Snop światła z twojej latarki pada na starą zieloną tablicę pokrytą zapiskami, szkicami i…

Snop światła z twojej latarki pada na starą zieloną tablicę pokrytą zapiskami, szkicami i wzorami niczym jakieś starożytne malowidło naskalne.

Część tekstu przyblakła wskutek upływu czasu, wciąż jednak jesteś w stanie odczytać niektóre fragmenty. Do tablicy przyczepiono zdjęcia i rysunki.

Przyjrzyj się notatkom.

Charakter pisma jest tylko częściowo czytelny, udaje ci się jednak rozpoznać trzy slogany: „Włącz pracę, wyłącz rozproszenie!”, „WIRRÂL ODERWANY” i „śmierć cieplna wszechświata”...

Pełna treść to: „Śmierć cieplna wszechświata to nowy styl”. Inna notatka głosi: „Największy postęp w systemach gier fabularnych od lat trzydziestych”.

Na zewnątrz zimny wiatr szczelnie otula budynek. W jego powiewach wirują płatki śniegu. Starsza kobieta przechodzi obok budynku, który miejscowi nazywają Zgubioną Strefą Handlową. Bardzo się stara nie patrzeć w okna księgarni. To niemądre.

Przyjrzyj się zdjęciom.

Kolaż ze zdjęć przedstawia puste, lodowe krajobrazy spowite niekończącą się nocą. Dostrzegasz wieczną zmarzlinę i sylwety lodowców oraz zasypane śniegiem martwe drzewa.

Całe oceany pozamarzały od brzegu do brzegu. Widzisz osiedla w wyschniętych korytach rzek, które porzucono po burzy. Ciała zwierząt w mroku – truchła i kości.

Widzisz wbijające się w lodowce prymitywne szyby naftowe zbudowane przez leśnych dweorgów. Jurty pod śniegiem; wielkie, przypominające mamuty zwierzęta pociągowe...

Choć wizja ta jest mroczna i zimna, wydaje się też na swój sposób przytulna. Jak ajerkoniak albo morfina! Jakże potrzebny odpoczynek od naszego świata.

Na przyczepionej pinezką pocztówce napisano: „Scenariusz śmierci cieplnej. Wirrâl opuszcza orbitę swojego słońca i wyrusza w przestrzeń kosmiczną. Trwa desperacka walka o energię geotermalną”.

[Odejdź].

Przyjrzyj się rysunkom.

Te zwinne, szpiczastouche istoty są chyba różnego rodzaju welkinami. Dostrzegasz jesiennych świecowelkinów rzucających woskowe czary...

Przezroczyści welkinowie, których narządy widać przez skórę, a nawet eteryczni welkinowie pochodzący z rozległej pustki przestrzeni obocznorealnej.

Wygląda to na niesamowity postęp w stosunku do klasycznego uniwersum Wirrâla. Wszystko jest o wiele bardziej rozwinięte. Lata świetlne różnicy.

Jeśli tyle się napracowali nad tym, żeby welkini stali się bardziej czadowi, pomyśl tylko, co zrobili z dweorgami i z ludźmi.

Powinieneś uczynić jednego z tych welkinów swoją personą. Przestać być zwykłym człowiekiem, a zostać istotą fantastyczną...

Jeden z welkinów, górujący nad resztą, wydaje się jednak inny od pozostałych.

Przyjrzyj się tym welkinom. To ważne.

To Vaarahamira, wysoki welkin. Ma twarz białą i poznaczoną bliznami niczym spękany marmur. Ewidentnie jest welkińskim supremacjonistą. Treść notatki to „Wszystkie niewelkińskie rasy zostaną zlikwidowane”.

Huldurzy, dweorgowie, ludzie, nawet bezgłowi – wszyscy. Zlikwidowani. Wyobraź sobie świat, w którym są tylko welkinowie! Zieloni welkinowie, welkinowie strachu... i wysocy welkinowie, którzy rządzą wszystkimi.

Porucznik nie może powstrzymać się od komentarza: „Narysowanie tych małych welkinowych stworków zajęło mnóstwo czasu...”

„No dobrze, to mnie wiele nauczyło. Skończmy już o welkinach”.

„Spójrz tylko na te szczegóły. Włożono w to mnóstwo pracy...”

I po co to wszystko? Jak krew w piach.

„Kim są te istoty? Kto je narysował? One są prawdziwe? Mam tyle pytań...”

„To wygląda jak grafika koncepcyjna do projektu. Te stwory nie są prawdziwe”.

„Po co ktokolwiek miałby spędzać nad tym tyle czasu...?”

„Najwyraźniej niektórzy naprawdę lubią tworzyć świat. Nawet jeśli tylko na potrzeby gry”.

(Szepnij). „Jeden z nich to welkiński supremacjonista”.

„Mhm... Polityczny komentarz. A ten ma wspaniałą brodę...” – stwierdza porucznik, wskazując skinieniem głowy welkina z zarostem.

W nosie to mam. (Odsuń się).

Twój wzrok przesuwa się po czterech sekcjach dużej zielonej tablicy...

Kim są te wszystkie istoty? Wytworem jakiegoś udręczonego w gorączce umysłu?

Przyjrzyj się grafikowi.

To miesięczny kalendarz z roku 50. Na narysowanej markerem siatce widnieją tajemnicze słowa takie jak „sprint”, „minimi” czy „wskaźnik rozwoju”. Wielki plan produkcyjno-finansowy.

Wygląda trochę jak kalendarz akademicki. Tyle że o wiele brutalniejszy.

Wszyscy stale chwieją się na skraju otchłani. Otchłani produkcji. Kwadraciki wyglądają na uporządkowane, kryje się jednak za nimi chaos, lęk, ból...

Tyle bólu. Ból pleców, ból szyi, ból głowy, zespół cieśni nadgarstka, ból w piersi... Żadna siłownia nie zniwelowałaby skutków pracy w taki sposób.

„Minimi” znaczy „mini-meeting”. To element większego systemu zarządzania pracą o nazwie B.I.E.G. – 41. komisariat próbował kiedyś go zastosować, zakończyło się to jednak porażką.

Czytaj dalej. Co się stało?

Im późniejsza data, tym mniej obecnych jest pól siatki. W ostatnich dniach tablica wygląda niczym pusty nieużytek – miejsce, w którym mieszkają tylko porażka i smutek.

„Wygląda na to, że im się nie udało” – porucznik spogląda na mroźne pole lodowe nicości.

Notatka w lewym dolnym rogu tablicy ma treść: „SZCZEGÓŁY NA PAMIĘCI Z GRAFIKIEM PRODUKCYJNYM”.

Wygląda na to, że im się nie udało.

Odsuń się i przyjrzyj się czemu innemu.

Stara zielona tablica pokryta jest zapiskami, szkicami i wzorami niczym jakieś starożytne malowidło naskalne.