„Tutaj wciąż wszystko jest fajne, panie władzo” – zapewnia cię uliczny sprzedawca.

„W porządku, to powinno pomóc stanąć panu na nogi” – wyjmuje banknot ze skórzanego mieszka.

„Mówiłeś, że jestem fajnym gliną, ale wcale nie jest bardzo fajnie zamarznąć na śmierć na zimnej ławce w parku”.

„Zainwestuj w to, żebym nie powiedział twojemu pracodawcy o twojej działalności”.

„To inwestycja we mnie, wysoce eksperymentalną istotę ludzką. Stosunek ryzyka do stopy zwrotu jest niesamowicie korzystny”.

„To chyba nie może być bardziej ryzykowne niż spekulowanie egzotycznymi instrumentami pochodnymi... O jakiej kwocie mówimy?”

„Jestem policjantem. To inwestycja w dobre stosunki z MOR-em”.

Patrzy ci prosto w oczy. „Rozumiem, panie władzo” – zgadza się. „O jakiej sumie rozmawiamy?”

„Och, okej” – mężczyzna milknie, a jego twarz nagle poważnieje. „Ale dlaczego, panie władzo?”

Nie ma co owijać w bawełnę, powiedz mu po prostu, czego chcesz.

„Ty. Chcę twoje pieniądze. I to już”.

„Bardzo fajnie, że pan władza znowu pyta – to już trzeci raz. Może umówimy się tak, że pan da mi pieniądze, a ja dam panu fajne spodnie i trampki?” – pyta, wskazując na rzeczony towar.

„O rety! Jak fajnie... Powtarza pan władza w kółko to samo zdanie. Żadnych zmian. Te same słowa” – uśmiecha się z zachwytem. „Pozwoli pan, że zaoferuję okulary przeciwsłoneczne. Ceny wahają się od 20 centów do 2 reáli”.

„Och, okej” – Siileng milknie, a jego twarz nagle poważnieje. „Ale dlaczego, panie władzo?”

„Bo chcę, żebyś dał mi łapówkę. Jestem funkcjonariuszem policji, pamiętasz? To właśnie powinieneś tutaj robić”.

„Ale panie władzo, po co miałbym wręczać panu łapówkę?” – uliczny sprzedawca jest śmiertelnie poważny.

„Chyba nie do końca rozumiesz, jak działają łapówki, detektywie...” – stwierdza. Patrzy na ciebie, a później na sprzedawcę.

„Przykro mi, detektywie” – mężczyzna uśmiecha się, jakby zapomniał już o całym incydencie.

Atmosfera między wami staje się nieco niezręczna, kiedy staje się jasne, że nie masz zielonego pojęcia, czym są łapówki.

„Jestem uczciwym przedsiębiorcą. Nie mogę panu pomóc, jeśli nie da mi pan dobrego powodu, dla którego powinienem to zrobić – przykro mi, detektywie” – mężczyzna uśmiecha się, jakby zapomniał już o całym incydencie.

„Bo jestem... skorumpowany? Ale nie pamiętam za bardzo, jak to działa. Bycie skorumpowanym, znaczy”.

„A tak. Wielu gliniarzy tak ma” – uliczny sprzedawca z powagą kiwa głową.

„Czy ty próbujesz wymusić łapówkę? Jeśli tak, to kiepsko ci to idzie...” – porucznik patrzy na sprzedawcę.

Atmosfera między wami staje się nieco niezręczna, kiedy staje się jasne, że nie masz zielonego pojęcia, czym są łapówki.

„Nie wiem, to było jedyne, co pojawiło mi się w głowie. Zapytać cię. Skądś muszę wziąć pieniądze”.

„A tak. Pieniądze są bardzo ważne” – uliczny sprzedawca z powagą kiwa głową.

„Na tych paczkach żywnościowych, które sprzedajesz, jest napisane pomoc humanitarna. Czemu?”

„Ma pan na myśli te przepyszne gotowe zestawy posiłków o długim terminie przydatności do spożycia? Bardzo łatwe w przyrządzaniu, bezproblemowe i do tego naprawdę tanie – proszę kupić i wypróbować!”

Bezproblemowe? Zdaje się, że jednak jest tu drobny problem. Moralny.

„Czy to nie jest zaprzeczenie idei pomocy humanitarnej. Powinna być darmowa. To jest w niej właśnie humanitarne”.

„I jest – praktycznie za darmo. Może pan kupić za pięć centów za sztukę! Proszę spróbować tego tuńczyka – i może trochę makaronu?”

„Jedna miała chyba na opakowaniu napisane »nie na sprzedaż«”.

„Nie ma tu żadnego problemu, panie władzo. Mam ten towar od jednego z moich dostawców – bardzo szanowany człowiek”.

Zaraz... HUMANOX. Pomoc humanitarna...

„A kto dokładnie jest twoim dostawcą?”

„Och, to dobry człowiek. Mam wrażenie, że pan władza by się z nim dogadał. Dam panu znać, gdy pojawi się tu następnym razem”.

„Interesujące” – stwierdza porucznik i wyjmuje swój notatnik, w którym coś zapisuje.

Będziemy potrzebować czegoś więcej, żeby to rozpracować – myśli. Ale to były dobre pytania. Bystrze.

To tylko na pokaz, miłościwy panie. Wie, że potrzeba ci więcej, żeby zamknąć tego gościa. Może później?

„Czy twój dostawca jeździ tą ciężarówką HUMANOX-u?” (Wskaż na ciężarówkę z dużym napisem HUMANOX).

„Co?” – uliczny sprzedawca spogląda przez lewe ramię i gapi się na ciężarówkę, jakby nigdy w życiu nie widział czegoś takiego.

Przekonujący występ. Brawo!

„Panie władzo, ja jestem tylko sprzedawcą. Jeśli ma pan pytania dotyczące łańcucha dostaw, to musi pan pomówić z moim dostawcą. Tak to działa”.

„No dobrze, skoro są pyszne, to w porządku”.

„Zestawy są bardzo pyszne. Oraz mają długi termin przydatności do spożycia. Można to trzymać w zacienionym miejscu aż do lata! Proszę spróbować – niech pan kupi tuńczyka. Nie zepsuje się. Niepsujący”.

„Nie pogrywaj tu ze mną, kupczyku. Co się dzieje?”

„Hej, mam szybkie pytanie – sprzedajesz jakieś taśmy?”

„Taśmy? Chodzi o taśmy z muzyką? Nie, muzyka jest na wylocie! Nie słucham muzyki. Sprzedaję ekstremalnie fajne okulary przeciwsłoneczne, jeśli chce pan władza chce zadbać o swój urok” – odpowiada, wskazując tandetne pudło po lewej.

„Dobra, czyli nie masz bladego pojęcia, gdzie mógłbym znaleźć taśmy?”

„Taśmy?” – pyta. Idea nagrań dźwiękowych wydaje się dla niego niedorzeczna. „Taśmy są wszędzie! Są bezwartościowe, dzieciaki obwieszają nimi drzewa – jedna leży w krzakach, zaraz za tą ciężarówką”.

Wskazuje głową pustą kabinę ciężarówki stojącej za nim. „Nikt nie wyrzuciłby w krzaki dobrej pary okularów przeciwsłonecznych z plastiku wysokiej jakości, panie władzo” – jego uśmiech się poszerza.

Na zachód stąd ciemnobrązowe wstążki taśmy zwisają z drzewa, powiewając smętnie...

Powinieneś rzucić okiem. Lepsze to niż nic.

„Rozejrzę się, dzięki”. [Odejdź].

„Jasne, dobry panie. Bardzo fajnie. Proszę się nie śpieszyć. Mam tu mnóstwo różnych rzeczy”.

„Powiedz, Siileng – co sądzisz o narkotykach?”

„Narkotyki?” – przez chwilę nie jest pewny, jak odpowiedzieć. „Nie wchodzę w to, panie władzo. Narkotyki niszczą życie”.

„No, chyba że pana kręcą narkotyki, oczywiście – w takim razie narkotyki są doskonałe” – całuje opuszki palców. „Przepyszne narkotyki”.

(Przejdź dalej). „Szukamy kierowcy, który wywozi z portu narkotyki. I wiemy, że tkwi właśnie w tym korku”.

„To nawet fajniej – pan władza prowadzi śledztwo i w ogóle. Ale...” – wskazuje ręką swój towar – „...nie jestem kierowcą ciężarówki tylko ulicznym sprzedawcą. Nic na ten temat nie wiem”.

Bezczelne kłamstwo, szanowny panie. A jednak wygłasza je z takim przekonaniem. Uwierzylibyśmy mu, gdybyśmy nie wiedzieli, co i jak.