Rusztowanie wokół starego pomnika zostało rozebrane – w jego miejsce pojawiły się owoce…

Nie to obiecywał ci ten twój strateg od osobistej marki. Nikt nawet nie wie, że to ty płacisz za tę rekonceptualizację! Idź lepiej z nim porozmawiać. Dowiedz się, o co tu chodzi.

Jakie wgłębienia? Co ja widzę?

Coś o wielkiej energii kinetycznej musiało uderzyć w napierśnik – tam, gdzie byłoby normalnie serce. Czyżby kula?

Ktoś postrzelił go w serce. Ciekawe.

„Poruczniku, czyżby ktoś postrzelił króla?” (Wskaż wgłębienie).

„Możliwe...” – stwierdza, przecierając okulary, by przyjrzeć się pomnikowi. „Nie widzę. Ale wierzę na słowo”.

„Co o tym sądzisz?”

„Cóż... W Martinaise jest mnóstwo śladów po kulach. W trakcie rewolucji toczyło się tu wiele walk. Ale ten posąg niedawno odnawiano, więc może to jakiś żart? Może ktoś ćwiczył strzelanie do celu? Albo to polityczna manifestacja?”

„Nic z tych rzeczy. Może to ma jakiś związek z morderstwem?”

„Jeśli będziemy łączyć każdy ślad po kuli w Martinaise z naszym zabójstwem, to otrzymamy przytłaczającą liczbę luźnych wątków...” – stwierdza, wyjmując swój notatnik. „Ale z drugiej strony, nasza ofiara została zastrzelona. A ten ślad jest świeży”.

Zapisuje coś w notatniku. „Nie jest to zupełnie niezwiązane ze sprawą, więc możemy to odnotować. Ale nie pokładałbym w tym zbyt wielkich nadziei”.

Zobaczymy.

Król wznosi się wysoko nad tobą, spoglądając na zatokę. Milczący i obojętny na twoje spostrzeżenia.

„Jeśli będziemy łączyć każdy ślad po kuli w Martinaise z naszym zabójstwem, to otrzymamy przytłaczającą liczbę luźnych wątków...” – stwierdza, wyjmując swój notatnik. „Ale z drugiej strony, nie wiemy, z czym tak naprawdę mamy tu do czynienia, więc...”

Zapisuje coś w notatniku. „Odnotowałem to, ale nie pokładaj w tym zbyt wielkich nadziei”.

„Mhm, trening strzelecki”.

„Czemu nie?” – wzrusza ramionami. „Wynika z tego, że posiadanie broni nie jest tu niespotykane. I ludzie z niej strzelają. Czasem nawet do królów” – zapisuje coś w swoim notatniku.

„To na pewno polityczne. To król i został postrzelony”.

„Tak, pewnie żart”.

Nie wspominaj o tym.

Posąg wznosi się wysoko nad twoją głowę, milczący i obojętny na twoje spostrzeżenia.

Zadumaj się nad tą rekonceptualizacją.

Na rondzie panuje cisza, niemal niesamowita w świetle dnia. Stojący pośrodku herold zagłady czeka, aż zostanie połknięty przez jasne niebo, a jego kartonowy omen trzepocze na wietrze niczym żywa przynęta...

Na rondzie panuje cisza, niemal niesamowita w promieniach słońca. Król disco jest oświetlony jak na scenie i oczekuje funkowego bitu, który nigdy nie rozbrzmi...

Na rondzie panuje cisza, niemal niesamowita w świetle dnia. Cienisty żałobnik odcina się ostro na tle jasnego nieba, a kwiaty, które wynoszą go w rekwiem, zaczynają więdnąć...

Na rondzie panuje cisza, niemal niesamowita w świetle dnia. Mandaty pozostają wierne swym obowiązkom – poza kilkoma, które odpadły i zmiatają teraz brud ze znajdującego się poniżej asfaltu...

Na rondzie panuje cisza, niemal niesamowita w świetle dnia. Bezforemna plama jarzy się pośrodku, a otaczająca ją stara architektura jęczy w upale, obawiając się nadciągającej nieistotności...

Pośrodku ulicznej wysepki stoi stary pomnik. Otacza go ewidentnie naprędce sklecone rusztowanie.

Stary posąg stoi pośrodku wysepki ulicznej, skierowany ku morzu. Pokryty jest plakatami głoszącymi radykalne slogany, jak „żadnych królów, żadnych szefów” czy „jeszcze raz, a potem jeszcze raz!”.

W dolnej części plakatów, mniejszymi literami, zapisano szczegóły dotyczące spotkania w miejscowej kawiarni.

„Wygląda na to, że studenci wzięli sobie twoje rady do serca, detektywie”.

Stary posąg stoi pośrodku wysepki ulicznej, skierowany ku morzu. Jeździec i koń zdają się walczyć z więżącymi ich jaskrawymi kablami i drutem.

Stary posąg stoi pośrodku wysepki ulicznej, skierowany ku morzu. Obwiązany jest w całości jaskrawymi kablami i drutem. Tam, gdzie powinna być końska głowa, pozostały tylko poskręcane kawałki zbrojenia.

Stary posąg stoi pośrodku wysepki ulicznej, skierowany ku morzu. Wygląda, jakby został na nowo złożony kawałek po kawałku. W kupie trzymają go liczne liny i podpory.