„No nie wierzę, znowu pada śnieg...” – wzdycha młoda kobieta siedząca przy taczce.

„Nie ma powodów do obaw” – wtrąca się porucznik. „Nie twierdzimy, że to pani to napisała”.

„Dobrze, w porządku. Nie napisałam” – odchyla się do tyłu i rozluźnia.

„Nie twierdzę, że pani go napisała”.

„Sugerował to pan swoim pytaniem”.

Nieśmiałość na moment znika. Zastępuje ją coś innego. Gotowość.

„Jest już tak późno, a pani wciąż tu siedzi”.

„Jestem nocnym markiem, cóż mogę rzec?” – uśmiecha się.

Wciąż tu jest, bo ty wciąż tu jesteś.

„Nie musi pani zarywać nocy z naszego powodu”.

„Lubię miasto nocą. Pan nie?” – spogląda w mrok i znów się uśmiecha.

Dziwne...

Ten uśmiech jest nieco złośliwy.

„Evrart potwierdził, że ma nas tu pani szpiegować”.

„Doprawdy?” – jej twarz nie zmienia wyrazu, gdy wzrusza ramionami. „Nic o tym nie wiem. To musi być jakieś nieporozumienie”.

Jest profesjonalistką. Przyznałaby się tylko w bezpośredniej konfrontacji z grubasem we własnej osobie.

„Przyjrzałem się już ciału. Niedługo powinniśmy je ściągnąć”.

„O. Dobrze” – nie wie za bardzo, co powiedzieć. „Dziękuję, że mnie pan informuje”.

„Mogę pożyczyć od pani rękawice? Przeprowadzam sekcję zwłok”.

„Sekcję zwłok? O rany. Jasne, proszę je sobie zatrzymać” – podaje ci gumowe rękawice. „Mam drugą parę”.

Musi bardzo pilnować noszenia tych rękawic, bo dłonie ma czyste i delikatne.

„Proszę powiedzieć, co właściwie robiła pani w swojej szklarni... w marcu?”

„No...” – zaskoczona pytaniem wskazuje na taczkę – „To może być ostatni śnieg w tym roku. Taką mam przynajmniej nadzieję...”

„W śniegu są składniki odżywcze – to dzięki nim na wiosnę wszystko zielenieje. A przynajmniej tak mówiła mi babcia” – uśmiecha się nieśmiało.

Tak, myśl o uroczej babci, nie o dziwnym śniegu.

Zmruż oczy i spójrz na nią badawczo.

Przestań patrzeć na nią, rozejrzyj się! Co widzisz?

Korek?

Właśnie. I kanał, księgarnia, brama do portu. To świetny punkt obserwacyjny. Żeby mieć oko na ciebie.

„Nie obserwuje pani przypadkiem, co robimy?”

„Nie, oczywiście, że nie! Nie rozumiem, o co panu chodzi...” – spogląda w stronę podwórza i wyraz zaskoczenia znika z jej twarzy.

„Ten dzieciak to zrobił, prawda? Ten rudy szczur? Nie umie zdania wypowiedzieć bez słowa »p***ł« czy »kipt«... Ciągle mam przez niego kłopoty”.

„Owszem, rozmawiałem z nim”.

„Może niepotrzebnie. Znaczy... niech pan robi, co do pana należy, ale temu dzieciakowi nie da się pomóc. A on na pewno nie pomoże panu” – kręci głową.

„Odpoczywa tu pani od jakiegoś już czasu, prawda?” – wtrąca się porucznik, przyglądając jej się uważnie.

„Tak. Jestem zmęczona”.

„Rozumiem – MOR nie jest tu mile widziany i miejscowi chcą mieć na nas oko”.

Zapada cisza. Kobieta uśmiecha się delikatnie.

„W porządku, proszę robić to, co pani musi” – porucznik kiwa głową w twoim kierunku. „Myślę, że już tu skończyliśmy. Ruszajmy”.

Zmieniła temat i nie pozwoli ci już do tego wrócić.

„To nie jest w tej chwili ważne”.

„Jest, bo przysłał pana, żeby mnie pan nękał, nieprawdaż? Nie powinien go pan słuchać” – wskazuje na pomazaną narożną tabliczkę nad jej głową. „To najpewniej on napisał”.

„Jest, bo przysłał pana, żeby mnie pan nękał. Bawi się panem” – kręci głową. „On nienawidzi policji, rozumie pan? Jak wielu ludzi tutaj”.

Rozumiem, ale zachowam to dla siebie.

Do usług. Teraz już wiesz – miejscowi mają na ciebie oko.

Plac?

Wejście na podwórze?

Jedyne, co widzisz, to fakt, że jej skóra ma inny kolor niż twoja. To dosłownie wszystko. Będziesz musiał to wykorzystać.

Nie, nie będziesz. Po prostu się wycofaj, przerwij to.

Czemu ja to myślę? Powiedziałem, że jestem zajebiście czarnoskóry.

Na pewno jesteś zajebiście czarnoskóry? Serio powinieneś zajrzeć do tego lustra. Na razie skup się na tym, że ona jest czarnoskóra. To ważne dla sprawy.

„Jest pani czarnoskóra”.

„Tak, jestem czarnoskóra. Ile jeszcze razy pan to powtórzy?”

„To był ostatni raz” – spogląda na ciebie surowo. „Nie mamy już więcej pytań. Ruszajmy”.

Nie uważał, żebyś miał zaraz w ten sposób rozwiązać sprawę.

„Niech mi pan zada normalne pytanie albo da mi spokój”.

„Co to ma oznaczać?” – nie wydaje się przestraszona.

„Nic”.

„Powinniśmy zająć się tym, po co przybyliśmy do Martinaise” – zwraca się do ciebie porucznik.

„Jasne” – mruży oczy.

„Jakiej muzyki słucha pani ostatnio?”