca. Dobrego dnia, funkcjonariuszu”.

„Wygląda na to, że doszło do drobnego »nieporozumienia«”.

„To bardzo eufemistyczny opis tego, co zaszło...”

Unikami się z tego nie wywiniesz.

„Chciałbym jak najszczerzej przeprosić za moje zachowanie. Było absolutnie niestosowne i biorę za nie pełną odpowiedzialność”.

Mężczyzna przez chwilę rozważa twoje słowa, po czym kiwa wolno głową...

„Przyjmuję pańskie przeprosiny przez wzgląd na mój olbrzymi szacunek do MOR-u oraz wagi, jaką ma nasza dalsza współpraca”.

„Co sprowadza pana na wybrzeże?”

„Potrzebuję pana pomocy w powołaniu komitetu. Chcę rozdzielać la responsabilité”.

„Przyjacielu, jeśli zależy ci na la responsabilité, to mam dla ciebie dobrą wiadomość: nie ma potrzeby powoływania takiego komitetu, ponieważ on już istnieje!”

Boże, no oczywiście. Ech, ci z Moralinternu...

„Comité de Responsabilité de Revachol. Działa on jako swoista izba rozliczeniowa dla działań Koalicji. Mówiąc prościej, członkowie tego komitetu są najwyższymi arbitrami w sprawach la responsabilité w tej części świata”.

Tak, właśnie takiej zdroworozsądkowej władzy szukasz!

„Zaproponowałbym, że skontaktuję pana z komitetem osobiście, ale tak naprawdę nie ma mnie w Martinaise”.

Tak? To gdzie jest?

Wiedziałeś, że coś jest z tym człowiekiem nie tak! Jest astralną projekcją, biurokratycznym fantazmatem!

To tylko przenośnia. Ma na myśli to, że nie przebywa w Martinaise oficjalnie.

„Rozumiem. Załatwia pan tu tylko osobiste sprawy”.

„Précisément. Oficjalnie wciąż jestem w La Delta – przygotowuję się do nadchodzącej konferencji o pochodnych oleju napędowego...”

„Właśnie dlatego bardzo nieoczekiwane a może nawet niestosowne byłoby, gdybym interweniował przed komitetem w sprawie dzielnicy, w której oficjalnie nie przebywam”.

„Twierdzi pan, że powinienem się po prostu poddać?”

„Nie chciałbym pana zniechęcać, oczywiście, ale uprzedzam, że dotarcie do komitetu nie będzie łatwe”.

Nie brzmi to jak modelowo dostępne i odpowiedzialne ciało rządzące...

„Ale jeśli ma pan istotne informacje, to może komitet będzie skłonny zrobić wyjątek. W takim wypadku radziłbym skontaktować się z nim za pośrednictwem okrętu wojennego Koalicji o nazwie »Łucznik«”.

„Czemu muszę skontaktować się z Łucznikiem, żeby porozmawiać z Komitetem?”

„Okręt wojenny Koalicji »Łucznik« jest nie tylko powietrzną platformą artyleryjską, ale również zwornikiem koalicyjnej infrastruktury inwigilacyjnej i komunikacyjnej w Revacholu”.

„Zaraz, ale co to jest Okręt Wojenny Koalicji Łucznik?”

„Słucham? Chce mi pan powiedzieć, że nie zauważył olbrzymiego aerostatu Koalicji patrolującego spokojnie niebo nad Revacholem?”

Wzorem mężczyzny spoglądasz ku zachodowi. Tam, na pewnej wysokości nad horyzontem, dostrzegasz dziwną sylwetkę...