„Przepraszam, że wszystkich zrobiłam w chuja. PS Nie zabiłam go. PPS Prezent na górze”.

„Przepraszam, że wszystkich zrobiłam w chuja. PS Nie zabiłam go. PPS Prezent na górze”.

Zdaje się, że uciekała w pośpiechu.

„Trudno się temu dziwić”.

Spoglądasz na jej nierówne, nieco drżące pismo z notki. Spieszyła się, ale nie panikowała. Pisała spokojnie. W skupieniu.

„Taa” – rozgląda się. „Uciekinierka, co daje nogę. Cuno już to widział”.

Notatka nie odpowiada. Niestaranne pismo odręczne wskazuje, że autorka się spieszyła.

Ale nie panikowała. Pisała spokojnie. W skupieniu.

Czym może być ten prezent?

„Nie chwytam za broń... jeszcze. Ale nie lubię »prezentów«”.

Mówi, że nie chwyta, ale kiedy przygląda się notce, jego ręka instynktownie sięga ku kaburze.

Tylko nie wpakuj się w kolejną radiową pułapkę, okej...?

Spokojnie. Nie wszyscy próbują cię usidlić.

„To pewnie pułapka” – kiwa głową z przekonaniem. „Ale nie bój nic. Masz wsparcie Cuno. Idziemy”.

Żadnej odpowiedzi. Nawet echo nie zaszczyca swoją obecnością dusznego pokoju. Na schodach zauważasz jedwabną koszulę.

[Odejdź].

Obok sterty rachunków widzisz notatkę – kilka linijek skreślonych odręcznie dużym, nierównym pismem, jak gdyby autor miał zaraz wybiec w pośpiechu.

„Zobaczymy się po Powrocie. PS Nie zabiłam go. PPS Prezent na górze”.

„Prezent...” – porucznik obraca się podejrzliwie w stronę schodów, wyglądając oznak czyjejś obecności w zalegających na piętrze cieniach.

„Prezent, co...?” – chłopak obraca się w kierunku schodów. „Według Cuno to zajebiście podejrzane”.

„Przepraszam, że wszystkich zrobiłam w chuja. PS Nie zabiłam go. PPS Prezent na górze”.