„Ciągle pan wraca. To dobrze, panie władzo! Proszę przeglądać te ubrania i ratować…

„Ciągle pan wraca. To dobrze, panie władzo! Proszę przeglądać te ubrania i ratować ekonomię!”

Gdyby naprawdę chciał ratować gospodarkę, pozwoliłby ci zapłacić wartością netto. Podejdź i spytaj, czy możesz to zrobić.

„Chcę kupić te gryzące spodnie”.

„Nie pożałuje pan, panie władzo!” – odpowiada uliczny sprzedawca, uśmiechając się szeroko.

Znajdź coś wartego uwagi w tej stercie szmat.

Coś zimnego ociera ci się o rękę. Syntetyczna i gustowna wiatrówka. Napisano na niej „SURFING”, ale także „WIATR”, „LATO”, „100% WODOODPORNA” i „SPORT”. Każde słowo inną czcionką.

Ta kurtka to szczyt ewolucji człowieka. Dzięki niej stał się on odporny na wszelkie warunki pogodowe.

Praktyczna, a jednak może przytępić twoje zmysły i ograniczyć twój ogląd świata. Może to przez tę paskudną czcionkę.

„Dobry wybór, panie władzo! Megasportowe. I jak dla pana tylko 4,50!”

Niedobrze. Zdołałeś znaleźć tylko wełniane spodnie. Widzisz od razu, że będą za ciasne w udach i za luźne w pasie.

Zostaw wełniane spodnie.

„Szczęście nie dopisało?” – pyta rozczarowany uliczny sprzedawca. „Może jeszcze raz rzuci pan okiem, panie władzo? Proszę wspierać ekonomię!”

Dotknij ich.

Przyprawiają o swędzenie. Piekielne swędzenie. Swędzenie z piekła rodem.

SWĘDZENIE JEST TAK PASKUDNE, ŻE BĘDZIESZ CHCIAŁ STALE DAĆ KOMUŚ W RYJ.

„Wyłącznie naturalne materiały, widzi pan?” – pyta uliczny sprzedawca, kierując twoją dłoń nad materiał. „Prawdziwa wełna, w 100-procentach przyjazna skórze! I może być pańska za jedyne 2 reále!”

„Ocalić gospodarkę? O czym pan mówi?”

„Nie słyszał pan, panie władzo? Musimy być ekonomicznie świadomi. Recykling gotówki, utrzymywanie jej w obiegu! Nie kupować nowych rzeczy! Kupować ekologicznie!”

„Dziękuję za radę. Postaram się być bardziej świadomy ekonomicznie”.

„Wspaniale. Ekonomia jest panu wdzięczna, panie władzo”.

„To nie ma żadnego sensu. Czemu niby gospodarka miałaby potrzebować ratunku?”

„Proszę się rozejrzeć, panie władzo! Widzi pan wszystkie te wysokiej jakości towary, które leżą i nie są kupowane? Trzeba utrzymywać przepływ towarów!”

„Czy taką ekonomię chcemy zostawić naszym dzieciom?”

„Ta cała gospodarka to tylko odwrócenie uwagi od problemów kulturowych. Wie pan – imigrantów i...”

„I co?”

„Nie wiem”.

„To nieważne” – odpowiada uliczny sprzedawca. „Wszystko, co jest ważne, znajduje się w tym pudle. Proszę rzucić okiem, panie władzo”.

„I tych socjalistów na uczelniach”.

„Och...” – odpowiada uliczny sprzedawca. „Ja nie zajmuję się polityką. Lubię wszystkich. Proszę zajrzeć do pudła!”

„I atrofii genetycznej”.

„Proszę posłuchać, chcę po prostu kupić jakieś ubranie”.

„To dobrze, panie władzo! Właśnie tego oczekuje od pana ekonomia”.

„Ale ja nie mam dzieci. Chyba”.

„To niedobrze, panie władzo. Dzieci sprawiają, że to wszystko jest warte zachodu. Jeśli nie będzie dzieci, to kto będzie cieszył się ekonomią?” – pyta, wskazując na ubrania. „Nie zatrzymuję pana. Proszę otworzyć pudło i rzucić okiem!”

„Takie jest prawo natury. Silne gospodarki rosną, słabe umierają”.

„Nie mogę wymrzeć, panie władzo! Mam dzieci do wykarmienia. Gdy ekonomia wymiera, cierpi cały ekosystem. Trzeba pamiętać o konsekwencjach!”

„Ma pan rację. Musimy ratować mateczkę gospodarkę!”

„Wspaniałe podejście! Wszyscy mamy rolę do wypełnienia. A pańska rola polega na otworzeniu tego pudła i kupnie ubrań”.

„Chcę kupić tę wiatrówkę”.

„Trzeba się przygotować na wiosnę, prawda?” – uliczny sprzedawca sprawia wrażenie zadowolonego.

[Na razie odejdź].

Przejrzyj zawartość pudełka.

Zanurzasz dłonie głęboko w stercie wystrzępionych i wyblakłych ubrań stworzonych z dziwnych poliestrowych mieszanek, które powodują swędzenie i sprawiają, że ciało poci się w najgorszych do tego miejscach.

Pudełko czuć kocią szczyną. Albo starym człowiekiem bez forsy.

„Ekonomiczne, ale modne!” – wykrzykuje uliczny sprzedawca. „Pierwszorzędny styl z drugiej ręki. Pobudź ekonomię!”

Ocalić gospodarkę? To brzmi dziwnie.

W środku są ubrania. Tanie ciuchy z drugiej ręki przesiąknięte zapachem ciał obcych ludzi.

„Proszę się nie krępować, to ubrania klasy premium! Dobrej jakości tkaniny, najlepsze projekty retro! Proszę ocalić ekonomię swoim stylem, panie władzo!”

To może by tak postarał się o obsługę klasy premium? Może pozwoliłby ci zapłacić wartością netto. Podejdź i spytaj, czy możesz to zrobić.