„Powiedziałem ci już wszystko, co wiem” – rozgląda się nerwowo. „Czy możesz już więcej ze…

„Urocza z was para, wiecie?” – pyta kierowca, spluwając.

„Smród robi się nie do zniesienia”. Zwraca się do ciebie: „Jest jakiś powód, dla którego mnie niepokoicie?”

„Witam w Revacholu!” – kierowca ciężarówki rozpoznaje cię. „Pozbyłeś się tego drugiego, co? Dobra decyzja”.

„Masz na myśli mojego partnera? Porucznika Kitsuragiego?”

„Ta... nie... nieważnie, funkcjonariuszu. Miło pana poznać. Jestem camionneurem, ojcem trójki dzieci i revacholskim patriotą”.

„To... rozbrajająco bezpośrednie”.

„Zwykła prawda” – odpowiada mężczyzna, wzruszając ramionami. „Przede wszystkim jestem prawdomówny”.

Jego ciało cuchnie ciężkim olejem napędowym, a oddech papierosami z dużą ilością substancji smolistych. To pewnie Astry White.

„Och, czyli kierujesz ciężarówką?” (Udawaj, że nie zrozumiałeś końcówki).

„Tak, kieruję ciężarówką. W tę i z powrotem. Czasem tkwię też w korku i pilnuję tej ciężarówki”.

„Co to jest camionneur?” (Udawaj, że nie zrozumiałeś końcówki).

„Kierowca ciężarówki. Kierujący ciężarówką. A czasem tkwiący w korku i pilnujący swojej ciężarówki”.

„Tak się nie mówi o przedstawicielach prawa”.

„Tak jest!” – odpowiada, wykonując udawany salut. „Miło pana poznać, funkcjonariuszu. Jestem camionneurem, ojcem trójki dzieci i revacholskim patriotą”.

„Witam w Revacholu” – oznajmia otyły mężczyzna. Jego słowa nie są skierowane do ciebie. Ich adresatem jest porucznik.

„Co to jest... Revachol?”

„Nie witaj mnie tu w Revacholu” – odgryza się porucznik. „Mój dziadek przybył tu, opuszczając liczącą trzy tysiące lat rasistowsko-izolacjonistyczną kulturę, podczas gdy twoi przodkowie trafili na tę wyspę ledwie trzysta lat temu”.

„Każda szkoła myśli filozoficznej i każdy rodzaj rządu zawiodły w tym mieście – ale i tak je kocham. Należy do mnie w takim samym stopniu jak do ciebie”.

Obojętną maskę porucznika zastąpił cały wachlarz emocji. Mówi teraz nie jako policjant, lecz jako obywatel. Jest Vacholiere. Revacholczykiem.

Nic nie mów.

„To przez ludzi takich jak ty Revachol jest wciąż podzielony, co utrudnia wszystkim wydarcie się z tego powojennego limbo”.

Ma na myśli to, że zafiksowanie na revacholskim narodzie utrudnia miastu osiągnięcie prawdziwego samostanowienia.

„Limbo? Co się tutaj dzieje?”

„Daj spokój, człowieku, powiedziałem tylko »witam w Revacholu«... To taki zwyczaj kierowców ciężarówek”.

„Ma rację. Niweczysz naszą najlepszą szansę na samostanowienie”.

„Dobra, nie chcę mieć z tym nic wspólnego”. [Odejdź].

„Przestań się czepiać tego gościa. Czuje po prostu dumę z tego, że jest revacholczykiem”.

„Och, a więc jesteśmy w Revacholu”.

Nie zwraca na ciebie uwagi. „To przez ludzi takich jak ty Revachol jest wciąż podzielony, co utrudnia wszystkim wydarcie się z tego powojennego limbo”.

„Tak, powiedz mu!”

„Co się dzieje? Wydajesz się rozgniewany, Kim”.

„Nieważne, chodźmy stąd”. [Odejdź].

„Czemu zwracasz się tak do mojego partnera?”

Ten mężczyzna to kłopoty. Możesz nie chcieć pakować się w to teraz. Będziesz miał wiele czasu później...

„Witam w Revacholu!” – oznajmia otyły mężczyzna. Między palcami trzyma zapalonego papierosa.

Zwykle mówi to szyderczo, ale masz wrażenie, że w twoim przypadku to autentyczne powitanie.

„E, tak, witam. Ktoś ty?”

„Och, jestem tylko prostym camionneurem, ojcem trójki dzieci i revacholskim patriotą”.

„Dzień dobry. Kim jesteś?”

„Nic tu wartego uwagi”. [Odejdź].

Ten mężczyzna to kłopoty. Możesz nie chcieć pakować się w to teraz.