Półki wypełnione po brzegi kryminałami opowiadającymi o przygodach niezłomnego rzekomo…

Półki wypełnione po brzegi kryminałami opowiadającymi o przygodach niezłomnego rzekomo wesperskiego detektywa, Dicka Mullena.

„Przepraszam, co to za kryminały?”

„Och, zbrodnie, rabunki, morderstwa...” – wylicza, po czym kontynuuje szeptem: „Nawet przestępstwa seksualne. Mamy szczęście, że jest Dick Mullen i powieści, w których robi z tym wszystkim porządek”.

„Jest pan... policjantem... najwyraźniej. Powinien pan kupić wszystkie te książki. Można się z nich naprawdę nauczyć, jak być prawdziwym detektywem”.

Seksualne zbrodnie faktycznie przyciągnęły twoją uwagę, ale cały ten Dick Mullen dezaktywuje twoje ośrodki przyjemności.

UWAGA! Czytanie o Dicku Mullenie tak naprawdę nie uczyni cię lepszym detektywem.

[Odejdź].

Przyjrzyj się książkom na wystawie.

Kryminały... To jakaś kpina. Głupkowata interpretacja fizycznej, niewdzięcznej, codziennej pracy prawdziwych funkcjonariuszy policji.

Książki znacząco przesadzają co do tego, jak interesująca jest praca policjanta. Zbywają niedbale to, jak długo faktycznie trwa analiza śladów i eliminowanie ślepych zaułków.

Co więcej – autor NIE MA POJĘCIA, jak trudne jest zwykłe zdjęcie ciała z drzewa.

Co więcej, całkowicie ignorowane są w nich psychologiczne trudy długich lat stałego kontaktu z ludźmi przechodzącymi najgorsze chwile swojego życia.

Zero jakiejkolwiek informacji o stresie, jaki ta praca powoduje u rodzin funkcjonariuszy. Te detektywistyczne powieści nie mają nic wspólnego z prawdą. No dobrze. Chciałbyś listę książek na półce?

No jasne.

Widzisz: „Dick Mullen wkracza do akcji”, „Dorwij mnie, Mullen!”, „Niesamowite przygody Richarda P. Mullena”, „Dick Mullen i morderstwo w sadzie”, „Ponura sprawa Dicka Mullena”...

„Wieść o zabójstwie”, „Dick Mullen w morderczym domu”, „Ostatnie śledztwo Dicka Mullena” (oczywiste kłamstwo), „Dick Mullen w wieży zegarowej”, „Trudy Dicka Mullena”, „Niezłomny Dick”, „Stos pogrzebowy Dicka Mullena”, „Morderstwo Dicka Mullena”...

Są jeszcze jakieś?

Tak, jest też: „Dama winowajczyni”, „Żegnaj, mój Mullenie” (pozorowanie śmierci jest chyba stałym elementem serii), „Makabryczne opowieści Dicka Mullena”, „Mroczny przypływ nadciąga”...

„Tragedia Dicka Mullena” (znowu upozorowana śmierć) i oczywiście „Dick Mullen morderca”, w której aby złapać zabójcę, detektyw sam musi się nim stać.

Bez żartów, nie tak prawdziwa policja rozwiązuje sprawy – zamiast tego siedzi jakieś dwadzieścia kilometrów dalej w opancerzonym powozie motorowym.

„No, Chester, opowiedz to jeszcze raz” – mówi łysy mężczyzna, obracając się ku drugiemu, szczuplejszemu, i klepiąc go po plecach.

„Znowu? Stary, opowiadam ci co najmniej raz w miesiącu. To nie jest aż takie znowu ciekawe” – odpowiada Chester.

„Jest jak cholera” – mówi łysol. „W dodatku oni nie znają tej historii” – wskazuje na cywili siedzących na tylnej kanapie. „Bo widzicie, ten tutaj Chester...” – szturcha szczupłego palcem. „Chester raz upozorował własną śmierć!”

„O rety! Dlaczego?” – jeden z klientów zerka zdziwiony. Łysy mężczyzna wykrzykuje odpowiedź:

„Kurewsko niebezpieczna sprawa, nie, Chester? Prawie cię wtedy zdmuchnęli”.

„Taaa, choć mało brakowało, żeby...” – mamrocze Chester, po czym odwraca się do urzeczonego słuchacza. „No dobra, więc śledziłem raz takiego typka, Franka Buta...”. Wnętrze powozu motorowego jest gęste od tytoniowego dymu. Na zewnątrz zaczyna padać...

Nadal nie znasz odpowiedzi na najistotniejsze pytanie: kim jest Dick Mullen?

Chwileczkę. Nic z tego nie dało nam żadnej odpowiedzi na pytanie, kim właściwie ten Dick Mullen jest...

Ssssssszanowny panie, od tego Mullena możessssssz się wiele nauczyć, gdybyś zrozumiał, kim on jesssssst....

Dobra, przerwijmy to już.

Dick Mullen umiera?!

Och, nie, okazuje się, że upozorował własną śmierć, żeby rozwiązać sprawę.

Boże, nie.

„Chcę kupić tę powieść o Dicku Mullenie”.

„Hmm... Oczywiście” – odpowiada i lekko drży. „Tyle przemocy i niemoralności... Ee... Znaczy, miłej lektury!”

Zdobyłeś przedmiot, z którym można wejść w interakcję. Przyjrzyj mu się uważniej, przechodząc do zakładki INTERAKCJI w twoim EKWIPUNKU.

Kto to jest Dick Mullen?

Wprawnym okiem dostrzegasz małą gąsienicę pełznącą po grzbiecie książki. Tytuł brzmi „Dick Mullen i pomylona tożsamość”.

Co my tu mamy? Pomylona tożsamość...

Znoszona książka w miękkiej okładce z czasów Dicka Mullena jako klasycznego twardziela. Fabuła traktuje, zdaje się, o tym, że zostaje on wrobiony w morderstwo swojego najlepszego przyjaciela i ma tylko kilka dni, żeby udowodnić swoją niewinność.

Hmm. Czemu to do mnie przemawia?

Może to te motywy niestabilnych tożsamości i szokujących zdrad?

Nie, musi chodzić o coś innego.

Może przyciąga cię mroczna atmosfera tych książek?

Tak, jestem dość emocjonalny. Mrok do mnie przemawia.

W takim razie to książka dla ciebie.

Nie, to też nie to.

To może dlatego, że ta gorąca dama w obcisłej sukience na okładce przyprawia cię o wzwód?

Co? Nie. Nic takiego nie ma miejsca.

Oczywiście, że ma. Ta wypukłość w twoich spodniach jest zawstydzająco wyraźna.

Spokojnie, nie jest tak źle. Poza tym oznacza to, że twoja krew zaczyna znów normalnie krążyć. To dobra wiadomość.

„Stało się coś, detektywie?”

„Kim, opisałbyś tę kobietę jako gorącą damę?”

Porucznik mruży oczy i przez chwilę rozmyśla nad okładką.

„Powiedziałbym, że z całą pewnością pasuje do tego opisu – oczywiście pod warunkiem, że jest w twoim typie”.

„Nie, wszystko dobrze”. (Ukradkiem popraw spodnie).

Porucznik kiwa głową. Masz wrażenie, że na jego ustach pojawił się przez chwilę uśmieszek, ale nie jesteś tego pewny.

Przestań się gapić – jesteś w miejscu publicznym! Będziesz miał na to czas później. W prywatnym zaciszu swojego pokoju.

O, tak. To na pewno to.

Tak, to właśnie książka dla ciebie.