To warta 700 reáli zmodyfikowana latarnia uliczna, którą kupiłeś za akcje.

To warta 700 reáli zmodyfikowana latarnia uliczna, którą kupiłeś za akcje.

„Mam duże plany co do tego światła. Pana sklep będzie kiedyś znanym miejscem”.

„Hm?” – pyta, wybudzając się ze snu na jawie. „Och, racja. To... dobrze” – odpowiada zdezorientowany.

Przenosisz wzrok na wartą 700 reáli zmodyfikowaną latarnię uliczną, którą kupiłeś za akcje. Złote światło zdaje się odrobinkę trzepotać, niczym motyl... Rzuca cienie na tabliczkę.

Przeczytaj znak.

Napis głosi: „SPRZEDANO DISCOGLINIE ZA AKCJE KONSORCJUM RTĘCIOWEGO M-K” – słowa zapisano równą czcionką pogrubionymi, precyzyjnie ukształtowanymi literami.

Wygląda zaskakująco oficjalnie jak na drobnego handlarza. Musi odciskać na nim swoje piętno twój big-bizowy charakter.

Spójrz na światło swojego życia.

Słup został ostrożnie ucięty, okablowanie zaś przerobione i podpięte do standardowego gniazdka. Światło buczy cicho, lecz nieprzerwanie.

Będzie zachwycona.

Kto?

Milczenie...

(Nie pytaj).

Milczenie...

Do zobaczenia, słoneczko. [Odejdź].

„Ee...” – dobiega zza szyby. „Mam jedno krótkie pytanie. W jaki sposób mogę otrzymać moje akcje?”

„Każę swojemu ekspertowi od rozwoju marki załatwić z panem wszystkie kwestie prawne”. (Zamamrocz:) „Jak już go będę miał...”

„Och, jasne. Świetnie. Dziękuję”.

To warta 700 reáli zmodyfikowana latarnia uliczna, którą z jakiegoś nieznanego bliżej powodu kupiłeś.

„Naprawdę nie ma sposobu na odzyskanie pieniędzy? Nie zrobię nic z tą latarnią”.

„Przykro mi, ale nie przyjmujemy zwrotów ani nie wymieniamy przedmiotów zakupionych w tym lombardzie. Proszę cieszyć się swoją latarnią”.

Świetnie. Czyli się jej nie pozbędę. [Odejdź].

Spójrz na światło swojego życia.

Pozostaje niezmienne. Słup został ostrożnie ucięty, okablowanie zaś przerobione i podpięte do standardowego gniazdka. Światło buczy cicho, lecz nieprzerwanie.

Sprawia, że czujesz się buntowniczo.

Wśród rozmaitych lamp podłogowych i stołowych widzisz też typową martyneską latarnię uliczną.

Latarnie takie jak ta montowano w ramach prób rewitalizacji miasta kilka dziesięcioleci temu. Niestety, projekt zarzucono, nim został ukończony. A latarnie wciąż oświetlają coraz bardziej zniszczone ulice.

„Skąd pan to ma?”

„Przyniesiono to do mnie w celu modyfikacji”.

„Nie jesteśmy tu, aby prowadzić śledztwo w sprawie kradzieży własności miasta” – stwierdza dyskretnie porucznik, przybliżając się do ciebie, aby nie usłyszał go właściciel lombardu.

„Musisz przyznać, że całkiem sprytnie ją przerobił” – oznajmia, przyglądając się uważnie latarni.

Buczenie latarni kojarzy ci się trochę z mruczeniem kota. Zdaje się, że jest jej tu dobrze.

Przesuń wzrokiem po latarni ulicznej.

Słup latarni został ostrożnie ucięty, okablowanie zaś przerobione i podpięte do standardowego gniazdka. Światło buczy cicho, lecz nieprzerwanie.

W twojej jadalni robiłaby nie lada wrażenie.

„Porozmawiajmy jeszcze raz o sprzedaży tych akcji”.

„Chętnie” – odpowiada z entuzjazmem.

„Dam za nią jedną trzecią swoich akcji”.

„Jedną trzecią? Jest pan pewny?”

Ej, ej, ej! Co ty wyprawiasz? Ta latarnia nie jest ani trochę tyle warta. Uspokój się trochę, panie bogacz. Chyba że chcesz zbankrutować?

„Właściwie to nie”.

„Nie ma pośpiechu”.

„Tak, jestem pewien”.

„W porządku, umowa stoi. Uliczna latarnia jest pańska” – jego ramiona rozluźniają się, jakby zdjęto z nich ogromny ciężar. „Interesy z panem to sama przyjemność”.

„To jak mam zabrać stąd to światło?” (Przejdź dalej).

„Jest bardzo ciężka. Będzie pan potrzebował ciężarówki”.

„Ale... ja nie mam ciężarówki”.

„To nic, mogę przechować ją do czasu, aż zorganizuje pan transport”.

„Skąd mogę wiedzieć, że nie sprzeda jej pan komuś innemu?”

„Zróbmy tak...” – schyla się i znika pod ladą.

Czy on właśnie uciekł? Tak łatwo się nie wymknie. Zawołaj go lepiej.

A co jeśli sięga po BROŃ?!

Bez paniki. Na pewno wiąże tylko sznurowadła. Albo coś w tym rodzaju.

(Udawaj, że oglądasz towary z miejsca, w którym stoisz).

Właściciel lombardu prostuje się ze sztywnością starej deski do prasowania i znowu pojawia się nad ladą. „Proszę bardzo” – oznajmia, wyciągając w twoim kierunku dłoń z kawałkiem tektury.

„Co to?”

„To plakietka wskazująca pana jako właściciela ulicznej latarni. Proszę umieścić ją na niej, aby lidzie wiedzieli, że należy do pana”.

Świetny pomysł! Element twojego namacalnego dobytku wystawiony, by tłum mógł go podziwiać. Może to był jednak dobry pomysł? Moglibyśmy sprzedawać ludziom bilety, żeby go oglądali. Zmienili tę latarnię w małą żyłę złota...

Wróćmy jednak do tego pomysłu później. Są łatwiejsze sposoby na zarabianie. Na razie poprzestańmy na tym znaku.

„Podoba mi się twój tok myślenia”.