Scena jest gotowa na twój występ. Zdaje się... milcząca. Czujesz, jak deski skrzypią ci…

Z tyłu rozlega się skrzypiący głos. To ewidentnie śmiech.

Ktoś wychodzi z pomieszczenia. Frontowymi drzwiami. Jakaś kobieta. Czy to przez ciebie?

Po prostu tam stój.

„Dość tego, odłączam mikrofon” – kwituje i wciska przycisk zatrzymujący taśmę. Słyszysz krótki jęk sprzężenia zwrotnego, po czym mikrofon milknie w twojej dłoni.

To koniec. Nie masz zasilania.

„Chodźmy stąd, oficerze” – porucznik zamyka swój notatnik. „Ci ludzie nie rozpoznaliby dobrego występu, nawet gdyby ugryzł ich w zadek”.

„A tobie się... podobało?”

„Tak” – kłania się lekko. „To było wprost tragiczne, detektywie”.

Mówię serio – myśli.

Dla niego ten występ prawdziwie wyrażał uczucia policjanta z MOR-u.

[Odłóż mikrofon].

„Śpiewałem o tym, co czuję!!! Pierdolcie się, śmiecie!”

„Nie wiecie nawet, co to dobry śpiew. Ten śpiew jest prawdziwy. Śpiewałem o prawdziwych sprawach”.

Powiedz: „Nie spodobało się, co?”

Twoje słowa odbijają się echem w membranie mikrofonu. W oddali rozmawiają ludzie. Kilku z nich próbuje na ciebie nie patrzeć.

„Przestań drzeć się do mikrofonu!” – dobiega z sali Związku.

„Ja tu, kurwa, wyśpiewuję swoją DUSZĘ, i to dla was, jebańce, za mało?!”

Słyszysz – albo tak ci się wydaje – jak ludzie wokół niespokojnie się wiercą. Ktoś się chyba roześmiał? Ale nikt nic nie mówi.

„Ee... To ja odłączę już mikrofon, w porządku?”

Twoje słowa odbijają się echem w membranie mikrofonu. Wydają się puste. Tak jak sala przed tobą.

Słyszysz to? Najbardziej żałosny aplauz świata. Pełen politowania. Nikomu się nie spodobałeś. Uważają, że jesteś śmieszny.

Słyszałeś to? Najbardziej żałosny aplauz świata. Pełen politowania. Nieistotne, jaka jest pora dnia i jak niewielka publiczność – to był śmieszny wręcz aplauz.

„Często tam bywałem – w kościele, jak pielgrzym. Większym niegdyś, dziś w Saint-Saëns najmniejszym. Strumień mnie kołysał, mgła była okryciem u siedmiu sióstr tam, na klifu szczycie. Często tam siadałem, by w ogrodzie gościć. Z radością kroczyłem pośród dróg przeszłości. Lecz teraz zostałaś tam sama, moja ukochana”.

Powietrze jest aż ciężkie od wyczekiwania.

Szpula z kliknięciem zaczepia się w magnetofonie. Po chwili rozlega się muzyka... Boże, nagle masz w gardle gulę...

[Odejdź].

„Patrz, Kim, będę śpiewał karaoke!”

„Widzę” – odpowiada. Porucznik cofa się kilka kroków od sceny, gotowy na twój występ.

„Nie, nie będziesz. Rachunki – pamiętasz?”

Przysuń usta do mikrofonu. Sprawdź, czy działa.

Odgłos sprzężenia zwraca uwagę całej sali. Czujesz się jak amator. Jak powinieneś trzymać mikrofon? Masz po prostu do niego śpiewać? Gdzie najlepiej stanąć?

Ręce. Co masz zrobić z rękami?!

Czy komuś tu chce się rzygać? Bo mnie tak. Odrobinkę.

„Co robisz? Mówiłem, że to sprzęt tylko dla klientów. Nie włączę karaoke, dopóki nie uregulujesz swoich rachunków”.

Nie wycofa się z tego. Dopóki mu nie zapłacisz, możesz sobie tu postać co najwyżej dla treningu.