„Powiedziałem ci już wszystko, co wiem” – rozgląda się nerwowo. „Czy możesz już więcej ze…

„Jak się nazywasz, zjebie?! Pójdę i powiem przez radiostację, kto dokładnie kazał Madre spierdalać”.

„Wsadzę cię do celi z wielkim kiptem. Będziesz krwawił od jego fiuta. Rozumiesz?”

Po co ty się w ogóle starasz? Nie dasz rady wprawić samego siebie w szał tak, żeby nie wyglądało to źle. A jest z tobą wystarczająco niedobrze i bez takich paskudnych pomysłów.

Ostatnie niepowodzenie było tak demoralizujące i zadziwiające, że nie umiesz już rozbudzić w sobie gniewu.

Najważniejsze to nie przesadzić. Nawet kiedy próbujesz kogoś przestraszyć, najważniejsza kwestia to: jak będzie to wyglądało to w twoim CV?

Musisz też, rzecz jasna, pamiętać o społecznej wrażliwości, jaką się musisz wykazać. Pamiętaj, ludzie patrzą.

„Może tak pójdziemy na ubocze i sobie porozmawiamy?”

„Co?” – kierowca ciężarówki wybucha pogardliwym śmiechem. „A co według ciebie robimy teraz, cherlaku? Jesteśmy na zewnątrz i rozmawiamy!”

„Szlag... Chodzi mi o to, że... Chcesz znaleźć jakieś ustronne miejsce, żeby... Nie, psiakrew...”

Kierowca unosi brew. „To jakiś homo-podryw?”

„Tak... może tak...”

„No dobrze, wystarczy tego, detektywie. Wystarczy”.

„Zapytajmy po prostu Tommy'ego, w porządku? Marnujemy tu tylko czas”.

Możesz też się rozejrzeć, znaleźć szoferkę tego typka. Sprawdzić wszystkie ciężarówki. To dość straszne, jak policja ci grzebie w rzeczach, nie?

„Będziemy musieli zapytać o kierowczynię kogoś innego. Ruszajmy”.

Przestań już. Po prostu spytaj innych kierowców. Musisz dowiedzieć się, kim jest kierowczyni, a w ten sposób nie dasz rady. To zbyt wiele.

Przestań już. Po prostu odejdź. Spytaj Tommy'ego albo kogoś. Musisz dowiedzieć się, kim ona jest, a w ten sposób nie dasz rady. To zbyt wiele.

„Nie, nie, oczywiście, że nie. Po prostu powiedz, co wiesz”.

„Zmuś mnie, cherlaku” – wydmuchuje z ust obłok dymu prosto w twoją twarz.

„Nie mam pojęcia, skąd mi się to wzięło...”

Porucznik rzuca ci krótkie spojrzenie z ukosa.

„Słuchaj, przepraszam. Możesz mi po prostu powiedzieć, co wiesz?”

„Koniec zabawy. Mam na ciebie niezły towar”.

„Tak?” – prycha. „I co niby na mnie masz?”

„Eee... Twój rasizm?”

„O czym ty bredzisz? Żyjemy w rasistowskim świecie. To nie moja zasługa. Ani twoja – a ty też jesteś rasistą!”

„O czym ty bredzisz? To rasistowski świat. Nie stał się taki za moją sprawą. Ja w nim tylko żyję – walczę o przetrwanie. Właśnie tak. To walka o przetrwanie”.

„No wiesz... ciebie. Towar”.

„Co przewozisz?”

„Ostatnio niewiele. Miałem odebrać stąd ładunek, ale robotnicy portowi urządzili strajk, więc... siedzę na dupie i czekam”.

„Jaki ładunek masz odebrać?”

„Jabłka”.

„Jabłka” to właśnie coś, co powiedziałaby osoba mająca coś do ukrycia...

„W porządku. Mam jeszcze inne pytania”.

„Dobra” – wzrusza ramionami.

Zbył cię i już. Spójrzmy prawdzie w oczy: zostałeś pokonany.

„Brzmi mi to jak przykrywka”.

„Posłuchaj, detektywistyczny asie, moja rodzina zajmuje się transportem z dziada pradziada. Mamy starożytne prawa i przywileje...” – traci cierpliwość, bo musi ci to tłumaczyć.

„Jestem tu, żeby odebrać ładunek pieprzonych jabłek. Najzwyklejszych zebranych przez Kojko jabłek”.

„Kojko” może być kolejnym wyzwiskiem. Używanym chyba wobec osób z Graadu.

„Och, czyli w... Graadzie hodują jabłka?”

„Taa, to ich główny towar eksportowy. Uprawiają je na południu w Yekokataa. Piękne miejsce z malowniczymi widokami”.

Yekokataa to tak naprawdę zniszczone pustkowie, którego nazwa w tłumaczeniu znaczy dosłownie „Strefa Katastrofy Ekologicznej”. Nie ma tam malowniczych widoków i nie żyją tam właściwie żadne rośliny ani zwierzęta.

„Yekokataa nie leży na południu i na pewno nie hodują tam jabłek”.

„Taa? Kto tak twierdzi?”

„Nawet sama nazwa to stwierdza: Strefa Katastrofy Ekologicznej”.

Kierowca ciężarówki wpatruje się w ciebie uważnie, po czym wzrusza ramionami. „No to uprawiają jabłka gdzieś indziej. Z tymi Kojkami to nigdy nic nie wiadomo. Są wszędzie – tylko nie w swoich własnych domach”.

„Właściwie to nie jestem szczególnie zainteresowany twoim towarem”.

„Ciągle mówisz o »Kojkach«. Co to właściwie znaczy?”

„Ma na myśli mieszkańców Graadu”.

„No wiesz... Graadniki. Graadvolki. Degeneraci z Graadu”.

„Rozumiem, czyli to obelga związana z pochodzeniem”.

„Hej, skoro nazwa i opis pasują naturalnie, to kim jestem, żeby z tym walczyć?”

„Czyli jabłka. Z Graadu. Jasne. Pewnie”.

„Jabłka” – gasi trzymanego papierosa i pstryknięciem posyła niedopałek w kierunku ulicy.

„Dobrze. Mogę zobaczyć te jabłka?”

„Przegapiłeś, jak tłumaczyłem, że jeszcze ich tu nie ma? Poza tym, nawet gdybym je miał, to nie wsadzałbym w nie nosa…” – odpowiada, patrząc na ciebie z dziwnym błyskiem w oczach.

Spokojnie. Dowiedziałeś się wszystkiego, czego mogłeś. On pewnie nawet nie wie, co przewozi, nawet jeśli to faktycznie coś szemranego. Więc uniknąłby odpowiedzialności.

„No dobrze, ale czemu »Kojko«?”

„Bo tak się wszyscy nazywają. Kojko Pijic, Lzloslaw Kojko. Kojkowicz jakiś tam. Mają niską samoocenę. Niby wyglądają jak ludzie z Okcydentu, ale nimi nie są... Nie są naprawdę tacy jak my”.