Z sięgającego ku morzu ramienia zwisa kartonowy transparent. Nierówne, namazane markerem…

Fiasko?! Nie, jest piękny...

Piękno nie wystarczy. Przed nami długa droga – jeśli doliczyć podatek, twoja wartość netto to wciąż zero!

Może to uczciwy obraz tego, kim jestem i co zrobiłem.

A ty co, artystyczny glina? Jesteś cwaniakiem. A przed nami długa droga – jeśli doliczyć podatek, twoja wartość netto to wciąż zero!

Wartość netto, wartość netto... Przynajmniej ona mi została! Patrz na zmieniające się liczby.

Mewa ląduje na pomniku i przez chwilę spogląda z góry na miasto. Później znów odlatuje.

Postać w dziennej sukience skulona na fotelu po drugiej stronie pokoju... Spogląda na ciebie i posyła ci uśmiech.

Ona wróci.

Wiatr wieje na tyle mocno, że odrywa łuszczącą się na brzegach farbę. Jaskrawy bunt zaczyna już blaknąć...

Na samym szczycie jest kurewsko samotnie.

Zniszczony pomnik nad tobą chyba się z tobą zgadza.

Gdzieś w szpitalnym łóżku policjant obraca się na bok, rozgorączkowany i wyczerpany...

Precz, głupie myśli.

Twój umysł milczy, podobnie jak skąpane w słońcu rondo.

Było warto?

„Nie mam”.

„To precedens. Musimy przesłonić krzywdy przeszłości chwałą przyszłości”.

Kiwa głową, aby ci dogodzić, po czym zamyka na chwilę oczy. Gdy je otwiera, widać, że ma ci coś do powiedzenia...

„Tak się widać kończy zatrudnianie pijaka”.

„To, co tu widzisz, to całkowity brak poszanowania i dla sztuki, i dla historii”.