Z sięgającego ku morzu ramienia zwisa kartonowy transparent. Nierówne, namazane markerem…

„O to... dążenie do bogactwa... dążenie do sławy” – spogląda w górę, próbując znaleźć określenie dla twoich działań.

„Właściwie to wolałbym ciszę”.

„W porządku” – porucznik milknie, zamykając się w sobie jak kieszonkowy notes.

Policyjne radio brzęczy, milcząc...

„Dziękuję”. (Patrz dalej na pomnik).

Twój wzrok prześlizguje się po koniu, jego patynowozielonej sierści. Coś czającego się w jego smutnych, zwierzęcych oczach każe ci się zatrzymać...

Było warto?

Myśl pobrzękuje głucho w twoim milczącym umyśle. Na skąpanym w słońcu rondzie panuje jeszcze większa cisza.

Czujesz u swego boku nieruchomą obecność porucznika...

Ona wróci.

Wiatr podrywa część z mandatów i rozsypuje je po asfalcie, znacząc ulice papierowymi funkcjonariuszami policji...

Na samym szczycie jest kurewsko samotnie.

Mandatowa istota nad tobą chyba się z tobą zgadza.

Postać w dziennej sukience skulona na fotelu po drugiej stronie pokoju... spogląda na ciebie i posyła ci uśmiech.

Szmaloir, hej... Gdzieś się podział? Mów do mnie!

Szmaloir jest tutaj. Ogląda twoje fiasko z pomnikiem jeźdźca. Powinieneś zdystansować się od tego projektu. Powiedzieć, że to samowolka twojego eksperta od rozwoju marki.

Tak. Niezbyt to dobrze PR-owo...

Samowolka? Nie. Idiota w Spirali Katastrof w końcu osiągnął coś niezwykłego.

Oczywiście, że zdystansujesz się od swoich występków. Kłamstwa, oszustwa, wyzyskiwania...

Nie, powinieneś się do nich przyznać, uznać je za twoje. Nie myśl o tych nienawistnikach.

Tak, wracajmy do zarabiania.

Słowa godne prawdziwego cwaniaka. Przed nami długa droga – jeśli doliczyć podatek, twoja wartość netto to wciąż zero!

No już, wystarczająco długo tu stoimy. A pieniądz nie śpi.

To bardzo pasuje do mojej marki. Możemy to wykorzystać.

Może... Lecz przed nami wciąż długa droga – jeśli doliczyć podatek, twoja wartość netto to wciąż zero!

Fiasko?! Nie, jest piękny...

Piękno nie wystarczy. Przed nami długa droga – jeśli doliczyć podatek, twoja wartość netto to wciąż zero!

Może to uczciwy obraz tego, kim jestem i co zrobiłem.

A ty co, nudziarski gliniarz? Jesteś cwaniakiem. A przed nami długa droga – jeśli doliczyć podatek, twoja wartość netto to wciąż zero!

Wartość netto, wartość netto... Przynajmniej ona mi została! Patrz na zmieniające się liczby.

Mewa ląduje na pomniku i przez chwilę spogląda z góry na miasto. Później znów odlatuje.

Gdzieś w szpitalnym łóżku policjant obraca się na bok, rozgorączkowany i wyczerpany...

Precz, głupie myśli.

Twój umysł milczy, podobnie jak skąpane w słońcu rondo.

Udało mi się.

„Khm, to był niestosowny żart. Pytaj”.

„Aż sam nabieram ochoty nas wypisanie mandatu”.

(Jęknij i chwyć się za ranę).

„Ekhem” – porucznik odchrząkuje, gotowy zmienić temat.

„Czym cieszyć? Ciężko to porównać z miejscem w pierwszym rzędzie w krainie wesołości La Comédie Revachol”.

Jasny, chromatyczny rozbryzg pokrywa powierzchnię pomnika. Nie sposób stwierdzić, czy farba układa się w jakąś konkretną formę, czy też artystycznym wyrazem jest sam fakt, że została wylana.

Porucznik przez kilka sekund rozważa renowację pomnika. „Czy ja czegoś tu nie dostrzegam? Niezbyt to imponujące”.

O tak, wiele trzeba tu przedyskutować. Éclaboussure rozbija linie pierwotnego dzieła z brązu, tworząc akt buntu, za którym wszyscy powinniśmy podążać. To anarchomodernistyczny zew. Zniszczenie przeszłości, walka o przyszłość.

Nie ma tu nic poza brakiem szacunku. Stary pomnik przeżyje tę odrobinę farby. Przeszłość przetrwa wszystko.

Rozbryzg jest ewidentnie dziełem czyjejś niezdarnej ręki. Może dodaje nawet artyzmu?

„Nawet ja nie jestem pewien, co to ma właściwie być”.

„Ekhem” – porucznik odchrząkuje, gotowy zmienić temat.

„Detektywie, chcę ci zadać kilka pytań, jeśli nie masz nic przeciwko...”

„O co?”

„O to... dążenie do bogactwa... dążenie do sławy” – spogląda w górę, próbując znaleźć określenie dla twoich działań.

„Właściwie to wolałbym ciszę”.

„W porządku” – porucznik milknie, zamykając się w sobie jak puszka farby.

Policyjne radio brzęczy, milcząc...

„Spokojnie, Kim, żartuję tylko. Pytaj”.

Kiwa głową, wpatrzony ciągle w zbezczeszczony pomnik powyżej, na niepokorną smugę farby zadającą barwny cios ponuremu otoczeniu.

„Dlaczego to zrobiłeś?”

Postać w dziennej sukience skulona na fotelu po drugiej stronie pokoju... Spogląda na ciebie i posyła ci uśmiech.

„Żeby ją odzyskać”.

„Kogo?” – pyta porucznik, spoglądając ci w oczy. Po chwili znowu kieruje wzrok w górę.

Właśnie, o kim ty mówisz?