„Oficerze... Proszę schować latarkę”.

„Mogę zaproponować panu tę zmodyfikowaną latarnię uliczną za część pańskich akcji. To najdroższa rzecz w lombardzie – najwyższa półka w oświetleniu wnętrz”.

Cena to nie wszystko. Założę się, że ta lampa nie ma nawet rozpoznawalnej marki. I nie możesz za bardzo przejść się z nią ulicami i robić furory, jak na przykład w nowych perseusach black.

Wciąż to jednak fizyczny towar. Czy to nic nie znaczy?

Znaczy, to jasne. Nie mówię, że zdecydowanie nie powinieneś jej kupować. Ale najpierw zastanówmy się, co z nią zrobisz. Jakieś pomysły?

Zrób z niej instalację artystyczną. Zaproś publikę, niech rozważa, co może oznaczać światło uliczne we wnętrzu. Mamy tyle barier do przełamania i konceptów do zbadania... Oczywiście nie za darmo.

Wyobraź sobie, że uderzasz nią piłkę. Ależ byś osiągnął dystans! Takie dokonania zapewniają sportowcom korporacyjnych sponsorów.

Przy takich przeróbkach można się wiele nauczyć. Wykradnij sekrety budowy tej lampy i stwórz całą nową serię zmodyfikowanej technologii ulicznej.

Przeszła całą transformację. Drzemie w niej tyle różnych myśli – potrzebuje tylko medium. Czy mistycy nie byliby gotowi zapłacić, aby usłyszeć, co mówi przez sen światło ducha?

Wszystko zależy od ciebie. Jeśli uważasz, że taka inwestycja może się zwrócić, to do dzieła. Tylko pamiętaj, że te akcje zmieniają się w fortunę same, ty nic nie musisz robić.

„I nie da mi pan za te akcje nic innego?”

„Obawiam się, że nic innego nie ma wystarczającej wartości. Poza tym muszę też zadbać o to, by sprzedać coś za gotówkę – żeby mieć na jedzenie i tego typu sprawy”.

„Tak, dobrze, zdaje się, że ma potencjał”.

„Proszę się przyjrzeć. Dostrzeże pan wtedy jakość wykonania. Ma pan w międzyczasie jeszcze jakieś pytania?”

„Jest na sprzedaż za 700 reáli, tak?”

„Tak” – kiwa głową.

„Sam nie wiem. Ale przemyślę to”.

Racja. W takim razie szkoda na nią czasu.

Nie rezygnujmy jeszcze z niej tak całkowicie. Może da się zrobić na niej interes. Jakieś pomysły?

„Chce pan może te akcje? W zamian miałem nadzieję na zniżkę albo jakieś darmowe fanty”.

„Nic z tego. Muszę zarabiać – to jest przede wszystkim biznes. A nie działalność charytatywna”.

„A gdybym zareklamował pana sklep? Osobiście i oficjalnie bym go polecił?”

„Bez urazy, ale nie sądzę, abym wiele na tym zyskał. Nic do pana nie mam – po prostu moi klienci to zazwyczaj, no cóż... Nie wiedzieliby, kim pan jest”.

Ma rację. Jego klienci to ludzie zdesperowani, drobni przestępcy i znudzeni przechodnie. Nie rozumieją kultury wysokiej. Nie chcą, żeby zakupy wynosiły ich na nowy poziom. Szukają po prostu starych gratów w okazyjnej cenie.

„Chętnie zahandluje na coś pańskie akcje. Zostańmy przy tym”.

„Rozumiem. Warto było spróbować”.

„Oczywiście. Chętnie zahandluje na coś pańskie akcje. Zostańmy przy tym”.

„Chciałbym odkupić tę pamiątkową przypinkę, którą sprzedałem”.

„A tak! Na szczęście, wciąż ją mam. 3,30 i jest pańska”.

„3,30? Ale sprzedałem ją za 3,20...”

„Tak, to prawda, ale w ten właśnie sposób lombardy zarabiają...” – przekrzywia głowę i czeka. „Więc chce ją pan odkupić czy nie?”

„Właściwie to nie. Nie mam pieniędzy”.

„Jak pan chce, panie władzo. Ale nie mogę obiecać, że będzie tu na pana dłużej czekała”.

Kup przypinkę.

„Proszę, panie władzo” – wręcza ci przypinkę. „Czym jeszcze mogę panu dziś służyć?”

„Szukam czegoś, co mogłoby odtworzyć taśmę. Na potrzeby policyjne”.

„Taśmę? Mamy w sprzedaży odtwarzacze, które sobie z tym poradzą. Proszę zerknąć na półki”.

„Tak, wciąż mamy na półkach te odtwarzacze”.

„Wróciłem po transiwer. Jest wciąż dostępny?”

„W tej chwili tak”.

„Chciałem spytać o moją, yyy... zaginioną broń. Znowu”.

„Jasne”.

„Dziękuję za to przypomnienie. Porozmawiajmy o czym innym”.

„Jasne”.

„Wie pan może, gdzie mam szukać tej kupującej?”

„Przepraszam, panie władzo, ale nie mam pojęcia, skąd się tu wzięła ani dokąd się stąd udała”.

Igła w stogu siana. Nic na to na razie nie poradzisz. Pozostaje mieć nadzieję, że Evrart nie kłamał i związek zdoła wytropić ją na czas.

Igła w stogu siana. Nic na to na razie nie poradzisz. Pozostaje mieć nadzieję, że kiedyś się na nią natkniesz.

„Kupująca też była policjantką?”

„Nie wyglądała na policjantkę, chociaż sama siebie nazywała świnią. Co było dziwne. Jej zainteresowanie tą bronią wydawało mi się odrobinę... obsesyjne. Ale cieszyłem się, że mogę się tej broni pozbyć. I tej kobiety też”.

„Prawdę mówiąc, ta kobieta była przerażająca”.

„W porządku, podsumujmy więc” – porucznik zwraca się do ciebie. „Sprzedałeś swoją broń, którą przydzieliła ci Milicja Obywatelska, i teraz jakiś cywil biega z nią po ulicach Martinaise”.

Jakimś cudem jego twarz nie zdradza, co właśnie sobie myśli.

„Może to samozwańcza strażniczka prawa. Chce udowodnić, że umie wykonywać naszą pracę lepiej niż my”.

„To możliwe w tej części miasta. Musimy odnaleźć ją i zniechęcić do samozwańczego wymierzania sprawiedliwości” – stwierdza, rozglądając się zmartwiony.

„Przepraszam. Przepraszam, że sprzedałem swoją broń”.

Wzdycha. „Tak, to niedobrze. Mam nadzieję, że uda nam się jakoś uprzątnąć ten bałagan, jednocześnie skupiając się na śledztwie w sprawie morderstwa”.

„Ten bałagan” – ma na myśli twój bałagan.

„Też mi się to nie podoba. Co jeśli zamierza popełnić przestępstwo i obwinić o nie Milicję Obywatelską?”

„Masz rację. Ta kobieta może oczernić nasze siły. Musimy ją odnaleźć” – stwierdza, rozglądając się zmartwiony.

„Jest tylko jedno wyjaśnienie – musi być jedną z moich szurniętych fanek”.