„Legenda powraca. Wiesz już, co i jak, bohaterze. Fajki do palenia, pilzner... do picia…

„Legenda powraca. Wiesz już, co i jak, bohaterze. Fajki do palenia, pilzner... do picia. Wykupiłeś już cały zapas spirytusu... i speedu” – stwierdza ze smutkiem.

„Czemu butelka spirytusu kosztuje 300 reáli?”

„Widzisz, przyjacielu...” – wyjmuje zakorkowaną litrową butelkę zawierającą niebieskawą ciecz. „To jest naprawdę cenne. Warte każdego reála, jeśli łapiesz, co mam na myśli. Zdobyłem ten alkohol dzięki pewnemu biznesowemu przedsięwzięciu...”

„Nikt nie kupi spirytusu za 300 reáli, to szaleństwo”.

„Wiesz, co jest szaleństwem...?” – pyta, szczerząc zęby, po czym bierze trzy łyki pilznera i wpatruje się w ciebie wyczekująco.

Ma problem ze skupieniem na czymkolwiek swojego wodnistego spojrzenia.

„Co takiego?”

„Co?”

Skłoń go, żeby mówił dalej.

„Nieważne. Chcę ten spirytus!”

„A tak, tak...” – jego ton jest zdecydowanie chłodniejszy. „To będzie 300 reáli”.

„Jak to co? Co było wcześniej twoim zdaniem zabawne?”

„Ten koleś, ten koleś...” – stwierdza i wymachuje palcem wskazującym w twoim kierunku.

Rozmowa może chyba poskutkować zniżką, co?

„Dobrze, a mógłbym po prostu dostać ten spirytus?”

„Jasne, jasne, spirytus!” – pociera dłonią swoją potylicę. „Jaką ci podałem cenę?”

To twoja szansa.

„Trzysta reáli”.

„Tak, zgadza się” – odpowiada, pokazując uniesione do góry kciuki. „Spirytus – naprawdę dobra rzecz!”

Porządny z ciebie facet! Nie wydębiłeś od biednego pijaka jego pieniędzy. To bardzo honorowe.

„Trzy reále”.

„A tak... Zgadza się! Przypomniałem sobie... Przypomniałem sobie, co było takie zabawne” – stwierdza, machając niebieską butelką trzymaną w dłoni. „Trzy reále to realny rozbój w biały dzień za taki specjał!”

Targowanie się z bełkocącymi pijakami. Jest coś łatwiejszego?

„Skąd masz tę butelkę spirytusu?”

„O, to spirytus medyczny. Dobra rzecz. Mam go z gabinetu lekarskiego”.

Nie leci w ciula – medyczny spirytus to niezły kozak, bratan. Płonąca prawda o tym żarcie, który nazywamy światem.

„Kilka miesięcy temu dostałem jedną z tych naukowych ampułek. Nazywają je »torpeda«. Ma niby powstrzymywać ludzi przed piciem” – spluwa obrzydliwie żółtą flegmą na ziemię przed tobą.

„Mnie nie powstrzymała, to pewne!” – stwierdza z dumą. „Pięć cytryn, pół kostki masła i możesz pić, ile wlezie”.

„Brzmi to niebezpiecznie”.

„Bo takie było” – skrzeczy. „Po tygodniu cholerne nerki zmieniły mi życie w piekło. Wreszcie żonka zabrała mnie do gabinetu prywatnego lekarza – nie do jakiegoś charytatywnego, do prawdziwego...”

„Te dupki!” – wścieka się. „Te dupki kazały zapłacić mi cztery reále za usunięcie tej cholernej nerki. Ale ostatecznie i tak to ja wyszedłem na tym lepiej!”

„Dupki...”

„Ale idioci zostawili mnie tam samego. Kiedyś uczyłem biologii w szkole średniej. Wiem, czego doktorzy używają do konserwowania martwych rzeczy...” – stwierdza z błyskiem ekscytacji w oczach.

„Zwinąłem z magazynku na zapleczu trzy pojemniki tego niebieskiego lekarskiego płynu. Wyrzuciłem zdechłe węże i voilà – został mi ten piękny, niebieski trunek” – potrząsa butelką. „98,7% – niemal czysty alkohol”.

Węże czy pasożyty jelitowe?

„Dwie butelki sprzedałem już tym szanownym dżentelmenom” – wskazuje skinieniem głowy swoich towarzyszy. „Za to ostatnia może być twoja za trzy reále, jeśli chcesz”.

Nie mów tego.

„Nie, nie bardzo”.

„Więc co chcesz?!”

Jego ton jest agresywny. Zaczynasz mu się narażać.

Wrzący mu w żyłach alkohol sprawia, że się ekscytuje. To aż pali!

„Na pewno się... przyda, tak”.

„Trzy reále i flaszka jest twoja, przyjacielu. Okazja życia!”

Dobra robota. Masz to w garści.

No i to jest o wiele rozsądniejsza cena. Teraz ma to sens.

„Myślałem, że kosztuje 300 reáli?”

„Taa! Dobrze myślałeś! I nawet nie próbuj wykiwać starego Rosemary'ego” – mężczyzna pochyla się w twoim kierunku. „Obserwuję cię wszystkimi zmysłami, koleżko. Więc jak będzie?”

„Przed momentem powiedziałeś »trzy reále«. A najpierw chciałeś trzysta”.

„Tak, właśnie to przed chwilą powiedziałem... 300 reáli. Nie próbuj nawet mnie oszukać, koleżko” – stwierdza, wskazując palcem mniej więcej w twoim kierunku. „To kupujesz czy nie?!”

Okazałeś wielkie współczucie i nie wykorzystałeś słabości tego człowieka. Masz prawdziwie honorowe serce!

„Oczywiście, że tak!”

„Trzysta reáli i flaszka jest twoja, zgodnie z obietnicą” – oznajmia, potrząsając butelką. „Najlepsza gorzała w okolicy!”

„Nie, raczej nie”.

„Nieważne, przesłyszałem się. Trzy reále to uczciwa cena”.

„Tak, umysł...” – stuka palcem w swoją skroń – „...czasem płata figle. Trzeba mieć rękę na pulsie. To kupujesz czy nie?”

„A mogę najpierw powąchać?”

„Masz...” – odkorkowuje butelkę i podsuwa ci ją pod nos. „Ostrożnie, bardzo łatwo palne. Jedna iskra i Revachol zniknie z mapy”.

Pachnie niemal, jakby ktoś napchał ci do nosa musztardy, a potem potraktował gazem łzawiącym. Ból jest niemal nie do zniesienia... ale jednocześnie nie pamiętasz, kiedy ostatnio tak bardzo czułeś, że żyjesz.

Ale szczerze mówiąc, to może być też kwestia twojej amnezji.

Nie mówiłem ci, bratan? Oto jest – nasz imprezowy napój. To właśnie będziemy łoić, chłopie! Proszę, kup to dla mnie! (Krawat znowu wibruje ci z podekscytowaniem wokół szyi).