Niesamowicie wymyślny placek z dodatkami czeka tylko, aż go zjesz.

Niesamowicie wymyślny placek z dodatkami czeka tylko, aż go zjesz.

Powinieneś jeść powoli, delektować się pracą kucharza.

Zjedzenie tego z pewnością zmniejszy twoją męskość. Coś ty sobie myślał, że zgodziłeś się przyjąć pozbawiony pszenicy i mięsa placek od tego oślizgłego drania?

Rzuć placek z dodatkami na ziemię. Nie będziesz przyjmował żadnych łapówek od szemranych osobników.

Placek leży smutno wierzchem do ziemi – co za marnotrawstwo kulinarnej kreatywności. Część kolorowych dodatków leży rozrzucona wokół.

Przekrzywia głowę. „Dlaczego...?” – zaczyna mówić, po czym zmienia zdanie.

Spożyj placek, kontemplując doznania.

Połączenie smaków i tekstur okazuje się nieoczekiwanie przyjemne. Słona chrupkość bezmięsnego boczku, maślaność awokado, słodkie nuty ananasa i figi temperowane przez wonną bazylię i zdecydowane smaki pieprzu, papryki i limonki... Musisz przyznać: nawet zrobione bez pszenicy ciasto jest całkiem niezłe.

Nawet tak niezwykłe przeżycie, jak spożycie tego placka, wkrótce się kończy. Zostaje po nim tylko resztka mąki na twoich dłoniach.

Nawet tak niezwykłe przeżycie, jak spożycie tego placka, wkrótce się kończy. Zostaje po nim tylko resztka mąki na twoich dłoniach.

„Hej, Kim, podzielimy się tym plackiem z dodatkami?”

Porucznik spogląda na ciebie ze zmęczeniem. „Proszę, nie przechodźmy przez to ponownie”.

Wzdycha. „Czy nie udowodniłem już, że jesteśmy towarzyszami czy kim tam, dzieląc się z tobą tamtą kanapką?”

„Pytałem tylko z grzeczności”.

„Dobrze, w takim razie: nie, dziękuję”.

„Ale to była tylko kanapka! A to jest placek z dodatkami!”

„Myślałem, że to symbolika jest ważna, a nie rodzaj...” – urywa, zdejmuje okulary i pociera czoło. „Proszę, po prostu... ciesz się swoim plackiem”.

„Każdy wspólny posiłek wzmacnia naszą więź!”

„To zależy od punktu widzenia” – zdejmuje okulary i pociera czoło. „Proszę, po prostu... ciesz się swoim plackiem”.

„Proszę, Kim. Weź chociaż kawałek. Jest dla mnie za duży, a jak zostawię cokolwiek na później, to się zrobi tylko zimny i mokry...”

Zastanawia się przez moment, po czym ostrożnie bierze kawałek i zaczyna żuć go w zamyśleniu.

„Dziękuję, partnerze”. (Zjedz resztę placka).

Kończy swój kawałek i strzepuje sobie mąkę bez pszenicy z dłoni. „Nie był wcale zły. No dobrze, idziemy?”

„Dziękuję, partnerze”. (Zjedz resztę placka).

„Nie, dziękuję”.

Jego ton, choć grzeczny, jest niemal surowy.

„Czemu nie chcesz brać ode mnie jedzenia, Kim?”

Wzdycha. „Nie bierz tego do siebie”.

„Zjadłeś salami tamtego faceta. Czemu nie chcesz zjeść mojego placka z dodatkami?”

„Po prostu nie mam ochoty. Proszę, zjedz ze smakiem i ruszajmy już dalej”.

„Nie, ale naprawdę! Musisz...!” (Wciśnij mu placek z dodatkami w ręce).

Porucznik bierze od ciebie placek i spokojnie pozwala mu upaść stroną z dodatkami na ziemię. „Już, załatwione. Idziemy?”

„Dobrze”.

Wciąż trzymasz placek w rękach. Pozostaje nienaruszony, okrągły i kompletny.

„Widziałem, jak bierzesz jedzenie od innych ludzi! Aż zaczynam myśleć, że uważasz mnie za wroga”.

„To jakaś bzdura. Nie żyjemy w przywiązanym do rytuałów społeczeństwie, w którym odmowa przyjęcia od kogoś jedzenia oznacza wrogość. Jesteśmy w Revacholu, w którym ludzie powinni móc bez problemu nie jeść placka z dodatkami, jeśli nie są głodni”.

„Dobrze”.

Wciąż trzymasz placek w rękach. Pozostaje nienaruszony, okrągły i kompletny.

„Czy ty kiedykolwiek jadasz?”

Porucznik splata ręce na piersi. „To, na co mam ochotę, w chwili, którą sam wybiorę”.

Zostaw placek na później. [Schowaj go].

Jestem skacowany i wygłodniały! Kogo obchodzi, z czym jest ten placek? Czas go pożreć!

Ledwo jesteś w stanie poczuć smak jedzenia, kiedy pchasz je sobie do ust, ale jedno jesteś w stanie stwierdzić: dobrze robi ono twojemu ciału. Już wkrótce nie pozostaje po nim ani odrobina, nie licząc odrobiny bezpszenicznej mąki na twoich dłoniach.

Ledwo jesteś w stanie poczuć smak jedzenia, kiedy pchasz je sobie do ust, ale jedno jesteś w stanie stwierdzić: dobrze robi ono twojemu ciału. Już wkrótce nie pozostaje po nim ani odrobina, nie licząc odrobiny bezpszenicznej mąki na twoich dłoniach.