Pułapka jest pełna szarańczy, wydaje się ona jednak słaba i chora. Kilka osobników leży…

Porucznik rozciąga swoje plecy.

„Męczy cię to już?”

„Nie, nie. Wszystko w porządku. Nie chciałem narzekać, po prostu...” – brakuje mu tchu. Na tym kończy się jego wypowiedź.

W tej pułapce też jest pełno spanikowanej szarańczy. Ani śladu kryptozoologicznych stworzeń.

„Kolejna pusta pułapka” – stwierdza porucznik bardziej z nawyku niż obowiązku.

„Jak tam ten trening cardio, poruczniku? Ja się bawię całkiem nieźle”.

„Nigdy nie odmawiam dobrej przebieżki – czy wciąż zajmowałbym się tą sprawą z tobą, gdyby było inaczej?” – porucznik uśmiecha się i stawia kołnierz swojej kurtki. Jest wietrznie.

„Chcę powiedzieć jasno: tak naprawdę nie wierzę, że ten straszyk istnieje, dobrze?”

„Oczywiście. Odnotowane” – patrzy na ciebie sceptycznie, gdy umieszczasz pułapkę z powrotem w trzcinach.

Nic nie mów, odstaw po prostu pułapkę.

Porucznik też milczy. Po prostu stawia kołnierz swojej kurtki – jest zimno, jak zawsze.

„Nie odpuszczajmy. Następna będzie ta szczęśliwa”.

„Tak. W następnej będzie siedział krab” – stawia kołnierz swojej kurtki – jest wietrznie. „Chyba zdajesz sobie sprawę, że to są pułapki na kraby?”

Rany, ale samotnie jest robić to w pojedynkę. Wiatr wydaje się jakoś dziwacznie wyć...

Szarańcza pełza we wnętrzu pułapki zdezorientowana, lecz niezjedzona. Nie widzisz żadnego zjadającego je mięsożernego trzcinowego straszyka.

„To ci niespodzianka” – stwierdza porucznik, obdarzając cię wymuszonym uśmiechem. „W każdym razie jedna sprawdzona, jeszcze trzy”.

„Będzie w następnej. Na pewno”.

„Na pewno” – powtarza i wpatruje się w morze, a po chwili przygląda się, jak odkładasz pułapkę na ziemię. „W każdym razie powietrze jest tu bardzo rześkie...”

„Nie ma co się uśmiechać. Nie spodziewam się, że coś znajdę. Pomagam kilku obywatelom i zażywam świeżego powietrza”.

„Nie chciałem cię urazić, po prostu...” – porucznik nie wie, jak dokończyć rozpoczęte zdanie. Przygląda się, jak odkładasz pułapkę na ziemię.

Nic nie mów, odstaw po prostu pułapkę.

Odkładasz mechanizm z powrotem na ziemię, między trzciny.

„Choroba, miałem nadzieję, że będzie w pierwszej”.

„Nieprawda” – stwierdza, wpatrując się w morze, a po chwili przygląda się tobie, jak odkładasz pułapkę na ziemię.

[Odejdź].

Tę pułapkę nie za trudno wypatrzeć, jeśli wiesz, czego szukasz. Jej ukrycie nie było dla kryptozoologa priorytetem.

Wśród trzcin leży znany ci już mechanizm – to kolejna z pułapek Morella. Dociążona i unieruchomiona kamieniami.

W trzcinach u twoich stóp leży pułapka. Wygląda jak ta, którą rozstawiał wcześniej Morell. Ta sama siatka, to samo odrutowanie.