Pozostałe jeszcze okna stukają, poruszone silnym powiewem wiatru. Pokryte są grubą…

Pozostałe jeszcze okna stukają, poruszone silnym powiewem wiatru. Pokryte są grubą warstwą brudu. Nikt ich musiał nie czyścić od czterdziestu lat.

[Zakończ myśl].

„Poruczniku, widzisz może, co jest w środku?” (Wskaż okna).

„Nie” – porucznik kręci głową. Szyby drżą w swoich ramach. „Nie będę nawet próbował. No wiesz...” – stwierdza, zdejmując swoje okulary.

„Miałem kiedyś partnera. Nazywali go Oczy, bo musiał pokazywać mi różne rzeczy. Aż tak kiepski jest mój wzrok”.

Ten jego partner, Oczy... Nie skończyło się to dobrze. Wspominanie jego imienia napełnia go smutkiem. Nie pytaj. Nie odpowie ci. Może lepiej zagaić o czym innym?

„Ale strzelać możesz, prawda?”

„Wystarczająco dobrze. Trochę to dziwne. Nie jestem strzelcem wyborowym, ale zaliczam egzaminy na strzelnicy z wynikiem 7 na 10”.

Wtedy kontrolę przejmują jego ręce. I ramiona. To odruch.

Kiwnij tylko głową. [Zakończ myśl].

Spróbuj zajrzeć do środka.

Woda skapuje gdzieś z wysoka. Widzisz tylko cień chylących się ku upadkowi schodów.

Na wspornikach widać rdzę, korozję. Nieomal się od niej pienią. Widzisz też cienką warstwę morskiej soli.