„Niestety nie” – wzrusza ramionami. „W przeciwieństwie do większości miejscowych nie mam…

„Niestety nie” – wzrusza ramionami. „W przeciwieństwie do większości miejscowych nie mam problemu z pomaganiem służbom porządkowym, ale ta konkretna awantura całkiem mnie ominęła”.

„A... większość miejscowych?”

„W Martinaise Związek stanowi prawo, więc trudno się im dziwić”.

„Ale pan nie ma problemu z gliniarzami?”

„Gliniarz to pejoratywne określenie. Nie mam nic do milicjantów. Przeciwnie, podziwiam ich wysiłki zaprowadzania porządku na naszych ulicach”.

Nie wie nic o zbrodni. Lepiej spędzisz swój czas, dyskutując o polityce.

„Spytam jeszcze raz: niczego pan nie wie?”

„Gdybym coś wiedział, nie bałbym się o tym powiedzieć. Zwyczajnie nie wiem. Jestem starcem, ale nie tchórzem. Codzienne sprawy motłochu już mnie nie zajmują”.

To prawda, szanowny panie. On nic nie wie.

To mężczyzna z bogatą przeszłością, lecz marną teraźniejszością. I niemal bez przyszłości.

„A policjantki?”

„Jestem przekonany, że są niezastąpione w pracach administracyjnych i tym podobnych”.

„Próbuję unikać wypowiadania się na kontrowersyjne tematy. Zakończmy tę rozmowę”.

„Znam ja ten typ” – krzywi się. „Możecie sobie podać z Gastonem ręce. On jest jak chorągiewka. Też nigdy nie bronił swoich poglądów”.

„Och, René...” – uśmiecha się szeroko i przyjaźnie. „Gdybyś tylko znał życie wolne od konfrontacji, konfliktów i skrajności...”

„Nie wspominając o utrzymywaniu czystości na komisariacie i pilnowaniu, aby mężczyźni byli syci i zadowoleni”.

„Żaden mężczyzna nie może sięgać za horyzont, jeśli nie jest pewien swojego zaplecza. Gdy kobiety się tym zajmują, mężczyźni mogą brać się za bary z poważniejszymi problemami”.

„Wielkie umysły myślą podobnie, René. Pan i ja naprawdę mamy to wszystko rozpracowane”.

„MOR nie dyskryminuje” – stwierdza oschle porucznik. „Kobiety muszą spełniać te same standardy co mężczyźni. I – co widać w kwartalnych statystykach – wykonują swoje obowiązki równie skutecznie”.

„Jednak w przeciwieństwie do mężczyzn muszą też radzić sobie z mentalnością, którą obaj właśnie przejawiacie”. Marszczy brwi. „Gdyby nie to, z pewnością byłyby od nas skuteczniejsze”.

„Cieszę się, że przynajmniej niektórzy posiadacze odznak zachowali rozsądek w tych niespokojnych czasach”.

„No może. To chyba nie jest takie czarne i białe, ale nie czuję się dobrze, zaprzeczając”.

„Wie pan, zaczynam mieć trochę wątpliwości”.

„Możemy więc tymczasem zmienić temat” – proponuje, poprawiając czapkę.

„Proszę nawet nie myśleć o sugerowaniu, że kobiety nie nadają się do pracy w terenie...”.

„Zauważam tylko, że natura w swej nieskończonej mądrości lepiej przystosowała mężczyzn do wykonywania określonych... bardziej wymagających zadań”.

„Zachowanie trzeźwości umysłu, błyskawiczne podejmowanie trudnych decyzji czy nawet radzenie sobie z fizycznymi przeszkodami to przykłady takich właśnie wyzwań”.

„Proszę powiedzieć, w czym jest pan naprawdę dobry, a znajdę kobietę, która jest w tym lepsza”.

„Nie chcę wchodzić w takie dyskusje z przedstawicielem milicji” – odpowiada spokojnie. „Powiem tylko, że w ciągu minionych osiemdziesięciu dwóch lat raz za razem obserwowałem, jak w pełni sprawdzają się moje przekonania”.

Ta kobieta, która nie umiała wybrać między nim a Gastonem, Jeanne-Marie. To ona musi być przyczyną jego zgorzknienia. Winą za jej niezdecydowanie obarcza wszystkie kobiety.

„Jest pan trochę dupkiem, co, staruszku?”

„Nie ma sensu złościć się na naturę. Tak po prostu zostaliśmy stworzeni”.

„Nie istnieją obowiązki, którym funkcjonariuszki MOR-u nie umiałyby sprostać”.

„Musisz jednak przyznać, że natura w swej nieskończonej mądrości lepiej przystosowała mężczyzn do wykonywania określonych... bardziej wymagających zadań, czyż nie?”

„Nie, nie sądzę, żeby miała tu miejsce jakakolwiek ewolucyjna nierówność”.

„Doprawdy?” – uśmiecha się ironicznie. „Niech przeciętna kobieta i przeciętny mężczyzna zmierzą się w ciemnej uliczce – zobaczymy, które z nich będzie górą”.

„Równość płci to bardzo szlachetna i bardzo nowoczesna koncepcja, ale w prawdziwym życiu pierwotne role biorą górę. Nie mam ochoty o tym dyskutować”.

„Tak, w sumie to racja”.

„Nie ma powodu, żeby nad tym ubolewać. Tak po prostu urządzone jest królestwo zwierząt”.