Co cię uderza u tego wyniszczonego mężczyzny, to nie bóle żołądka, kaszel czy…

„Właśnie tego tak naprawdę chcą wszyscy bogacze – seksu z własnymi dziećmi. Na przestrzeni wieków – nawet w królewskim rodzie monarchii! – chodziło im tylko o obrzydliwy seks. Przynajmniej ta stara pizda Frissel już nie żyje...”

Skiń tylko głową.

„Dobrze zrobiliśmy, wpychając go pod powóz. Tylko... w latach trzydziestych te disco dziwki...” – zaczyna złowrogo mamrotać, przez co nie jesteś w stanie zrozumieć ani jednego słowa.

Disco dziwki to dla niego zbyt wiele. Nienawiść wyłącza mu ośrodek mowy w mózgu i zmusza go do bezsensownego bełkotu.

Co tam było o sterydach? To cię zainteresowało.

Była mowa o pomniku i nihilistycznych pracownikach agencji reklamowej? Może warto się temu przyjrzeć...

I ta soucriant na jachcie. Joyce? Pewnie tak...

Bum-bum kretyni na cienkim lodzie, idący na dno... to dzieciaki z namiotu!

Spytaj też o tego „paradującego kutasa”. Dopilnuj, żeby wszystko z niego wyciągnąć.

Jaka była umowa między nim a Edgarem?

Zrozumienie powiązania jest dla ciebie jak kubeł zimnej wody. Mrocznej, zimnej wody...

„Dwadzieścia lat temu, kiedy poznał pan Edgara, Claire'owie nie stali jeszcze na czele związku, prawda?”

„Ha...” – prycha stary mężczyzna.

Potwierdza to. No i proszę, zwrot akcji za niespodziewanym zakrętem...

„Więc kto stał?”

„Ta burżujska krowa... Nazywała się Tiphaine Holly” – odpowiada, mrużąc oczy. „Całowała po rękach bogacza za każdym razem, gdy pojawiał się w mieście. Nigdy jeszcze nie widziałem przywódcy robotników tak chętnego do kooperacji...”

„I pieniądze – je też lubiła. Ta cała Holly naprawdę znała się na budowaniu mostów i dobijaniu targów...” – w jego oczach nagle pojawia się płomień nienawiści.

Nieomal sentymentalnej. Ocieka nią, hamowaną przez coś ci znajomego. Znany skądś szał.

„Była też kobietą, prawda? Jak ta Klaasje...”

„Tak. Była naprawdę miła dla facetów z kasą. Na ramieniu zarzuconą miała torebkę Barbary Muskowej, którą lubiła nosić do pracy...”

Barbara Muskowa i Numb 12 – ulubione przez Joyce Messier...

„A potem po prostu... zniknęła”.

„Podobno zadzwoniła, że nie przyjdzie do pracy – w przeddzień bitwy. Zniknęła jak plama po szczynach...” – odpowiada z uśmiechem, przyglądając się zmrużonymi oczami czarnym kłodom.

Nie. Nie do końca tak było, prawda?

„Czy aby na pewno?” – pyta porucznik spokojnym tonem. „Podobno to jej córka zadzwoniła, a nie ona osobiście. Ale tak naprawdę to nie była jej córka, prawda?”

„Nie, chyba nie...” – mógłbyś przysiąc, że widzisz, jak zimne węgle odbijające się w jego czarnych oczach rozgrzewają się do czerwoności.

„Edgar kazał komuś wykonać ten telefon. Czemu, panie Dros?”

„Ona nie mogła zadzwonić”.

Oto jest. Zwrot akcji, jak zmiana biegu rzeki...

Prawda!

„Dlaczego?”

„Bo nie żyła”.

Po prostu nic nie mów.

„Jak to?”

„Krowa oberwała kulką w prawe płuco. Wpadła do kanału, łapiąc się za cycka, i utonęła. Albo wykrwawiła się – trudno powiedzieć. To była niechlujna robota. I ruchomy cel”.

„Wracała do domu, kiwając się jak kaczka. Ubrana na żółto. Pijana jak zwykle. Wokół niej piętrzyły się czarne ruiny, a ona miała pod ramieniem żółtą skórzaną torbę. Próbowała przejść na drugą stronę kanału”.

„Wracała do domu w Grand Couron czy Betancourt... W jednym z tych miejsc, w których budują te nowe batymenty dla ludzi świetnie prosperujących w otaczającym ich piekle. I ruinach...”

Pójdź w abstrakcję. W odrobinę dramatyzmu.

„Zastrzelił ją pan”.

„Ktoś ją zastrzelił” – odpowiada, wzruszając ramionami. Jego spojrzenie nagle staje się lodowate. „A może ta krowa po prostu się potknęła. Mam mnóstwo luk w pamięci. Ale wiem jedno...”

Kolejny, potężny przypływ gniewu. Innego niż ten, który żywi do niej...

„Nic się nie zmieniło. Nie w materialnej podstawie ani w hegemonii. Nie wybuchło żadne powstanie. Tylko słowa... Związek wyszumiał się i oklapł. Nic z tego nie wynikło. Nic”.

„Edgar nie dotrzymał swojej części umowy”.

„Ha...” – znowu prycha, ale nic nie mówi.

„Gdyby zeznał to pan przed sądem – dał MOR-owi coś na Edgara – to mógłby pan odzyskać wolność” – oznajmia porucznik jeszcze spokojniejszym tonem, jakby to było coś błahego.

„Zostałby pan oczyszczony ze wszystkich zarzutów i traktowany jak jeniec wojenny. Brał pan udział w wojnie. Wykonywał pan rozkazy. Moglibyśmy nawet uzyskać dla pana ekstradycję do Ludowej Republiki Samary”.

„Zdegenerowane robotnicze państwo? Kozie gówno? Nie, dziękuję. Jestem revacholczykiem” – oznajmia i spluwa. „Nie zostało mi wiele czasu. Zgniję tutaj – w celi Moralinternu. Nie będę zeznawać” – kończy i kaszle.

Nooo dawaj. Choć odrobinkę! Jesteście kumplami.

Zagroź mu BÓLEM. Wszystkie ludzkie istoty czują respekt przed bólem. Taka jest prawda.

„Może mi pan to powiedzieć. Nie będzie to zbytnio obciążające w sprawie”.

„Nie po to walczyłem przez czterdzieści lat, żeby teraz skończyć jako kolaborant. Słyszałem o tym – na Kanale 8, 40AM, w audycji Revachol Późną Porą...”

„Wszyscy na tym świecie zawodzą. Każdy zdradza każdego. Ale oni odsiadują już za to swoje wyroki. Najlepsi z nas zaś – ci z sercem – zostali zmasakrowani, zdeptani...” – oznajmia i spogląda na miasto.

Ta sama stara, mrożąca nienawiść.

Będziecie mieli całą masę dowodów do opracowania, jak już trafi za kratki. Porucznik o tym wie. Kiwnięciem głowy daje ci znać, żebyś działał.

Będziesz miał całą masę dowodów do opracowania, jak mężczyzna trafi już za kratki. Możesz działać z niezachwianą pewnością!

„Ale to pan to zrobił”.

„Widziałem, jak to się stało, i podobało mi się to. To wszystko, co mam do powiedzenia. Nie po to walczyłem przez czterdzieści lat, żeby skończyć teraz jako kolaborant. Słyszałem o tym – na Kanale 8, 40AM, w audycji Revachol Późną Porą...”

„Zawsze możemy pana zmusić do mówienia. W celi Moralinternu”.

„Nie po to walczyłem przez czterdzieści lat, żeby teraz skończyć jako kolaborant. Słyszałem o tym – na Kanale 8, 40AM oraz w audycji Revachol Późną Porą...”

„No dobrze. To by było na tyle. Ale ja wiem”. (Wskaż swoją głowę).