Z sięgającego ku morzu ramienia zwisa kartonowy transparent. Nierówne, namazane markerem…

Brązowego konia i jeźdźca pokrywa mozaika mandatów za parkowanie. Na każdym z nich widnieje ta sama wiadomość od patrolującego do winowajcy: „Zezwolenie na parkowanie tego pojazdu straciło ważność. Proszę opłacić mandat i zwolnić miejsce”.

„To parodia? Jest... całkiem niezła” – porucznik spogląda na plac i wzdycha. „Mamy szczęście, że możemy się tym cieszyć”.

Co za nuda! Rozrywka to nie jest jakaś ściana z napisem. Gdzie są artyści? Pirotechnicy? Na coś takiego nikt nie zwróci uwagi.

To uporządkowany wzór obowiązku. Obraz dobrze wykonywanej raz za razem pracy.

Jakież zapracowane palce. Każdy mandat napisany ręcznie, wyrwany z bloczka, a następnie przyciskany do metalu, póki się nie przykleił.

„Aż jest człowiek dumny, że należy do MOR-u”.

Kiwa głową w pełnej oddania służbie zgodzie, po czym zamyka na chwilę oczy. Gdy je otwiera, widać, że ma ci coś do powiedzenia...

„Detektywie, chcę ci zadać kilka pytań, jeśli nie masz nic przeciwko...”

„Nie mam”.

Kiwa głową, wpatrzony ciągle w stwora z mandatami powyżej, na setki blankietów trzepoczących jak pióra w zimnym powietrzu.

„Dlaczego to zrobiłeś?”

Postać w dziennej sukience skulona na fotelu po drugiej stronie pokoju... Spogląda na ciebie i posyła ci uśmiech.

„Chciałem czegoś lepszego dla siebie”.

Kiwa głową. Na rondzie panuje cisza, niemal niesamowita w świetle dnia. Mandaty pozostają wierne swym obowiązkom – poza kilkoma, które odpadły i zmiatają teraz brud ze znajdującego się poniżej asfaltu...

Szczerze. Może nawet zbyt szczerze. Czy my nie rozmawialiśmy o wspieraniu społeczeństwa?

Nie ma nic złego w dzikiej ambicji.

„Było warto?”

„Naprawdę nie potrzebuję takiego oceniania, zwłaszcza biorąc pod uwagę, ile zapłaciłem podatku”.

„Podatków? Jakich podatków? Jesteśmy w Revacholu” – stwierdza, rozglądając się wokół, jakby szukał ukrytego opodatkowania, po czym kręci głową.

„W porządku, ruszamy? Wciąż mamy kilka rzeczy do zrobienia, zanim będziemy mogli wrócić do domu”.

„Dobrze. Daj mi spojrzeć jeszcze raz na pomnik...”

„Jasne, poczekam, aż będziesz gotowy”.

Mandatowa istota wznosi się na końskim grzbiecie. Liczne podpory i liny wciąż trzymają w kupie złożony na nowo oryginał.

„Poczekaj, chcę porozmawiać najpierw z Idiotą w Spirali Katastrof”.

„Nie sądzę, abyśmy mieli na to czas. A nawet gdybyśmy mieli, to wątpię, aby był gdzieś w pobliżu. Wszyscy odeszli”.

„O czym mówisz?”

„Zdobyłeś sporą fortunę, którą zapoczątkowałeś zaniżonym wynagrodzeniem dla młodej artystki...”

I nie zapomnij o kłamstwie. Ani o tym, jak oszukałeś uczciwego właściciela lombardu.

Musiałeś zapłacić jej tak mało, inaczej nic byś nie zarobił. A jak nie zarobisz, to nie masz czego inwestować!

Porucznik mówi tak, jakbyś był bogaty – to powszechna, ale jednak pomyłka, zwłaszcza jeśli doliczyć podatek. Nie – przed nami jeszcze wiele pracy, jeśli mamy poczuć się finansowo zabezpieczeni. Cwaniakowanie nigdy się nie kończy!

Zaniżonym wynagrodzeniem? Ale zapłaciłeś najwyższą możliwą cenę!

Zaniżonym wynagrodzeniem? Zapłaciłeś tak, jak chciał rynek – nie za dużo, nie za mało...

I nie zapomnij o kłamstwie...

I nie zapomnij o tym, jak oszukałeś uczciwego właściciela lombardu.

„Hej, to wina systemu. Zrobiłem, co mogłem, żeby wspomóc artystów, dać ludziom zatrudnienie, wesprzeć społeczeństwo”.

„Ach tak. Prawdziwy z ciebie filantrop” – odpowiada z lekkim uśmiechem.

„Warto w 100 procentach. Zrobiłbym to raz jeszcze. Zadbałbym tylko o większy profit”.

„Ach tak. Prawdziwy z ciebie biznesmen” – odpowiada z lekkim uśmiechem.

„A jak uważasz? Żeby mieć co robić”.

„Nic nie uważam. Po prostu zadaję pytania”.

Tylko tyle to dla ciebie znaczyło? Równie dobrze mogłeś nie ruszać się z łóżka.

Oczywiste kłamstwo. Wiadomo, że uważa.

„Ostatnie pytanie, jeśli pozwolisz... Czy było warto?”

„Żeby ją odzyskać”.

„Kogo?” – pyta porucznik, spoglądając ci w oczy. Po chwili znowu kieruje wzrok w górę.

Właśnie, o kim ty mówisz?

Mówi o dupach. Nasz chłopaczyna będzie miał ich mnóstwo po tym, jak się tak wzbogacił!

„Nieważne. Kolejne pytanie: Czy było warto?”

„Tego żąda wolny rynek”.

Kiwa głową. Na rondzie panuje cisza, niemal niesamowita w świetle dnia. Mandaty pozostają wierne swym obowiązkom – poza kilkoma, które odpadły i zmiatają teraz brud ze znajdującego się poniżej asfaltu...

Czego żąda? Nieustającej rekonceptualizacji? Żyć, które straciliśmy? Maskarady?

Nie, wolny rynek żąda czegoś o wiele bardziej PR-owo stosownego niż to, co zrobił tutaj Idiota w Spirali Katastrof.

„Nie chciałem tego. To wszystko robota Idioty w Spirali Katastrof”.

Kiwa głową. Na rondzie panuje cisza, niemal niesamowita w świetle dnia. Mandaty pozostają wierne swym obowiązkom – poza kilkoma, które odpadły i zmiatają teraz brud ze znajdującego się poniżej asfaltu...

Dobrze. Nie bierz na siebie odpowiedzialności za tę katastrofę. To wszystko miało być dla ciebie promocją, a nie kpiną z twoich porażek.

Nie widzisz tego? Idiota w Spirali Katastrof w końcu osiągnął coś niezwykłego.

Ludzie próbują opłakiwać zmarłych, a jedyne, co słyszą, to szelest tych mandatów.

„Ale czy było warto? To wszystko, co stało się przedtem – Cindy, udziały... nawet uliczna lampa”.

„Ale czy było warto? To wszystko, co stało się przedtem – Cindy, udziały, to z Idiotą w Spirali Katastrof...”

„O co?”