Południowo-zachodniego wejścia do apartamentowca strzegą mocne metalowe drzwi. Są…

Południowo-zachodniego wejścia do apartamentowca strzegą mocne metalowe drzwi. Są zamknięte.

To może być wejście do apartamentowca, w którym zniknął palacz.

„Hej, jest tam pani? Sprawdziłem podwórze na tyłach, ale nie miałem jak tamtędy wejść”.

„I dobrze. Dość już mamy problemów z włóczęgami, pijakami i złodziejami szwendającymi się na tych korytarzach... Nie masz tu czego szukać”.

Zapukaj ponownie.

Drzwi ponownie grzechoczą, ale tym razem słyszysz wołający ze środka głos starszej kobiety...

„Przestań dobijać się do drzwi! Nie wpuszczę do środka żadnych obcych”.

„Chwila. Z kim rozmawiam?”

„Nieważne, kim jestem. Zmiataj mi stąd!”

Z wnętrza dociera do ciebie cichy odgłos miotły zamiatającej betonową podłogę.

„Policja, proszę otworzyć drzwi”.

„Policja?! Wszyscy wiedzą, że policja tu nie przychodzi” – na korytarzach roznosi się echem jej rechot.

„Ale ja nie żartuję”.

„Nie. Mówiłam już, że nie przyłożę ręki do tego, by do środka dostali się kolejni nieznajomi...”

„Idź pod drzwi od podwórza, może tam ktoś ci...” – milknie i zdanie pozostaje niedokończone.

Drzwi od podwórza? Tam, gdzie był palacz? Próbowałeś już. Nic z tego.

Drzwi od podwórza? Na wschodzie musi być jakieś inne wejście.

„Muszę porozmawiać z młodym mężczyzną z tego budynku”.

„Proszę, niech mnie pani wpuści. Jest tu zimno”.

Przekonaj ją, że jesteś prawdziwym policjantem.

Doskonale umiesz posługiwać się złowrogim prawniczym żargonem sugerującym odpowiedzialność karną, w rzeczywistości zaś pozbawionym jakiegokolwiek znaczenia.

Naprawdę?

Oczywiście. Tylko posłuchaj tych niejasnych, a mimo to złowrogich słów płynących z twoich ust...

„Proszę pani, ta niechęć do współpracy utrudnia policji działanie. Mogę być zmuszony zgłosić panią, co może skończyć się ukaraniem”.

„Znam swoje prawa! I nie »paniuj« mi tutaj, smarku!” – odpiera.

Lecz zamiatanie po drugiej stronie ustało.

„Proszę pani” – wtrąca się porucznik – „czy pomogłoby, gdybyśmy okazali pani nasze odznaki?”

Ach! Coś w rodzaju metody kija i marchewki.

„Chwila...” – słyszysz szczęk zamka, po czym kobieta po drugiej stronie dostaje ataku kaszlu.

„Nie obchodzą mnie jakieś śmierdzące odznaki. Drzwi są otwarte” – stwierdza świszczącym głosem.

Za mało szacunku!

„Dobrze. Czy pomoże, jeśli pokażę swoją odznakę?”

(Skłam). „Jeśli chce pani zobaczyć, mam tu odznakę”.

Już tego próbowałeś i tylko cię to zabolało. Lepiej więcej nie próbuj. Wtedy nie będzie BOLEĆ.

Nie przychodzi ci do głowy nic przekonującego. Czas na odrobinę policyjnej brutalności!

„Otwierać, bo rozjebię to gówno!” (Kopnij drzwi).

„Nie, nie zrobisz tego”.

„Nie przestraszysz mnie, śmieciu! Może i jestem starszą kobietą, ale poradzę sobie z takimi jak ty!”

„Proszę pani, jeśli nie otworzy pani tych drzwi, będę zmuszony zastosować na pani duszenie od tyłu. I będzie ono bolało”.

„Zaraz rozpieprzę tę budę!” (Zakasz rękawy).

„Kim, powiedz jej, że jesteśmy prawdziwymi policjantami!”

„Szanowna pani, zapewniam, że jesteśmy prawdziwymi funkcjonariuszami policji” – powtarza uprzejmie porucznik.

Nie słyszysz odpowiedzi. Tylko cichy odgłos zamiatania.

„Proszę pani, szukamy mieszkania Billie Méjean. Mamy ważne wieści do przekazania”.

Żadnej odpowiedzi. Słyszysz ze środka odgłos zamiatania. Wiatr przenika cię na wskroś przez ubranie.

Zapukaj.

Uderzone drzwi grzechoczą, próżno jednak nasłuchiwać odpowiedzi.

[Odejdź].