„Ten wózek to jebana torpeda!” – wykrzykuje młody mężczyzna.

„Masz na myśli Cindy CZACHĘ?”

„Nie” – odpowiada pospiesznie młody mężczyzna. „Inna Cindy. Nietutejsza. Pewne jest, że gówno wie o opancerzonych rękawicach”.

Tak. Miał na myśli Cindy CZACHĘ.

No dobra. Mamy trop co do rękawic.

„Gdzie znajdę tę całą Cindy?”

„Sam mówiłeś, że to CZACHA...” – mamrocze przepraszająco. „Kiedy ostatnio ją widziałem, kręciła się przy starym bloku mieszkalnym w pobliżu pomostu”.

„Tylko jej nie mów, że Obszczyl i Chuj ci to powiedzieli, dobra? Chciała chyba zachować sobie te rękawice” – patrzy na ciebie błagalnym wzrokiem. „Bądź spoko, dobra?”

„No, rozmowa z wami to zdecydowanie nie byle co”. [Odejdź].

„Kim są CZACHY?”

„Nie wiesz? To co z ciebie za glina?”

To nie było pytanie. Nie pakuj się w to.

„Tak się cieszę, że pytasz!”

„To było pytanie retoryczne” – odpowiada, unosząc otwartą dłoń. „CZACHY to najgroźniejszy gang w Besmertnyé”.

Besmertnyé lub też Besmertie – nieśmiertelni – to przestępcze syndykaty z Zachodniego Revacholu.

„Najbardziej parszywa banda psycholi na świecie! Zawijają powozy i ładują się w pościgi”.

„Gorliwi wyznawcy idei »pierdol się, świecie«, niesławni ze względu na swoje niewerbalne modus operandi”.

Nic nie mów.

„Zwykle przebywają w Wypalonym Kwartale w Jamrock. Widuje się ich też, jak włóczą się w swoich krzykliwie pomalowanych, podświetlanych od spodu pojazdach”.

„Ooo, nie mogę się doczekać, aż zostanę CZACHĄ. Podświetlenia są zajebiście agresywne”.

Porucznik wzdycha. „Nie, naprawdę nie są. To porno tuning. Powiedzcie porno stanowcze nie”.

„Niewerbalne?”

„Jeśli zauważy cię CZACHA, to wyciągnie swój sztylet i dźgnie cię nim, nie wypowiadając ani jednego słowa”.

Głos porucznika jest jak zawsze spokojny. To dowód na to, ile przemocy i śmierci oglądał już przez muszkę swojej broni.

„CZACHY nie gadają z psami. Ani ze sobą nawzajem. Tylko biją się i dymają”.

„Nie, naprawdę nie wiem”.

„CZACHY to najgroźniejszy gang w Besmertnyé” – w jego głosie brzmi podniecenie.

„Jasne, że wiem, tylko was sprawdzam, chłopaki”.

„Wiecie coś o morderstwie, które miało tu miejsce?” (Wskaż na podwórze).

„Morderstwie?”

„Nieważne, to bez sensu”.

„Na podwórzu Whirling-in-Rags powieszono człowieka”.

„Ta, jasne, chętnie opowiemy wszystko, co o tym wiemy” – odchrząkuje. „To był facet”.

„I do tego powieszony”.

„Nie róbcie sobie jaj. Prawo to ja”.

„Powiesili go na drzewie”.

„Ta, znaczy no... owszem”.

„Te gnojki nie mają o niczym zielonego pojęcia. Wracajmy do śledztwa”.

„E! Poczekaj no! Jak w ogóle można mieć o czymś zielone pojęcie?”

O, to brzmi jak epistemologia. Dziedzina tak skupiona na myśli, że aż zaczyna w tę myśl powątpiewać.

„Co to niby znaczy?”

„To jebana filozofia, gościu. Filozofia pozwala odpierdalać agresywne akcje. Uzasadnia je”.

Na przykład morderstwo. Albo marnowanie swojego życia.

„Nie będę was dłużej zabawiał taką rozmową”.

„Jasne, jasne” – blondyn szybko przytakuje. „Ma się rozumieć. Chuj i ja doceniamy starania”.

„Wiem, że wy akurat gówno wiecie”.

„Dokładnie! Jak można wiedzieć cokolwiek?”

Porucznik wzdycha. „Powinniśmy już sobie pójść”.

„Zmieńmy może temat”.

„Nie nadążamy, co?” – młody człowiek kręci głową. „Jasne, to spróbujmy czego innego”.

„Wyjaśnij, proszę”.

„Wiedza. Myślimy, że wiemy, ale skąd się bierze ta myśl?”

„Wygląda na to, że możemy jedynie myśleć, ale nigdy nie możemy wiedzieć”.

„Czyli mówicie mi, że niczego nie wiecie?”

„Dokładnie”.

„Dokładnie! Jak można cokolwiek wiedzieć? Jak można być na przykład pewnym, że za hostelem naprawdę wisi ciało?”

„Co, jeśli to sztuka... albo zwykła zjawa?”

Może to i prawda? Może wisielec jest tylko rekwizytem w spektaklu, my jesteśmy widownią, a artysta ukrywa się gdzieś w mroku?

„Może tak być, faktycznie... wspaniałe dzieło sztuki!”

Porucznik unosi brew, ale nie komentuje.

„Uwierz mi, wiedziałbym. Widywałem już zjawy”. (Potrzyj skroń).