Tylko martwa i umierająca szarańcza. I powolne kołysanie się okolicznych trzcin.

„Kolejna pusta pułapka” – stwierdza porucznik bardziej z nawyku niż obowiązku.

„Chcę powiedzieć jasno: tak naprawdę nie wierzę, że ten straszyk istnieje, dobrze?”

„Oczywiście. Odnotowane” – patrzy na ciebie sceptycznie, gdy umieszczasz pułapkę z powrotem w trzcinach.

„Nie odpuszczajmy. Następna będzie ta szczęśliwa”.

„Tak. W następnej będzie siedział krab” – stawia kołnierz swojej kurtki – jest wietrznie. „Chyba zdajesz sobie sprawę, że to są pułapki na kraby?”

„Jak tam ten trening cardio, poruczniku? Ja się bawię całkiem nieźle”.

„Nigdy nie odmawiam dobrej przebieżki – czy wciąż zajmowałbym się tą sprawą z tobą, gdyby było inaczej?” – porucznik uśmiecha się i stawia kołnierz swojej kurtki. Jest wietrznie.

Nic nie mów, odstaw po prostu pułapkę.

Porucznik też milczy. Po prostu stawia kołnierz swojej kurtki – jest zimno, jak zawsze.

Rany, ale samotnie jest robić to w pojedynkę. Wiatr wydaje się jakoś dziwacznie wyć...

Szarańcza pełza we wnętrzu pułapki zdezorientowana, lecz niezjedzona. Nie widzisz żadnego zjadającego je mięsożernego trzcinowego straszyka.

„To ci niespodzianka” – stwierdza porucznik, obdarzając cię wymuszonym uśmiechem. „W każdym razie jedna sprawdzona, jeszcze trzy”.

„Będzie w następnej. Na pewno”.

„Na pewno” – powtarza i wpatruje się w morze, a po chwili przygląda się, jak odkładasz pułapkę na ziemię. „W każdym razie powietrze jest tu bardzo rześkie...”

„Nie ma co się uśmiechać. Nie spodziewam się, że coś znajdę. Pomagam kilku obywatelom i zażywam świeżego powietrza”.

„Nie chciałem cię urazić, po prostu...” – porucznik nie wie, jak dokończyć rozpoczęte zdanie. Przygląda się, jak odkładasz pułapkę na ziemię.

„Choroba, miałem nadzieję, że będzie w pierwszej”.

„Nieprawda” – stwierdza, wpatrując się w morze, a po chwili przygląda się tobie, jak odkładasz pułapkę na ziemię.

Nic nie mów, odstaw po prostu pułapkę.

Odkładasz mechanizm z powrotem na ziemię, między trzciny.

Rozejrzyj się.

Trzciny kołyszą się na przybrzeżnym wietrze. Wyglądają, jakby na coś czekały.

Wiatr przybiera na końcu półwyspu na sile i smaga pas lądu z trzech stron świata. Jest zimny jak na tę porę roku.

Tę pułapkę nie za trudno wypatrzeć, jeśli wiesz, czego szukasz. Jej ukrycie nie było dla kryptozoologa priorytetem.

Wśród trzcin leży znany ci już mechanizm – to kolejna z pułapek Morella. Dociążona i unieruchomiona kamieniami.

W trzcinach u twoich stóp leży pułapka. Wygląda jak ta, którą rozstawiał wcześniej Morell. Ta sama siatka, to samo odrutowanie.