Podstarzały alkoholik wciąż tam jest i oddycha... W pokoju panuje zaduch.

Podstarzały alkoholik wciąż tam jest i oddycha... W pokoju panuje zaduch.

„Potrzebujesz pomocy?”

Sterta koców stęka. Trudno powiedzieć, czy możesz coś dla niego zrobić.

Zrobić by-passy wieńcowe? Wyciągnąć mu wątrobę i wstawić nową? Cofnąć w jakiś sposób 20 lat uszkodzeń neurologicznych od stymulantów...?

Zmiana w kodzie genetycznym by nie zaszkodziła. Rudy degenerat.

Zmiana w warunkach socjoekonomicznych by nie zaszkodziła.

„Czy my patrzymy na... ojca Cuna?”

„Sądząc po kolorze jego włosów, to pewnie on”.

Porucznik ma rację – w brudnych włosach mężczyzny widać znajome rude tony. Nawet włosy na jego piersi są miedziane. Światło sączące się przez okno pada na jego na wpół otwarte oczy.

Nocna niedomykalność powiek. Prawdopodobieństwo zaśnięcia z częściowo otwartymi powiekami wzrasta po zażyciu stymulantów i wypiciu dużej ilości alkoholu.

Wciąż jest tu wiele rzeczy mogących budzić lęk. Tyle że innego typu, niż się spodziewałeś.

„Nie wygląda na to, żeby miał komuś spuścić rychłe manto”.

„Rzeczywiście” – zgadza się z tobą porucznik, przechylając na bok głowę. „Dojście do siebie po czymś takim nie będzie łatwe”.

„Ten człowiek nie będzie w najbliższym czasie żywił swojej rodziny. Pewnie i tak tego nie robił, ale...” – porucznik milczy chwilę w zamyśleniu. „Przynajmniej nie będzie bił swojego syna”.

Z mroku wpatruje się w ciebie para na wpół otwartych wyłupiastych oczu, pustych i nieruchomych. Od razu widać, że ich właściciel jest nieprzytomny.

Na wpół otwarte oczy sprawiają, że wygląda jak trup. Ale on wciąż jest tam, w tym ciele. I nie bawi się zbyt dobrze.

„Jest w poważnym stanie. Wciąż nie jestem pewien, czy żyje”.

Nagle mężczyzna zaczyna warczeć. Z jego ust wydobywają się trzy słowa, którym towarzyszy mocny odór alkoholu: „Jeba... ki... pe...”

„Próbuje coś powiedzieć”.

„Odeśpi to. Znam to aż za dobrze”.

„Chwila, co się stało z jego oczami?”

„Nie wiesz? To się przydarza osobom wyjątkowo oddanym nadużywaniu substancji psychoaktywnych. Zasypiają z otwartymi oczami. Niezbyt to przyjemny widok”.

„Spodziewałem się czegoś... gorszego”.

„Moim zdaniem i tak nie jest najlepiej... Mam na myśli jego stan” – stwierdza porucznik, przechylając głowę na bok.

„Nie chce mi się w to wierzyć, ojciec Cuna nie może być przegrańcem! To musi być kto inny”.

„Chcesz powiedzieć, że mężczyzna wyglądający jak ojciec Cuna włamał się do jego mieszkania i stracił przytomność na jego łóżku?”

„Kim, czy to coś w ogóle żyje?”

„Obawiam się, że tak. Przyjrzyj się – to się rusza” – odpowiada porucznik, wskazując kawał ciała wystający spod drugiego końca koca. Od czasu do czasu kończyną wstrząsa dreszcz.

I popatrz, druga stopa jest zamaskowana paskowaną skarpetą z napisem MAXTOR na podeszwie. Z dziury wystają trzy palce.

Maxtor to firma gazownicza. Ma na sobie jej darmowe skarpetki reklamowe. Pewnie przysłali je razem z rachunkiem.

Z gardła mężczyzny wydobywa się jęk suchy jak grzechotanie kościotrupa... Próbuje powiedzieć coś przez sen.

Niedźwiedź próbuje się przebudzić!

„Hej, powiedz coś! Żyjesz ty w ogóle?”

Spod koca wystaje kawał ciała. Od czasu do czasu wstrząsa nim dreszcz – jak łapą zwierzęcia, któremu śni się coś złego.

Spróbuj zrozumieć, co próbuje powiedzieć.

Mężczyzna stęka ponownie, ale język nie chce go słuchać – nie sposób rozszyfrować wymawiane sylaby. Spod koców wyłania się ręka; próbuje wykonać jakiś gest...

I wtedy dociera do ciebie jasno i surrealistycznie, że...

Mówi „świnie”.

Próbuje nazwać was świniami.

Pozwolisz, żeby ubliżał ci jakiś półprzytomny degenerat?

„Pierdol się. Zdychaj”.

Jego ręka opada na łóżko, bezwładna i pokonana. Z jego ust wydobywa się głośne chrapanie... Znowu zapadł w sen.

„Przynajmniej powiedział swoje”.

„Coś ty właśnie powiedział?!”

„Obudziłeś się... Obudził się!”

Mówi „świnia”.

Próbuje nazwać cię świnią.

Mężczyzna stęka ponownie, ale język nie chce go słuchać – nie sposób rozszyfrować wymawianych sylab. Spod koców wyłania się ręka; próbuje wykonać jakiś gest...

I znowu opada bezwładna i pokonana przez sen. Z jego ust wydobywa się głośne chrapanie.

„Może powinniśmy mu jakoś pomóc?”

„Ale jak? Moglibyśmy ułożyć go na boku, żeby nie zakrztusił się własnymi wymiocinami. Ale on już leży na boku...”

„Biedak”.

„Moglibyśmy zabrać go do Remedium albo do Saint-Batiste, ale nie ma pieniędzy, aby zapłacić za usługi medyczne. Przytułek pewnie też by go nie przyjął...”

„Nie opiekują się ludźmi, którzy próbują popełnić samobójstwo. Poza tym, pewnie umrze za kilka...” – porucznik milknie, przysłuchując się mężczyźnie.

Lat? Miesięcy? Tygodni?

Sterta koców jęczy żałośnie.

„Doskonale ułożony”.

Kiwnij głową.

[Odejdź].

(Szepnij). „Zabrałem twoją amfetaminę, staruszku”.