Twoja ręka się wyciąga, a oczy zamykają jakby z własnej woli. Wokół jest ciemno. Czujesz…

„Zachowaj go, poruczniku. Jako prezent”.

„Nie, nie. Zasłużyłeś na to, żeby go dostać. Spiszemy go później” – porucznik upuszcza torbę na twoją zakrwawioną rękę. Jest lekka.

„Zachowaj go, poruczniku. I przepraszam, że nazwałem cię pinglarzem”.

„Nie bądź głupi” – odpowiada z uśmiechem na twarzy. „Zasłużyłeś na to, żeby go dostać. Uznajmy epizod z pinglarzem za zapomniany” – porucznik upuszcza torbę na twoją zakrwawioną rękę. Jest lekka.

„To jest, kurwa, piękne...”

Wyszepnij: „Mam”.

„Dobrze, dobrze...” – wspiera cię porucznik. W tle z ekscytacją brzęczy lodówka.

„Moja świnia to ma, kurwa!”

Patrzy, jak jego staruszek wygrywa największą nagrodę w automacie.

„Co?! CO to jest?”

Wciskasz swoją dłoń głębiej. Cokolwiek tam jest, przesuwa ci się pod palcami, kiedy próbujesz to wyciągnąć.

„Kurwa jebana mać”.

„Nie mogę wyciągnąć...”

„Pomożesz, poruczniku?”

Najpierw przyjrzyj się czaszce.

Z tyłu głowy jest małe pęknięcie, wypukłość czaszki. Twój palec musi być skierowany właśnie na nie. Od środka.

Obiekt, który jest w środku, zatrzymał się tuż pod czaszką, w oponie mózgowej, i wybił w czaszce maleńką dziurkę...

To ta nierówność, którą wyczułeś wcześniej. Ta, która była zbyt mała, żeby jasno uzmysłowić sobie jej istnienie.

„Widać tutaj oznaki... bardzo małej rany wyjściowej” – stwierdza porucznik, nachylając się.

„Zapomnij o jebanej ranie wyjściowej, pinglu! ŚWINIA NADZIAŁA GO NA ŁAPĘ JAK JEBANĄ PACYNKĘ!”

Jej głos aż dygoce z podniecenia.

„Czuję twardy obiekt tuż pod czaszką”.

„Czy możesz... Czy możesz go wydobyć?” – pyta, szukając czegoś w kieszeniach.

Wybij pięścią dziurę przez jego usta.

Tkanka chrzęstna ustępuje z trzaskiem niczym owoc. I oto tak po prostu trzymasz rękę w jego głowie. Po nadgarstku spływa ci dziwna maź... a po chwili czujesz pod czubkiem palca...

„Jest otwór. Jak wycięty między dwiema półkulami”.

Porucznik odpowiada odgłosem długopisu poruszającego się po papierze.

„Pieprzony OTWÓR...” – oznajmia Cuno szeptem.

Dygocze z napięcia.

Najpierw pomacaj wokół.

Jądra podstawne wydają się pogrubione. Cokolwiek tędy weszło, rozerwało jego mózg gadzi.

Ten człowiek nigdy już nie zaśnie. Nigdy się nie obudzi.

Imprezowy duchowy brat w tylnej części jego głowy zamilkł. Na zawsze.

Pnia mózgu?

Tak. Tak się nazywa ta część.

Widziałeś rysunki. Uczyłeś się ich.

„Co się, kurwa, dzieje?!”

„O cholera...”

Powiedz: „Tak jest, kurwa”.

„Mhm” – zgadza się. „Kontynuuj”.

Cuno też kiwa głową. Podchodzi krok bliżej.

Powiedz: „Rąbek otarcia naskórka”.

„Widzę...” – odpowiada porucznik, zaglądając do środka. W ręku ma długopis. Jego notatnik jest otwarty na czerwonych stronach.

Cuno milczy.

Nie. Dotknij czegoś innego.

Jesteś niedaleko, w końcu się doszukasz, pełznij dalej...

Wciśnij się przez nozdrza.

Są zamknięte opuchlizną. Musisz mocno pchać, aby się w nie wcisnąć.

Wciśnij palce przez jego nos.

Mieści się tylko najmniejszy. Ciało zmienia kształt, kiedy się w nie wwiercasz, szukając czegoś w chrząstkach.

Nie znajdziesz tam tego, czego szukasz. Wypełznij, pająku...

„A ten co odpierdala?” – słyszysz pytanie zadane popiskującym głosem. Masz wrażenie, że dochodzi z bardzo daleka.

Dotknij czegoś innego.

Ściśnij mu nos.

Łapiesz go między palce. Wydaje się duży i z jakiegoś powodu porowaty. Pełznij dalej, bo go złamiesz...

Nagle przypomina ci się: podczas autopsji polowej potrzebni są dwaj funkcjonariusze. Zabierasz rękę z twarzy zabitego i otwierasz oczy. Musisz tu, tak czy inaczej, wrócić z porucznikiem.

Dotykasz ciała zmarłego. Ma zimną skórę, połyskującą srebrzyście i jasnoniebiesko w świetle lodówki. Wciąż nie masz pojęcia, od czego zacząć i co w ogóle z nim zrobić...

„Klaasje powiedziała nam, że pocisk trafił go w usta – spróbuj włożyć do nich rękę...”

Zdaje się, że nie pozostawia ci w tej kwestii wyboru.

„Jeśli wierzyć chłopakom Hardiego, to pocisk powinien gdzieś tam być...” – stwierdza porucznik i spogląda na ciebie. „Spróbuj włożyć rękę do jego ust i postaraj się wyczuć pocisk w jego głowie”.