„Tak, o co chodzi?” – nie podnosi wzroku znad klawiatury.

„Tak, o co chodzi?” – nie podnosi wzroku znad klawiatury.

„Dobrze, dam ci już pracować w spokoju”. [Odejdź].

„Wieża przekaźnika jest w kiepskim stanie. Nie sądzę, żeby udało nam się połączyć przez nią z Łucznikiem”.

„To niedobrze. Jak zapewne zauważyłeś, Martinaise nie jest raczej miejscem, w którym roi się od anten radiowych o wysokiej mocy...”

Ma jednak jakiś pomysł. Widzisz niemalże zapalające się w jej mózgu światełka...

„Nie widzę innego wyjścia – będziemy musieli sami zbudować sobie antenę”.

„Brzmi to trudno. Nie możemy po prostu zdobyć jej gdzie indziej?”

„Nie taką, jakiej potrzebujemy. Koalicja ma niemalże monopol na sprzęt radiowy działający w meganiskich częstotliwościach. Ale na szczęście nie ma monopolu na fizykę”.

„Potrzebny nam metal. W dużych ilościach. Im wyższa konstrukcja, tym lepiej. Coś, co jest zarówno wybitne w stosunku do otoczenia, jak i łatwo dostępne. A jeśli w pobliżu jest źródło zasilania, to tym lepiej”.

„Zaraz. Możemy tak po prostu zbudować antenę?”

„Tak. Z technicznego punktu widzenia nie jest to nawet zbyt trudne. Bardziej skomplikowane będzie znalezienie właściwego miejsca”.

„To mi się podoba! Co musimy zrobić?”

„Czemu nie użyjemy po prostu twojej AR-1?”

„Bo to zupełnie inna klasa anteny. To jakby zamiast dalekodystansowej ciężarówki próbować użyć bolidu wyścigowego”.

„Widziałaś tu kogoś podejrzanego? Na przykład kobietę imieniem Ruby?”

„Co? Nie. Nie było tu nikogo podejrzanego”.

Nie widziała jej, szanowny panie. To prawda.

„Hej, jeszcze co do tej dwumilimetrowej dziury...”

„Przełyku, znaczy się” – podnosi wzrok, nieco rozdrażniona. „Co z nim?”

„Dziura w świecie... Co to dokładnie oznacza?”

„No właśnie, co to oznacza?” – spogląda na ciebie, a w jej lśniących jak perły oczach dostrzegasz coś gorączkowego. „Jak dotąd nie udało się stwierdzić, co to jest, bo nie da się zmierzyć niczego”.

„Co to jest twoim zdaniem? Jakie właściwości ma nic? Jak zmierzyć coś, co nie istnieje?” – nagle jest cała pochłonięta rozmową. Czeka na twoją odpowiedź.

To łatwe – mierzysz to otaczającym światem.

To chwilowo dla ciebie trochę zbyt wiele.

„Nie rozumiem nawet, jak możemy mówić o czymś, co nie istnieje, a co dopiero to mierzyć”.

„Robisz pomiary otoczenia. Tego, które istnieje wokół niego” – odpowiada. „Taki właśnie miałam zamysł, po to są tutaj te misy. Próbowałam używać hydroprzetworników, żeby nagrać ciszę. Dowiedzieć się, gdzie się ona zaczyna”.

Ha! A więc tym są te misy z wodą. Hydroprzetwornikami – urządzeniami do rejestracji dźwięku poprzez wodę.

„Ale szczerze mówiąc, nie idzie zbyt dobrze” – milknie i wlepia wzrok w swój krąg z mis. Wygląda on jak miejsce jakiegoś pradawnego rytuału.

Ale czy to ma coś wspólnego z nekroplazmicznymi formami życia? Mówiąc kolokwialnie – z duchami.

„Zbierając dane z otoczenia, z tego, co istnieje”.

„Dokładnie” – mówi, kiwając głową. „Taki właśnie miałam zamysł, po to są tutaj te misy. Próbowałam używać hydroprzetworników, żeby nagrać ciszę. Dowiedzieć się, gdzie się ona zaczyna”.

„Nie wiem, nie jestem tu dla jakiejś nauki. Chcę tylko rozwiązać sprawę morderstwa i móc już wrócić do domu”.

„Chwileczkę. Czy to znaczy, że żyjemy w świecie mającym jakieś dziury?”

„Nie wiem. Żyjemy? To właśnie próbuję tu zrozumieć. Ale jak mam to zrobić?”

„Mówiłaś, że badania nie idą dobrze. Czemu?”

„Bo działam metodą prób i błędów, próbując znaleźć przełyk. Dokładny punkt w przestrzeni”.

„Ta kopia zewnętrzna, którą mi przyniosłeś, bardzo się przyda...” – urywa w pół słowa. „Wiesz co, byłoby świetnie, gdybyś po prostu przestał gadać i dał mi pracować”.

„Pomógłbyś mi, gdybyś przyniósł mi kopię zewnętrzną. I to bardzo”.

„A ja nie mam...” – urywa w pół słowa. „Wiesz co, bardzo byś mi pomógł, gdybyś po prostu przestał gadać i dał mi pracować”.

„To wszystko, czego chciałem się dowiedzieć o strasznej dwumilimetrowej dziurze w świecie... Przynajmniej na razie”. (Zakończ).

„Świetnie” – jej ręce poruszają się po klawiaturze tak szybko, że przypominają smugi. „Dzięki”.

„Czy ta dziura ma związek z utratą danych z twojego dziennika?”

„Tak, to właśnie mnie tu doprowadziło...” – wpatruje się w lśniącą antenę stojącą na pobliskim stole. „Ale podejrzewam, że to może być coś bardziej skomplikowanego”.

„Wiesz choć mniej więcej, gdzie może się znajdować ta dziura?”

„Zakładam, że gdzieś pod tymi krokwiami dachowymi” – podnosi wzrok, próbując bez wielkiego powodzenia przebić nim gęstą jak smoła ciemność.

W mroku da się dostrzec tylko niewyraźne skrzyżowania krokwi. Większość wieży ginie wśród ciemności.

W ciemności mogą kłębić się dziwaczne rzeczy...

„Dlaczego właśnie tam?”

„Na tyłach kościoła jest takie miejsce, w którym wszelkie słyszalne wibracje wydają się wygasać. Nazwałam je »przełykiem«. A im wyżej jesteś, tym mniej dźwięku się rejestruje”.

„Kolumna ciszy? Jest pani pewna, że nie jest to po prostu jakaś architektoniczna ciekawostka?”

„Może tak. Ale znajduje się przedziwnie blisko fizycznych współrzędnych utraty danych, która sprowadziła mnie w to miejsce”.

„To tam mieszka kraboczłek”.

„Wiem”.

„Nie uważasz, że to kraboczłek może być tu w jakiś sposób odpowiedzialny?”

„Nie, nie uważam”.

Wydaje się lekko poirytowana pytaniami w tym temacie. Jej dłonie wprowadzają do pamięci maszyny setki poleceń.

„Czy to ma coś wspólnego z duchami?”

„Duchami?” – powtarza. „Nie, nie wydaje mi się. Nie wierzę w duchy”.

„A w inne nadnaturalne istoty?”

„Ja też w nie nie wierzę”.