Znowu jest! Ten port nawiedza jakiś upiorny zapach. Czuć tu...

Znowu jest! Ten port nawiedza jakiś upiorny zapach. Czuć tu...

Głównie ciężkim olejem napędowym. W końcu to port przemysłowy.

Lata niepokojów, nadziei i marzeń obróconych w proch uderzeniami niezmordowanych fal kapitału.

Czuję odrobinę zapach marzeń ścieranych na proch przez kapitał.

Bez wątpienia. A zapach dociera... z tamtej balustrady!

Znaczy się, od Mañany?

Tak. To twoja szansa na nawiązanie kontaktu.

Ale zrób to z wyczuciem. Komuniści znani są z tego, że zaskoczeni przypuszczają atak.

Znaczy się, od tego chudego w czerwonej czapce?

Nadal nic nie czuję.

Bzdura. Smrodu komunizmu nie da się pomylić z niczym innym. I dobiega on... z tamtej balustrady!

(Zamknij oczy i weź głęboki oddech).

Teraz już czujesz?

Bierzesz wdech. Rzęski na twojej tkance nabłonkowej nosa drżą z ekscytacji, racząc się wirującą mieszaniną przemysłowych zapachów...

Pierwszy dociera do ciebie zapach podnieconych łamistrajków – potu i ludzkiego łoju, zbyt tłustych posiłków wyciągniętych z bakelitowych pudełek śniadaniowych, gryzący odór ługowego mydła. Później pojawia się aromat powoli utleniającej się metalowej bramy i zastałego smaru, jakiego pełne są wszystkie jej szczeliny...

„Wciąż węszysz za komunistami, detektywie?”

„Tak”.

„Dobrze, poczekam tutaj, aż skończysz” – mówi porucznik, trącając czubkiem buta coś leżącego na ziemi.

To udawana niecierpliwość. Jest ciekaw, jak się ta twoja sprawa osobista zakończy.

To, co myśli porucznik, jest bez znaczenia. Twoja kora polityczno-węchowa rozpędziła się niczym lokomotywa. I kieruje cię prosto... do tamtej balustrady!

Toleruje twoją sprawę osobistą, ale jego cierpliwość jest na wyczerpaniu.

„Czemu tak mówisz?”

„Bez urazy, detektywie, ale nie jesteś szczególnie subtelny”.

Porucznik ma rację. To aż niesamowite, jak niesubtelnie węszysz wokół. Jakbyś nieomal próbował ściągnąć na siebie uwagę.

„Nie”.

„Mhm”.

Porucznik nie jesssst przekonany, ssssszanowny panie.

„Wszystko w porządku, detektywie?” – porucznik spogląda na ciebie ze zdziwieniem.

„To taka dość osobista sprawa”.

„Sprawa osobista”.

„Cieszę się świeżym powietrzem, jak każdy normalny detektyw”.

„Dużo tu powodów do radości, co?” – mówi porucznik, marszcząc nos.

Słowem – czujesz dokładnie to, czego spodziewałbyś się w każdym porcie uprzemysłowionego świata...

„Węszę za komunistami, Kim”.

„Węszysz za...”

„Wiesz co? Rób sobie, co chcesz, detektywie. Nie przeszkadzaj sobie”.

Fakt, że porucznik nie naciska cię w sprawie tych zdecydowanie pozazawodowych działań, świadczy o jego szacunku dla ciebie.

Porucznik nie posiada twojej wysoce rozwiniętej kory polityczno-węchowej. Smród komunizmu jest ewidentny. I dobiega on... z tamtej balustrady!

„Nie umiem dostrzec, jak wiąże się to z naszym śledztwem, ale nie wątpię, że wszystko się z czasem ujawni”.

Tak naprawdę porucznik wcale nie jest przekonany, że cokolwiek zostanie ujawnione.

„Z uwagi na nasze śledztwo radziłbym ci skupić się na naszym zadaniu. Swoje polityczne projekty możesz realizować po godzinach pracy”.

Porucznik nie jest zadowolony z takiego obrotu spraw, wątpliwe jednak, aby interweniował.

„Pracuję nad rozwijaniem swojej politycznej świadomości”.

„Rozwijasz swoją...”

Tak naprawdę to nie. W gruncie rzeczy, to nie czujesz za bardzo niczego. Może alergia ci się odzywa?

Jest! Czujesz to?

Ale co?

Naprawdę nie wyczuwasz tego niemożliwego do podrobienia aromatu niezadowolenia i niepokoju? Poczucia, że świat potrzebuje dramatycznej, brutalnej wręcz zmiany w swoim porządku?

Czy to oznacza, że w pobliżu jest komunista?

(Zamknij oczy i weź głęboki oddech).

Nic nie czuję.