Nie ma najmniejszego sensu stosować tu jakiejś manipulacji. Jesteś towarzyską bestią. Po…

„Umawialiśmy się na jedną kryptydę, skarbeńku”.

„Ale, ale... To jest o wiele ciekawsze niż moja prawdziwa praca”.

„Twoja praca musi być momentami dość frustrująca. No dobrze, ale jeszcze tylko jedna czy dwie...” – uśmiecha się łobuzersko.

„Największa kryptyda to oczywiście Olbrzym z Koko Nur. Jest gigantyczny”.

„Jeszcze tylko jedna, najwyżej dwie. Proszę, proszę”.

Szczerzy się. „Takiej prośbie odmówić nie mogę. No więc... największa kryptyda to Olbrzym z Koko Nur”.

„Olbrzym z Koko Nur, rzecz jasna!” – jej ton zdaje się sugerować, że powinno to być zupełnie oczywiste.

„Jaka kryptyda jest najbardziej niebezpieczna?”

Porucznik nachyla się w twoim kierunku. „Ej, obiecałeś, że to będzie tylko jedna kryptyda”.

„Tak, dobrze, możemy na razie zająć się czymś innym”. (Niehonorowo jest lekceważyć obietnicę).

Kiwa z aprobatą głową.

„Ale, Kim... ty też na pewno chciałbyś posłuchać o jeszcze jednej kryptydzie”.

Porucznik zamyśla się na moment.

Coś w nim pęka.

„Aa, pieprzyć to. Niech będzie, więcej kryptyd”.

Uśmiecha się. „Za najniebezpieczniejszą kryptydę uważa się Gnoma z Geromy”.

„Żadna z jego ofiar nie przeżyła. Pogrążeni w żałobie bliscy nigdy nawet nie znaleźli ciał nieszczęśników, bo jad Gnoma niemal całkowicie rozpuszcza materię organiczną”.

„Jak wyglądała ta kryptyda?”

„Było to ponoć niewielkie stworzenie, z błoniastymi palcami i wydatnym czołem. Taki niezgrabny cudak. Ale jego wygląd mógł napędzić strachu”.

„Para biwakowiczów znalazła go w stanie agonalnym. Usłyszeli dochodzące z lasu dziwne zawodzenie i poszli za tym dźwiękiem. Wystraszyli się i owinęli zwierzę brezentem, żeby je udusić”.

Spogląda na ciebie i przybiera nagle poważny ton. „Gnom z Geromy potrzebował całego dnia, żeby umrzeć”.

„Skoro znaleziono jego ciało” – porucznik nie potrafi się opanować – „to dlaczego w podręcznikach naukowych nie ma jego szczegółowych ilustracji potwierdzających istnienie tak zabójczego gatunku?”

„Niestety, pierwszy naukowiec, który miał okazję badać zwłoki stworzenia, umieścił je w słoju z formaldehydem, sądząc, że zneutralizuje on jad Gnoma”.

„Zamiast tego z zębów kryptydy wyciekł do płynu cały jad, rozpuszczając istotę. Paradoksalny koniec dla Gnoma, wielka strata dla nauki...” – ostatnie słowa wypowiada sama do siebie.

„Niestety”! Zawsze jest jakieś „niestety, ale zniknął”! Czy to nie nazbyt wygodne?

Nie. To było bardzo dobre wyjaśnienie, przestań być aż tak sceptyczny.

Oczywiście. Wspaniałe wyjaśnienie. Rozpuścił się we własnym jadzie. No, to dalej, spytaj znowu o jakieś gnomy czy co tam jeszcze.

„Bardzo to wygodny traf, że stworzenie tak po prostu zniknęło i więcej takiego nie widziano”.

Kiwa głową. „Rozumiem twój sceptycyzm, ale tak to jest ze wszystkim, co rzadkie i się wyróżnia – zapamiętujemy okoliczności zniknięcia i szukamy potem na próżno”.

„Nie ma żadnych zdjęć?”

„Niestety nie. A pierwszy naukowiec, który miał okazję badać zwłoki stworzenia, umieścił je w słoju z formaldehydem, sądząc, że zneutralizuje on jad Gnoma”.

„Umawialiśmy się na jedną kryptydę, skarbeńku”.

„Jeszcze tylko jedna, może dwie. Proszę, proszę”.

Szczerzy się. „Takiej prośbie odmówić nie mogę”.

„Za najniebezpieczniejszą kryptydę uważa się Gnoma z Geromy”.

„Ale, ale... To jest o wiele ciekawsze niż moja prawdziwa praca”.

„Twoja praca musi być momentami dość frustrująca. No dobrze, to jeszcze tylko jedna czy dwie...” – szczerzy się.

„Za najniebezpieczniejszą kryptydę uznano Gnoma z Geromy”.

„Gnom z Geromy” – zawiesza głos, by zwiększyć efekt tajemniczości.

„Gnom z Geromy? Nie brzmi tak groźnie”.

„Och, nic bardziej mylnego. Żadna z jego ofiar nie przeżyła. Pogrążeni w żałobie bliscy nigdy nawet nie znaleźli ciał nieszczęśników, bo jad Gnoma rozpuszczał wszelką materię organiczną”.

„»Gnom z Geromy«? Brzmi przerażająco”.

„Bez dwóch zdań. Żadna z jego ofiar nie przeżyła. Pogrążeni w żałobie bliscy nigdy nawet nie znaleźli ciał nieszczęśników, bo jad Gnoma rozpuszczał wszelką materię organiczną”.

„O rany, nigdy mi nie dość tych kryptyd”.

Szczerzy się. „To miło, że temat ci się spodobał, ale nie znam się na wszystkich. Spytaj mojego męża, gdy będziesz miał okazję. On jest prawdziwym ekspertem”.

Nie ma najmniejszego sensu stosować tu jakiejś manipulacji. Z radością opowie ci o swojej pracy. No dalej, spytaj!

„Pani Leno, chętnie posłucham o różnych kryptydach, które badaliście. Opowie mi pani o nich?”

„Z rozkoszą! Prawdę mówiąc, przyda mi się towarzystwo...”

Porucznik spogląda na ciebie w wymowny sposób. „Skończymy na jednej kryptydzie. Nie kilku. Jednej. Żeby nie zrobił się z tego jakiś kryptydowy spektakl”.

„Dobrze, Kim. Tylko jedna malutka kryptyda. Obiecuję”.

Kiwa głową i staje w wyczekującej pozycji.

Kryptydy, kryptydy. Posłuchajmy o wszystkich ciekawych kryptydach!

Oj, oj. Niełatwy wybór.

„Kryptydowy spektakl? Podoba mi się ten pomysł”.

„A mnie ani trochę. Więc posłuchamy tylko o jednej”.

Albo go bardzo rozczarujesz.

Porucznik spogląda na ciebie w wymowny sposób. „Skończymy na jednej kryptydzie, tak jak powiedziałeś. Jednej. Żeby nie zrobił się z tego jakiś kryptydowy spektakl”.

„Właściwie to przerwa ci się przyda, a ja chętnie zajmę czymś myśli...”

Czasami najbardziej czarujące, co możesz zrobić, to bycie umiarkowanym w swoich oczekiwaniach.

„Może mi pani powiedzieć o jednej, tylko jednej, ciekawej kryptydzie?”